Eigenlijk durf ik het nog niet luidop zeggen want het was zo iets tussen ons twee, zo heel intiem. Ik voelde dat het eigenlijk nog te vroeg was maar het lag aan hem, niet aan mij. Hij zat op anderhalve meter van mij af en hij zag zo goed als ik dat het zelfs nog een beetje sneeuwde. Van die twijfelsneeuw, zo van “ik zou wel willen maar ik ben er niet zeker van”. Niet alleen de sneeuw was er niet zeker van. Hijzelf ook niet. Ik helemaal niet. Maar hij deed het. Je hoort mij niet zeggen dat hij floot, hij probeerde zomaar iets, voor zichzelf. Heel stilletjes. Iets dat hij zich misschien nog vaag herinnerde van vorig jaar.Proberen was het. Meer niet. Hij geneerde zich niet voor mij. Ik bleef stilstaan. In de friezelsneeuw. En hij bleef zitten kijken naar mij. Onverschrokken. Best mogelijk dat hij zich mij ook nog herinnerde. Ik was die man die altijd bleef staan om naar hem te luisteren. En die ‘s avonds wachtte tot hij helemaal aan het eind van zijn programma was. Dan was de zon al ondergegaan. En dan wachtte hij tot die andere merel – ergens heel ver – nog één keer terugfloot. Zo om te zeggen “wie van ons twee fluit vanavond het laatst ?” Pas daarna was het echt avond. De lenteavond. En daarna de zomeravond. De statistieken zeggen dat de vroegste merel op 22 februari opnieuw begint te fluiten. Maar welke merel leest een statistiek ? Het wijfje heb ik nog niet gezien. Morgen of zo zit dat op het gazon. Huppelt het een beetje heen en weer. Alsof het niet weet waar het om gaat. Vrouwen hebben dat. Vrouwtjes fluiten ook niet. Die willen eieren leggen . Zonder tijdverlies. En jongen krijgen. Hij zal dan wel de flierefluiter uithangen. En ojee wanneer er een merel van tien tuinen verder op haar gazon zal komen, dat is niet meer fluiten, dat is woeste dorpsfanfare.
Het moet allemaal nog beginnen. Ik denk dat hij er te vroeg bij is geweest. Hij is zoals ik, ik durf het woord ‘voorjaar’ nog niet schrijven. Maar ik héb de merel gehoord. Ik zweer het u.
JOS .
