Het geeft een volledig nieuw beeld. Een horizontale populier in de tuin.De bladeren worden stilaan wat harder en droger. Hij wil nog wel doorgroeien maar daar horen bomen rechtop voor te staan. Straks een halve eeuw geleden heb ik die populier aan één hand naar binnen gebraht en hem zelf geplant.Toen was ik overtuigd dat hij nog lang na mij daar zou blijven staan maar hij heeft er anders over beslist.Een donderslag bij heldere hemel was het. Hij heeft zich vriendelijk en beleefd neergelegd. Hij had naar links of naar rechts kunnen hellen maar hij heeft zijn manieren gehouden en is loodrecht de tuin in gedonderd. Letterlijk.
De man die alles van bomen weet, is komen kijken. Die man zwijgt eerst een tijd, wandelt eens naast de boom op en af en zegt dan: “Ik zal hem komen halen.”
Wat “komen halen” allemaakl met zich mee gaat brengen, weet ik niet. Ik heb de boom destijds met één hand vast gehouden maar hoe die man de klus moet klaren, blijft mij een raadsel. De boom kende mij heel goed maar die vreemde man heeft hij nooit gezien.En nu gaat het plots tussen hen beiden. .
Wanneer de man terug komt om de boom weg te halen, heeft hij niet gezegd. Daar blijft een mysterie rond hangen.De boom zwijgt ook in alle talen.Misschien is hij nog altijd een beetje van de donder geslagen en beseft hij nog niet precies wat hem overkomen is.
Twee mannen en een boom. Ik ben er niet gerust in. Mijn vader zei vroeger altijd: “We zijn nog niet aan de nieuw patatjes toe.’ Kun je je voorstellen wat dat met zo een boom zal worden.
JOS.
De blog van Jos Ghysen
