Met zesentwintig waren we. Jongetjes van het eerste klasje op een zomerdag in 1931 voor de schoolpoort netjes bij elkaar geplaatst. De kleinsten vooraan op het bankje.Waar zijn die jongetjes van toén gebleven ? Rechts van mij zat Freddy. Freddy heeft pech gehad. Onder de oorlog zat hij in het verkeerde leger. Helemaal aan het eind, bijna terug thuis, trof die éne kogel hem. Zodat hij achteraf alleen maar postuum de doodstraf heeft gekregen. Wist Freddy veel ! Wie kan nog oordelen over de tijd van toén ? Freddy zat vlak naast mij, je kunt dus geluk hebben. Helemaal aan het andere eind van het rijtje zat Dréke. Zijn oudere broer was bij de Gestapo. Die twee kregen ruzie en plots was Dréke weg uit het stadsbeeld. Het raadsel is tot op vandaag gebleven.
Helemaal bovenaan staat een ontzettend geleerde Jezuïet met naast hem een cafébaas. Allebei al lang dood. Uit het jongetje in het gebreide truitje met de drie knoopjes is een rechter van Koophandel gegroeid met naast hem een letterzetter in een drukkerij. Een baas van een busbedrijf en een kolonel. Een ontzettend gewetensvolle ambtenaar en een altijd opgewekte kerel van wie niemand ooit heeft kunnen achterhalen wat die nu eigenlijk deed voor de kost. Maar hij leefde royaal.
Als ik mezelf bekijk, merk ik dat ik toén al dacht : “Jongens jongens jongens, als dat nog allemaal op mij af moet komen !” Zesentwintig jongetjes. Nog enkele ouwe heren blijven ervan over. Met een groet naar Marlene Dietrich, Sag mir wo die Buben sind.
JOS.
