Ik was in geen jaren nog een aquariumzaak binnengewandeld. Nu dus wel. De deur viel achter me dicht en ik stond plots in een volkomen irreële wereld. Midden in de zaak hoorde ik een man luidop zeggen: “Wil u vier maanvisjes voor mij vangen?” Niemand gilde, het bleek gewoon te kunnen.
Een eind verderop stond een dame die een grote rose kinkhoorn tegen het oor hield. Je kon aan haar zien dat ze heerlijke geluiden van verre zeeën hoorde. Jaren geleden had ik zelf in Blankenberge ooit zo een hoorn gekocht maar ik had er in geen jaren nog naar geluisterd. Een mens vergeet de simpele mooie dingen. Voor een levensgroot aquarium bleef ik een hele tijd staan kijken. Wel tweehonderd sprookjesachtig gekleurde visjes zwommen voortdurend voor het glas heen en weer. Of ze een uitweg zochten. Van de planten die her en der verspreid stonden te groeien, wilden ze duidelijk niet weten.Tegen de voorruit zat een grote bruine slak vastgekleefd. Ze streefde moeizaam naar boven. Al de tijd van de wereld had ze.
De man van de zaak stond plots naast me. “Dag meneer, zei hij, wat kan ik voor u doen?” “O, zei ik, verontschuldigend, ik kwam zo maar eens kijken.”
“We blijven vandaag geopend tot zeven uur”, zei de man. Het was kwart over vier. Uit de regenstraat kwam nog een man naar binnen. Een ietwat troosteloos uitziende man. Hij liep recht naar de zaakvoerder en zei: “Ik had graag wormpjes willen hebben”.
Ik weet niet…ik houd toch meer van vogeltjeswinkels.
JOS .
