44 Jaar terug in de tijd.De eerste Tour de France die ik voor de radio volgde. Waar zijn mijn companen van toen gebleven? Piet Theys, de volbloed verslaggever. Leon Kindekens, een reus van een motard. Wanneer je bij hem achterop zat, moest je de eerste minuten toch best de ogen gesloten houden. Gust Danneels, de chauffeur die onze reportagewagen met oervaste zekerheid tot op de centimeter langsheen het diepste ravijn kon besturen.Als renner had hij zelf jaren geleden in de Tour meegereden. Tweemaal was hij de winnaar in Paris-Tours. Als kwajongen had ik de kleurenprenten van de grote renners van toen verzamleld. Romain Maes, Sylveer Maes, Lapébie, Briek Schotte en Gust Danneels die later een onvoorstelbaar waardevolle kameraad voor het leven werd. Oud is hij niet geworden.Welke geheime knepen pasten de “soigneurs” van destijds op hun renners toe? Het woord doping was nog niet uitgevonden.
De Tour de France, een prachtige tijd. In het hotel in de lift staan met Bahamontes en vaststellen dat hij in de kamer naast de jouwe slaapt. “De adelaar van de Alpen”. En dat in diezelfde Tour in Briançon zijn zwarte rennersbroekje vlak naast mijn kamervenster aan een touw in de zuiderse avondzon te drogen hangt. Toen zat je nog letterlijk midden in de Tour.Nu zitten de journalisten in afgesloten cabines vanaf beeldschermen hun verslag uit te brengen. Ik vrees dat de charme van het échte er niet meer is. Maar toch luister ik met heimwee naar Michel Wuyts die nog een echte van het oude ras is.
Een kleine maand lang in een onvoorstelbaar boeiend circus geheel Frankrijk doorkruisen. En ‘s avonds altijd wel ergens in de buurt een restaurant met een ster vinden.
Ach, alles heeft zijn tijd.Stel je voor dat een mens zelfs geen heimwee meer had.
JOS.
