Een jongen van een platenzaak gaf me de cassette. Niet slecht,zei hij, maar niemand wil het draaien. Het duurt veel te lang. Meer dan zeven minuten. Geen enkel radiostation draait dat. Ik draaide het twee keer na elkaar.De telefoon stond niet stil.Men wilde het nog eens en nog eens horen. Buitenlandse stations belden om te weten waar “dat ding” vandaan kwam. Binnen de maand was het in 17 verschillende talen vertaald.Dalida wilde de man kennen die dit aan de gang had gezet. Binnen de kortste tijd stond ze in Hasselt.Live in de studio.Er was ook al een Vlaamse zanger die er Schele Vanderlinde van had gemaakt.Ze luisterde er met verbijstering naar.Ik heb het naar nooit kunnen uitleggen.Ze begreep het niet.Toen Gigi een wereldnummer was geworden, tot in Japan toe,werd ze gevierd in de Olympia in Parijs.Ze pootte me op de eerste rij neer. Ik meende de man te kennen die vier stoelen verderop zat.Ik had die ooit op de televisie gezien. C’est monsieur Mitterand.” Naar mij heeft hij niet geinformeerd.Jammer.
Driemaal trad Dalida in het huwelijk.De derde echtgenoot heb ik één keer ontmoet. Hij noemde zichzelf “Prince” maar hij was het niet. Dalida trad zelf uit het leven.Zij wilde moeder worden en dat heeft ze helaas nooit mogen zijn.
De blog van Jos Ghysen
