44 Jaar terug in de tijd.De eerste Tour de France die ik voor de radio volgde. Waar zijn mijn companen van toen gebleven? Piet Theys, de volbloed verslaggever. Leon Kindekens, een reus van een motard. Wanneer je bij hem achterop zat, moest je de eerste minuten toch best de ogen gesloten houden. Gust Danneels, de chauffeur die onze reportagewagen met oervaste zekerheid tot op de centimeter langsheen het diepste ravijn kon besturen.Als renner had hij zelf jaren geleden in de Tour meegereden. Tweemaal was hij de winnaar in Paris-Tours. Als kwajongen had ik de kleurenprenten van de grote renners van toen verzamleld. Romain Maes, Sylveer Maes, Lapébie, Briek Schotte en Gust Danneels die later een onvoorstelbaar waardevolle kameraad voor het leven werd. Oud is hij niet geworden.Welke geheime knepen pasten de “soigneurs” van destijds op hun renners toe? Het woord doping was nog niet uitgevonden.
De Tour de France, een prachtige tijd. In het hotel in de lift staan met Bahamontes en vaststellen dat hij in de kamer naast de jouwe slaapt. “De adelaar van de Alpen”. En dat in diezelfde Tour in Briançon zijn zwarte rennersbroekje vlak naast mijn kamervenster aan een touw in de zuiderse avondzon te drogen hangt. Toen zat je nog letterlijk midden in de Tour.Nu zitten de journalisten in afgesloten cabines vanaf beeldschermen hun verslag uit te brengen. Ik vrees dat de charme van het échte er niet meer is. Maar toch luister ik met heimwee naar Michel Wuyts die nog een echte van het oude ras is.
Een kleine maand lang in een onvoorstelbaar boeiend circus geheel Frankrijk doorkruisen. En ’s avonds altijd wel ergens in de buurt een restaurant met een ster vinden.
Ach, alles heeft zijn tijd.Stel je voor dat een mens zelfs geen heimwee meer had.
JOS.
Den Tour.
De Tour de France,vroeger,dat was nu eens eens een echt volksfeest.De rit was nog maar pas afgelopen,of de fluitende Tourkrantbezorgers, waren reeds op ronde met de Tourkrant, waar van de inkt nog niet geheel droog was. We verslonden het rit-rand nieuws.
Dan het plezierig zoeken naar de verborgen Tourmuis.
Heimwee….Nu is het ook goed,maar anders.
Mijn groeten. Roger.
en stil dat het was op’t straat,geen kat te zien als de tour aankwam,de meesten hadden in 1965 al tv,iedereen plakte aan de buis,en een half uurtje later hadden we inderdaad al het krantje met thomas pips,en de muziek mensen tijdens de tour,wat een feest,daar kon tiener toppertijd niet tegenop,de tijd van een pocket in gele trui,en een jaar later,dagboek van een ongedoopte,die laatste vp heb ik nog,die pocket in gele trui is op onverklaarbare wijze verdwenen,mijn broers speelden de tour na met die kleine plastiek wielrennertjes,ze hadden er enorm veel,nu vragen ze een fortuin voor een rennertje,ik zie er af en toe nog een op een rommelmarkt,goed afgeschermd in een glazen kastje,ik moet toch eens uit kijken naar een exemplaar van eenpocket in gele trui,zonder handtekeningen dan helaas,want die krijg ik er nooit meer in,is dat ook heimwee?
De tour.
Dat was toen die tijd meer een mannenzaak.Wij vrouwen waren toen meestal aan de voorbereiding van het eten bezig.Toch herinner ik zeer sterk de geluiden en commentaren.Nu en dan eventjes kijken naar die zwoegende zwetende klimmers.Zo lang geleden ! !
Nu, ach ,kijk ik wel,op mijn alleentje.
Hoor de commentaren ,kijk naar de prachtige omgeving….En de renners ook wel.
Maar nu is het meer om de herinnering
aan vroeger. Is dat heimwee of nog iets anders…?
Groetjes van yvona
Nog even dit,
Ik heb dat fototje bovenaan nog eens goed
bekeken en vind dat de bijrijder er toch maar onbeschermd bijzit.Zonder helm of beschermende vest.Zo in ” wilde rit” de bergen in.Of was het even stoer doen om op het kiekje te komen …?
Nu zie je motoren met vreemduitziende ruimtewezens voorbij razen.Maar ik denk dat het tempo ook veel hoger ligt voor iedereen dan vroeger.
groetjes van yvona
Waar is de tijd dat iedereen nog heimwee had?
Ik ben met een enorme inhaalslag bezig. Dat komt omdat ik sinds een half jaar meer in Hasselt woon dan in Noordholland. De liefde woont nu eenmaal in Runkst.
Sinds ik in Hasselt verblijf heb ik uw stukjes leren kennen en waarderen. Wie u leest moet wel met zeer terugwerkende kracht fan worden, ook al laat u in één van uw stukjes een Nederlander in een restaurant behoorlijk klagen waarop de ober hem verwijst naar een feest waarin alles gratis is. Awel…
Vandaag ontdekte ik uw website en zie… U schrijft gelukkig nog steeds. Natuurlijk zal ik geen enkel stukje ongelezen laten.
Mijnheer Ghijsen, ik ben vermoedelijk nog niet op tien procent van alles wat u heeft geschreven, maar ik dank u nu al van harte voor al die kleine juwelen die u het levenslicht heb doen zien.
Vriendelijke groeten
Willem Rol
Herinnering.
Mijnheer Willem Rol.
Welkom op het blog van onzen Jos.
Grapje ???
Wil je wel er aan herinneren,dat de stukjes op het blog,van Jos,steeds gratis te lezen zijn.
Dus ik wens je veel leesgenot.
Een vurige fan van….Jos Ghysen blogt.
Mijn groeten. Roger.
Vijftig jaren terug!!Ook ik weet dat er elke dag even een uur pauze was
voor de aankomst .En later, onze pa wou als eerste een kleur tv was het voor de kleur gele groene trui of de mooie landschappen ?
Jos!!! op zoek naar de ’ster ‘the walk of fame of een goed restaurent zelfs de drie koningen zochten al een ster Ik ga BOONTJES klaar maken heb ze emmers vol uit de tuin ,ja in den tour zijn geen BOONTJE meer
Lieve groet Chris