Bij het binnenkomen zag ik het al. In het voorportaaltje lag ze. Op de mat . Ze lachte naar me en ineens wist ik het. Het is begonnen ! 7 juni is nog ver af maar wie vroeg zaait, vroeg maait. Ik ken haar van haar noch pluim maar zij moet mij wél kennen want op de achterkant van het kaartje staat gedrukt dat ik haar een seintje moet geven indien ik met haar wil meewerken. An heet ze en ze staat op de vijftiende plaats voor het Vlaams Parlement. Wat meer naar voor zou comfortabeler zijn geweest maar je weet hoe dat allemaal gaat. Dat is duwen en trekken en ondergronds graafwerk en wat weet ik nog allemaal . Hoe dan ook, ene An heeft een kaartje in mijn brievenbus geschoven en daarmee is voor mij de verkiezingsstrijd begonnen. We zijn nog ver van 7 juni af en er gaan nog véél kaartjes en brieven op de mat terechtkomen . Het gaat beloften regenen in het voorportaaltje. Maar zo een allereerste kaart blijf je toch onthouden. Numero uno. En een mens blijft zich bukken , nog wekenlang, om toch maar geen enkele belofte te missen. Eindelijk gaat alles nog goed komen.Een vaderland zoals we er nog nooit een gekend hebben. Je vraagt je wel eens af waarom ze in de afgelopen jaren niet op al die ideeën zijn gekomen. Het was allemaal zo simpel. Maar goed, voorbij is voorbij. En nu gaat het écht gebeuren. Iedere ochtend een mat vol beloften. Een mens bukt zich nog graag zeven weken lang om toch niets te moeten missen van de vreugden die ons vanaf 7 juni te beurt zullen vallen. Ik blijf me bukken al moet ik er lumbago aan overhouden. De suspens is begonnen. Het eerste kaartje is binnen. De vijftiende plaats voor het Vlaams Parlement. Het had ook de dertiende plaats kunnen zijn. Niet om aan te denken.
JOS.
