Jos Ghysen Rotating Header Image

Posts from ‘augustus, 2011’

Klein aber mein.

Van het jaar zat hij er niet meer, het mannetje dat voor het huisje ‘Klein aber mein’ onveranderlijk tegen de gevel zat, de korte beentjes gekruist, de stok rechtop tussen de handen, kijkend naar het meer en naar de bergen die voor ons het vakantieland waren. In het hotel kende men het verhaal. Begin juni [...]

De ansichtkaart. In het Zwitserse dorp waar ik met vakantie was, had ik mijn vaste café. Een tafeltje bij het venster van waaruit je een ansichtkaart ziet liggen. Je plakt er een postzegel op en je kunt het hele landschap versturen. Met sneeuwbergen en blauwe lucht. En Zwitserse boeren, die stilstaan in het midden van de straat. Naar dit dorp met de bergen en met het stationnetje wil ik terug. Om in die prentbriefkaart een beetje te zitten nadenken.

Augustus.63 jaar geleden kreeg ik van het vaderland een volledig uniform om gedurende één jaar het vaderland te verdedigen.Een blauw uniform want ik behoorde tot de troepen die de lucht boven het vaderland in de gaten moesten houden.Wie in dat luchtruim niet op zijn plaats zat, diende naar beneden te worden gehaald.De nodige wapens hadden we wel maar kogels werden niet ter beschikking gesteld.Het was een zeer vreedzaam leger maar toch vertrouwden ze de zaak niet. Toen we na één jaar afzwaaiden, kregen we ons uniform mee naar huis.Mocht de derde wereldoorlog plots uitbreken dan dienden wij dat blauwe pak meteen van de zolder te halen en ons in het regiment te vervoegen. Dat was niet zo simpel want ons regiment lag aan de andere kant van het land en je diende vier keer van trein te verwisselen eer je er kon geraken.Er was bovendien een aalmoezenier ter plekke om dagelijks te bidden dat er geen oorlog meer zou uitbreken. Geloof het of niet maar die man heette “Paternoster” en dat hielp enorm.Het is allemaal wel een mensenleven geleden maar als ik nu op straat een officier in uniform tegenkom, dan moet ik mij nog altijd bedwingen met de hand gestrekt tegen het hoofd te groeten.God weet wat er met ons land allemaal niet gebeurd was indien ik niet twaalf maanden lang op dat vliegveld van Florennes had gelegen.

Daarstraks vroeg mij iemand wat ik in mijn leven als het meest curieuze had gezien.Geen twijfel.Trouwens ook maar één keer mogen aanschouwen.Een wijnkelder met ragdunne plastieken spinnewebben op de flessen gespoten.Ik moet wel bekennen dat de wijn zelf veel goed maakte. Jos.