Lei Clijsters werd met “De Gouden Schoen” bekroond in 1988. Ik was het jaartal vergeten maar Google herinnert zich alles voor mij. 21 jaar geleden dus al. Niets gaat zo snel als de tijd. Ik zie mij nog altijd staan met die gouden schoen in mijn hand. “Ge gaat daar niet veel voor krijgen, zei Lei, maar wat het is dat is het.” Lei verkocht zijn schoen voor “het goede doel”. Hoe hij toen bij mij terecht is gekomen om die klus te klaren, ben ik ook vergeten maar ik herinner me wel nog tot in het detail de afgeladen volle zaal in Bree. Die van Bree wilden toch wel eens weten wat die schoen zou opbrengen en waar die naartoe zou gaan. Ze kwamen maar traag aan de gang. Een Kempenaar is een voorzichtige mens. Ik moet echter iets van een marktkramer in de genen hebben zitten want na een tijdje schoot de vlam in de pan en vlogen de handen in de lucht. Duizend frank per keer. Tweeduizend frank per keer. Vijfduizend frank per keer. Dan zie je de handen naar beneden gaan. Nog tien “bieders”. Allicht waren er ook liefhebbers van ver gekomen om de slag van hun leven te slaan. Nog negen. Nog acht. Nog twee. Twee fanatiekelingen die niet wilden afgeven voor elkaar. Marktkramer is een plezierig vak. Dat van notaris bij een publieke verkoop ook. Hoe hoog krijg ik ze ? Op 300.000 frank heb ik afgeklopt. Lei begreep er niks van. “Wèè geuf noew zoeveul geld veur éine sjoon !” Ik ken het Breese dialect niet maar zo klonk het ongeveer.
Ik zou het best nog eens willen overdoen. Beneden het dubbel kwamen ze er niet onderuit. Elke legende wordt kostbaarder met de tijd.
JOS.
