Vanmorgen liep ik bij de horlogemaker binnen. “Het horlogetje van mijn vrouw is stilgevallen” zei ik. “Wil je het eens nakijken?” “Ja natuurlijk”, zei hij, “alhoewel het weinig zin heeft.” “Hoezo?” “Een vrouw weet vanzelf hoe laat het is.”
Posts from ‘maart, 2012’
EEN OUDE SOUVENIR. Jos Ghysen.
In een vorig leven heb ik zes jaar in het onderwijs gestaan, hoofdzakelijk Nederlands en Frans voor gastjes van twaalf,dertien.Een opstel in het Frans is op die leeftijd dan ook wel een zware opgave. De titel was “Une Promenade”. De wandeling moest minimaal een halve pagina zijn. Bij het zoveelste opruimen van oude paperassen bleek [...]
GRIJP UW KANS. Vanmorgen gehoord. “Voor die paar centen intrest die ge op de Bank nog krijgt, deel ik het nog liever uit aan Jan en Pier.” Werd je destijds met één van die twee namen gedoopt, zorg dan dat je rap bent. Op is op.
GELUKKIG ZIJN .
Hij moet een gelukkige man zijn geweest.Ik heb hem niet gekend maar ik twijfel er niet aan. Ik heb zijn doodsprentje toegestuurd gekregen en daar stond onder zijn naam enkel gedrukt “Lid van de Zanghanenclub”. Het is om jaloers op te zijn. Zanghanen kweken,luisteren naar wie er het beste en het langst en het aangenaamst [...]
MADIATA. Jos Ghysen.
Hij had in Moskou voor de president van toen gezongen. Hij had in Brussel voor ons vorstenhuis gezongen. Mocht hij in Amerika geboren zijn, dan was hij een wereldster kunnen worden.Een ongelooflijk talent. Nu zat hij in Kinshasa in een gammele rieten zetel in de schaduw van zijn hut te kijken naar wie voorbij kwamen. [...]
DE SOEP VAN DE KONINGIN. Jos Ghysen.
Telkens ik tomatensoep eet, denk ik aan Koningin Elisabeth.Ik intervieuwde ooit de vrouw van Kamiel Huysmans. Zijn derde echtgenote, zij was directrice van een middelbare meisjesschool in Diest. Op een dag zegt hij tegen haar: “Trek vanavond je mooiste kleed aan, we gaan ergens eten.” “Waar gaan we eten?” “Dat is een verrassing.” Hij reed [...]
HET LAATSTE BERICHT VAN DE DAG. Jos Ghysen.
Nog even achter de computer gaan zitten voor het slapengaan. De laatste telefoon. “Weet je wie dood is?””Geen idee.” “Léon.” Weer iemand van mijn generatie. Samen op de schoolbanken gezeten.Rustig wat languit in de zetel gaan liggen en niet meer opgestaan.” Een mooie dood zeggen ze dan.Maar Léon heeft geen inspraak meer gehad. Ze doen [...]
