HULLEHEM. Jos Ghysen.

Mijn dochter is tweemaal getrouwd. Met dezelfde man. Het is heel simpel, hij is een Amerikaan en hij trouwde hier. Maar de familie in Chicago wilde het ginder nog eens allemaal overdoen. Met bruid in het wit en alles erop en eraan en achteraf ook nog een feest met alles erop en eraan voor de tantes en de nonkels en de neven en de nichten. Kan een kleine natie zich tegen Amerika verzetten? Zodoende zat ik na het kerkelijk ritueel aan de feesttafel naast de pastoor van ter plekke. Ene Father Placid. En wat bleek? Placid had zijn roots toch zeker in Vlaanderen liggen. Toen hij vijf jaar oud was, zag zijn moeder het als weduwe hier niet meer zitten en ze reisde met hem naar de States. Neen, Nederlands kende hij niet meer. Enkel de naam van het dorp waar hij vandaan kwam, ja die kende hij nog. Hij was van “Hullehem”. Door al die jaren heen was hij duidelijk een volbloed West-Vlaming gebleven. Ik vond het mijn plicht om hem bij te brengen dat hij met Hullehem fout zat en dat het Gullegem moest zijn.
Hij lachte ietwat meewarig met mij. “Haha, zei hij, dat heb ik al meer moeten horen van Vlamingen die hier voorbij reisden, die zegden dat ook allemaal. Dat het Gullegem moest zijn in de plaats van Hullehem. In het begin geloofde ik hen ook nog. Tot hier eens een groep van veertig man uit Hullehem arriveerde en als iemand het juist kan weten dan waren zij dat toch zeker wel ! Awel, ik heb het hen gevraagd om het eindelijk juist te weten en zij zegden unaniem alle veertig dat het wel degelijk Hullehem was. Niemand sprak er van Gullegem.”
Het was een moeilijk moment voor mij. Wat moest ik doen? Zijn dorpsgenoten tegenspreken? Het dorp waar hij nog altijd van hield zonder het ooit bezocht te hebben.
Aan tafel heb ik nog lang met hem verder doorgeboomd. Over Hullehem. En over zijn moeder die al lang dood was en die Herda met de voornaam heette.
Ge moogt een West-Vlaming zijn ziel niet afpakken. Bij het afscheid heb ik zelfs gezegd: “Allee, bedankt voor alles en tot ik nog eens naar Chicaho kom!”

JOS.