Lei Clijsters werd met “De Gouden Schoen” bekroond in 1988. Ik was het jaartal vergeten maar Google herinnert zich alles voor mij. 21 jaar geleden dus al. Niets gaat zo snel als de tijd. Ik zie mij nog altijd staan met die gouden schoen in mijn hand. “Ge gaat daar niet veel voor krijgen, zei Lei, maar wat het is dat is het.” Lei verkocht zijn schoen voor “het goede doel”. Hoe hij toen bij mij terecht is gekomen om die klus te klaren, ben ik ook vergeten maar ik herinner me wel nog tot in het detail de afgeladen volle zaal in Bree. Die van Bree wilden toch wel eens weten wat die schoen zou opbrengen en waar die naartoe zou gaan. Ze kwamen maar traag aan de gang. Een Kempenaar is een voorzichtige mens. Ik moet echter iets van een marktkramer in de genen hebben zitten want na een tijdje schoot de vlam in de pan en vlogen de handen in de lucht. Duizend frank per keer. Tweeduizend frank per keer. Vijfduizend frank per keer. Dan zie je de handen naar beneden gaan. Nog tien “bieders”. Allicht waren er ook liefhebbers van ver gekomen om de slag van hun leven te slaan. Nog negen. Nog acht. Nog twee. Twee fanatiekelingen die niet wilden afgeven voor elkaar. Marktkramer is een plezierig vak. Dat van notaris bij een publieke verkoop ook. Hoe hoog krijg ik ze ? Op 300.000 frank heb ik afgeklopt. Lei begreep er niks van. “Wèè geuf noew zoeveul geld veur éine sjoon !” Ik ken het Breese dialect niet maar zo klonk het ongeveer.
Ik zou het best nog eens willen overdoen. Beneden het dubbel kwamen ze er niet onderuit. Elke legende wordt kostbaarder met de tijd.
JOS.
DE GOUDEN HAMER.
Heb geheel mijn leven,mijn brood verdiend,als Arbeider.
Zou men voor mijn GOUDEN HAMER ook zoveel durven bieden,voor het goede doel ?
Denk het niet, want, Onbekend is onbemind.
Natuurlijk zijn de verdiensten, van alle mensen te bewonderen.
Mijn groeten.Roger.
och roger troost je,ik kom voor de helft uit bree,de andere helft komt uit antwerpen,en mijn antwerpse bomma “en dat was een wijs mens”zei altijd,ne mens krijgt nooit wat hij verdient,en verdient nooit wat hij krijgt
Gouden Spreuk.
Wel Mieke,wat een wijze Oma,moet het ook beamen.
Een mooie spreuk,met veel troost.
Mijn groeten. Roger.
Beste Jos, ik heb een vraag :
Hier in Limburg kennen wij hem anders en hij werd ooit naar het West Vlaamse
Tielt overgeplaatst, maar een jaar later werd hij reeds terug naar een Limburgse stad verpatst.
Hij kreeg de eretitel ‘ venerabilis’, de eerste graad van kerkelijke heiligenverering.
Hoe was zijn naam en onder welke naam kennen wij hem hier in Limburg het beste ?
Kunt u mij eventueel met een antwoord helpen ?
Jos en ….
Zo maar.
Mijn groeten.
Mijn groeten. Roger.