De Tour loopt naar zijn eind en dat is jammer. Voor mij mogen ze nog een paar weken blijven doorrijden. Er liggen in Frankrijk nog genoeg landschappen die aan de beurt mogen komen. En de verslaggevers zijn het nog lang niet beu. Zo een vakantie krijgen ze maar één keer in het jaar. Beulenwerk dat ze voor geen geld willen missen. Ik heb een zwak voor sportverslaggevers. Een groep van dertig, veertig renners in een bocht zien voorbij flitsen en dan de namen – en wat voor namen – kunnen afratelen aan een snelheid van veertig per minuut. Russen, Spanjaarden, Fransen, Italianen, Amerikanen. En toch is er nooit eens een die over zo een naam struikelt. Zij hebben natuurlijk wel het voordeel dat de kijker geen recht op tegenspraak heeft. “Hela, hela, die Rus is al drie minuten voorbij !”
De Tour de France. Het is pure magie. En toch… En toch is het vroeger andere koffie geweest. De pluimlichte fietsjes van nu? Vergeet ze maar. De banden van vandaag ? Een verre toekomstdroom. Alleen de Alpen zijn dezelfde gebleven en de Mont Ventoux ook. En de afdaling van de Galibier was toén nog veel gevaarlijker dan nu. Romain Maes die in 1935 met zijn zware koersfiets uit het godvergeten Zerkegem naar Frankrijk vertrok. Er was waarachtig één journalist naar Zerkegem afgereisd om die éne onvergetelijke foto te maken. Romain Maes, zijn oud moederke en de geit. Alledrie voor het piepkleine huisje waar hij een maand later met de gele trui nog aan, zou terugkomen. De gele trui die hij van de allereerste rit al pakte en ze geen enkele dag van de Tour nog heeft afgegeven. Onwaarschijnlijk maar wààr. Als kwajongens vraten wij tot twintig Lutti-karamellen per dag om toch maar voldoende punten bij elkaar te krijgen om die foto in kleur te bemachtigen. Romain en de moeder en de geit.
Nog een paar dagen en de Tour is weg. Finaal nog wat grootse huppeldepup op de Champs Elysées en het circus stort in elkaar. Het is weer voorbij. Ik weet het met zekerheid, die verslaggevers gaan terug naar huis met een vreemde mengeling van opluchting omdat het voorbij is en met veel spijt dat het nu ineens ophoudt. Leg het maar uit maar het is wel zo.
JOS.
