JULIEN. Jos.

Julien Schoenaerts.We zaten naast elkaar op de schoolbank.Julius Caesar te vertalen.En Xenophoon.De vierde Latijnse.Toen hij al een internationale top-acteur was geworden, reden we op een late avond tussen de pikdonkere Kempische dennenbossen.We vonden de bestemming niet.Uiteindelijk hadden we geluk.Twee rijkswachters met rode zwaailichten. Julien draait het raampje open en zegt: “Wat een geluk, hoe geraken wij in ‘s hemelsnaam in…” De naam van de bestemming ben ik vergeten.
De rijkswachter, die Julien niet herkent,zegt: “Ge volgt deze weg nog een kilometer of drie en dan ziet ge een kerk.De kerk laat ge links liggen…” waarop Julien meteen invalt. “Ha nee meneer,de kerk moet ge altijd in het midden laten.” De agent bekijkt hem en zegt dan zonder te verpinken: “Meneer, ge kunt mijn “……” kussen.” Waarop Julien op spijtige toon zegt:”Meneer, dat mogen wij ook niet.” Het is zonder proces verbaal verlopen. Julien heeft nu een standbeeld in Antwerpen.