Het noodlot had Julie getroffen. Voor het televisienieuws in Elsenborn een verslag gaan maken over de eerste “Langlaufers” ter plaatse. Live.
Als ze in Diepenbeek al twee keer de nationale media gehaald hebben met 19 graden onder nul, wat moet het dan daar in het verre oosten wel zijn ? Midden in het middagnieuws werd overgeschakeld naar Julie. Stef Wauters dreef de spaning ook nog op. “In Elsenborn waar een massa Langlaufers verwacht worden.” Je gaat achteruit in je zetel liggen om die massa in razende snelheid op je af te zien komen maar helaas, je zag alleen maar Julie. Moerzielig alleen Julie in de enorme sneeuwvlakte. Of toch niet. Neenee, heel hoog in de witte verte zag je nog twee kleine mannetjes op een bankje zitten. Op hun dooie gemak in de kou. “Er is hier geen massa, zei Julie, er is hier niemand.” Op dat moment stond ook nog een van de twee mannetjes van de bank op en verdween horizontaal uit het beeld. Toen waren er nog alleen maar Julie en achter haar rug, op grote hoogte, het éenzame mannetje. Het zal je overkomen ! Een pluim voor Julie want ze heeft het er levend en goed van afgebracht. Maar een record heeft ze niet gebroken. Er heeft erger bestaan in de geschiedenis van de media.
In Luik wordt om de 50 jaar een botenprocessie georganiseerd op de Maas. De ene boot al mooier versierd dan de andere . Allemaal ter ere van de “Heilige Maagd Maria”. Zo een processie glijdt uiteraard eindeloos traag voorbij. Het gebeurde eind jaren ’40 van de vorige eeuw en de reporter van “de radio van toen” was Bert Leysen. De technische middelen waren voorhistorisch. Hij zou in het nieuws van 13.00 uur verslag uitbrengen. De volledige processie. Aan één stuk door. Heen- en weerschakelen was in die tijd niet mogelijk. Op de afgesproken minuut kreeg hij zijn verbinding en moest hij beginnen te praten. De Luikenaren hadden zich helaas zwaar in de timing vergist en toen Bert moest beginnen, was zelfs de eerste boot in de verste verte niet te zien. Hij had geen keuze. Doorpraten tot zijn voorziene spreektijd voorbij zou zijn. Geen pardon. Bert had als enig houvast het programmamaboekje waarin de boten achter elkaar vermeld stonden. Hij heeft ze tot in het meest fascinerende detail beschreven. De ene boot na de andere. Tot en met de laatste boot.Terwijl er totaal niets te zien was. Bert is later de eerste directeur van de Vlaamse Televisie geworden. In 1953 is hij daar mijn baas geweest. Laat dit een ere-saluut zijn voor een man zoals ik er nooit meer een tweede heb gekend.
JOS.
