HET ETENTJE . Jos Ghysen .

Kamiel Huysmans had een nieuwe relatie met een vriendin die royaal drie generaties jonger was dan hij. Na zijn dood vertelde ze mij voor de radio dit verhaal en ik zou het jammer vinden mocht het verloren gaan.
Op een late namiddag belt hij haar op en zegt: “We gaan vanavond ergens eten , trek je mooiste kleed aan.” Zij weet dat verder uitleg vragen nutteloos is.
Het kleed werd goedgekeurd en hij reed de wagen door Brussel, recht naar het Koninklijk Paleis.
“Ik dacht dat het bloed in mijn lijf stilstond,” zei ze. “Ik had geen enkele ervaring van koninklijk protocol.
“Die mensen eten juist gelijk wij,” zei hij.
Het bleek een avondmaal met koningin Elisabeth te zijn. Ik trilde op de benen. Gelukkig mochten we al vrij snel aan tafel. Ik deed gewoon alles na wat ik Kamiel zag doen. Tot de soep kwam. Donkerrode tomatensoep. Erger kon niet want Kamiel lustte alles behalve één ding,tomatensoep. En wat deed hij? Ik viel bijna bewusteloos.Hij nam zijn leeg bord, draaide het om en legde het ondersteboven terug op zijn plaats. De hoflakei bewoog geen vin. Ik was radeloos, de koningin had het nog niet gezien en ik duwde met mijn voet onder de tafel tegen het been van Kamiel. Die bekeek mij doodverbaasd en zei luidop : “Ge moet mij niet tegen ijn been stampen, ge weet toch dat ik geen tomatensoep lust.”
Ik stierf bijna ter plekke van schaamte maar de koningin lachte en zei: “Hoe kan ik nu zo een pech hebben, dat had ik moeten weten hé, maar geen probleem, het komt in orde.”
Ik had kunnen huilen van ellende. “Voor elk probleem is er een oplsossig,” zei de koningin en ze begon over klassieke muziek te praten. Nooit ben ik nog met hem ergens gaan eten zonder dat ik wist waarheen we gingen. En ik reed voortaan met mijn eigen wagen.
Die avond laat, bij het naar buiten rijden, zei hij : “Ik begrijp daar nu eens niks van, wie kan zich nu opwinden voor een stom telloor soep?”

JOS