Jos Ghysen » Uncategorized

KOFFIE.

Jos Ghysen — Sun, 05 Feb 2012 12:09:29 +0000

Jaren geleden.De Belgische Staat had er reklame voor gemaakt.Er was geld te verdienen met koffieplantages te beginnen in Brazilië.Dertig Vlaamse families hapten toe. Ze kwamen er in de volstrekte eenzaamheid terecht. Miel Cools en ik werden gevraagd om er “even naartoe te gaan om wat entertainment te brengen.” Een hallucinant avontuur. Vierhonderd kilometer om er te geraken.Er was voor de mensen ter plaatse geen enkel comfort.Voor niemand.In een klein huisje woonde hun enige toeverlaat. Een Hollandse dominee.Een cynicus blijkbaar.Op zijn voordeur hing een bordje met de tekst: “Voortaan geen zelfmoorden meer in het weekend.”
De wereld is klein.Jaren liep in mijn eigen stad een man tegen het lijf die daar gewoond had. Nu woonde hij een paar honderd meter van mij af. “Neen, zei hij,ik kan er echt niet over vertellen. Het was te erg.Er zijn geen woorden voor.”
Ik denk er nu nog soms aan terug wanneer ik kofie zit te drinken.

DE TACHTIGJARIGEN. Jos.

Jos Ghysen — Sat, 04 Feb 2012 09:18:09 +0000

In mijn ochtendkrant lees ik op de frontpagina: “Onze reporter dag in huid van tachtigjarige”. Jongelingen zijn het. Als ze wisten wat er onder de huid van vijfentachtigjarigen allemaal is komen zitten…Ik zwijg erover in alle talen.

CHARLEY. Jos.

Jos Ghysen — Thu, 02 Feb 2012 21:44:39 +0000

Hij was 90 en hij woonde moederziel alleen op de hoogste verdieping van zijn imperium.Hij heerste over meer dan honderd gezellig aangeklede eenpersoonskamertjes.De bewoners, mannen en vrouwen,zaten in een gemakkelijke zetel met een kop koffie of een glas wijn op een sierlijk tafeltje vlakbij.Niemand dronk want ze waren allemaal dood. Chemisch bewerkt door het vakkundig personeel.De familie en de vrienden konden hier gezellig afscheid van de overledene komen nemen. Wanneer om zes uur het personeel huistoe ging, bleef Charley als enig levende achter.Het deerde hem niet. Hij zei dat hij sliep als een roos.Als jongetje van zes was hij met zijn moeder die jong weduwe was geworden uit een dorpje in de buurt van Roeselare naar Amerika vertrokken en daar had hij om zijn moeder te helpen na schooltijd doodsbrieven en bloemen rondgedragen en zo was hij in het vak gerold.Ik heb hem gevraagd of hij ook een hobby had. Vanuit zijn grote rieten zetel speelde hij over heel de wereld op paardenkoersen.

DE SNEEUWMAN . Jos Ghysen.

Jos Ghysen — Thu, 02 Feb 2012 14:13:33 +0000

Drie heb ik er gezien.Het was verdomd lang geleden.Ik dacht dat het helemaal uit de tijd was.Wie heeft er nu nog tijd voor? Een sneeuwman maken? Nooit van gehoord. En nu ineens drie.Het is te zeggen… Er ontbrak iets. Ik wist zelfs niet meteen wat er precies ontbrak.Plots,onhoorbaar, stond er een man achter mij. “Dat is de mijne. Gisteren kreeg ik dat ineens in mijn kop.Ik heb me gek gezocht naar een bezem. Een sneeuwman moet een bezem bij zich hebben Op zes plaatsen ben ik geweest. Niet meer te vinden.er was zelfs een verkoper bij die mij vroeg wat een bezem was.Had hij nog nooit van gehoord.Dan maar zonder. Mijn vrouw zei: “Je had naar een bessem moeten vragen, dat kennen ze hier in de streek beter.Ja jongens, wat had ik nog allemaal moeten doen.Ik kom uit de Vlaanders en dan is het hier al moeilijk genoeg voor mij.”
Het leven is gemakkelijker zonder sneeuw.

DE DUITSERS. Twee keren zijn ze hier geweest en twee zijn ze na vier jaar terug naar huis moeten gaan. In 14-18 en in 40-45. Hun helmen lieten ze achter want die waren te zwaar om mee terug te sleuren. Ze lieten die dus achter en de Belgen die er een konden bemachtigen, maakten er meteen bloempot van. Gewoon omkeren en er een geranium in planten. Geraniums in Duitse legerhemden, het stond mooi en het moet van goede kwaliteit geweest zijn. Niet te geloven, maar vanochtend zag ik in een ondergesneeuwd tuintje er eentje terug. Er stond een mini-denneboompje in. Daar zal die Duitser aan de Ijzer nooit aan gedacht hebben. Ik heb mij voorgenomen om deze zomer nog eens terug naar die tuin te gaan kijken. De laatste Pruis in bloei.

Jos Ghysen — Wed, 01 Feb 2012 09:54:04 +0000

SCHRIJVEN . Jos.

Jos Ghysen — Tue, 31 Jan 2012 15:35:58 +0000

IK liep het postkantoor binnen.De man kwam naar buiten. “Ze zijn niet waard dat ze iets kunnen verkopen!” zei hij boos.Ik had een postzegel nodig en ik kreeg er eerst geen.Ik moest er tien tegelijk kopen. En ik schrijf misschien vier brieven in een jaar.En weet ge wat die man van de post zei? Ik had er geen idee van. “Dan kom je ook lang toe.” Het was de logica zelf maar ze werd duidelijk niet geapprecieerd.Kassa 4 kwam vrij en het was mijn beurt. “Kan ik negen zegels krijgen?” vroeg ik. De man van de post bekeek mij en zei: “Maar dat is nondedju straf, dat kom ik in honderd jaar niet meer tegen.Ge gaat het niet geloven maar weet ge wat ik zojuist aan de hand heb gehad?” ik heb negen postzegels gekregen.

HERINNERING 4.

Jos Ghysen — Sat, 28 Jan 2012 16:30:47 +0000

Nu ik geen kuren meer krijg, begint mijn computer er te krijgen.

HERINNERING 3.

Jos Ghysen — Fri, 27 Jan 2012 13:54:12 +0000

De Maria Maggiore kerk in Rome. Zoals over heel de wereld de biechtstoelen links en rechts tegen de muren.Wat ik echter nooit had gezien, er waren geen gesloten gordijnen. Alles open en bloot. Je zag biechtvader en de zondaar rustig met elkaar zitten praten. Ik had een toestelletje in de hand en zo argeloos mogelijk drukte ik het knopje in. Helaas keek de priester juist op dat moment.Hij wipte uit de biechtstoel en rende recht naar mij toe. Vluchten kon niet meer.Ik hoorde hem roepen: “Jos,wacht effe !” Ik stond aan de grond genageld. Hij bleek een Vlaamse monseigneur te zijn die behoorde tot een groep van zes priesters die in meerdere talen biecht konden horen. De enige zes ter wereld ook die een moord op een priester konden vergeven.We zijn samen een paar dagen met elkaar opgetrokken. Een boeiende man die Rome als zijn broekzak zak kende. Daarna hebben we nooit nog van elkaar gehoord.

HERINNERING 2. Jos.

Jos Ghysen — Thu, 26 Jan 2012 20:43:35 +0000

Bij de Bank aan het loket. Om een toch al respectabel bedrag af te halen.De ochtend nadien zou het klaar liggen.De volgende morgen stond ik er.Er heerste een sfeer die me vreemd voorkwam. Of ik even in het kantoor wilde binnenkomen? Ik wist niet wat ik hoorde.De directeur was met mijn geld naar het buitenland verdwenen.Voorlopig was hij spoorloos.Er was een troost.Ik was niet de enige die zijn geld kwijt was. Twee avonden later, ik wilde net naar bed, gaat de bel. Wie staat er voor mij? De bankdirecteur. Hij stopt me een zware enveloppe in de hand en zegt: “Sorry maar dat geld van u wil ik niet.” En hij rende weg in het donker.Het bedrag klopte tot de laatste centiem.Bij mijn weten heeft men nooit nog iets van hem gehoord. Wees voorzichtig wanneer u naar de Bank gaat. Jos.

HERINNERING 1. Jos Ghysen.

Jos Ghysen — Thu, 26 Jan 2012 15:49:29 +0000

De overkant van de aardbol. Een bloedhete weg waaraan geen eind komt.het moet de veertig graden voorbij zijn. Kilometers en kilometers na elkaar.En ineens staat er een cafeetje langs de weg.Begin ik te ijlen of staat het er echt? Ik wandel erheen en het is waarempel echt. Er staat een meisje achter de tapkast. Voor de rest is er niemand. Ze zegt niets. Ze brengt de gevraagde pint bier en ze verdwijnt. Een gammel deurtje. Ik sta moerzielig alleen. Tot de deur weer opengaat. Een opvallend kleine man. Hij komt tot vlakbij, kijkt mij recht in de ogen zegt in het Nederlands: “Moet ik je nu misschien feliciteren omdat je mij gevonden hebt?” Ik zeg: “Sorry maar ik begrijp het niet.” De uitleg kwam spoedig. Op een rek achter de tap lag een stapel Vlaamse tijdschriften waarin ik wekelijks een stukje schreef met een foto van mij erbij.. De man was een Vlaamse financier die met die met miljoenen aan de haal was gegaan en hier nu aan de overkant van de wereld met zijn vriendinnetje leefde.

“Ik val uit de lucht”, zei ik, ”ik moet morgen honderd kilometer verderop een lezing voor Nederlanders komen houden .” Of de man nog leeft, weet ik niet. Het verleden wordt alsmaar langer. JOS.