Oudere heren die in Tram 8 zitten , verdwijnen al eens een tijdje geruisloos uit “het circuit”. Het waren inderdaad de beste weken niet. Alleszins dank voor de belangstelling maar ik ben er nog.
Een jaar geleden heb ik al eens in een krant mogen lezen dat ik overleden was. Tijdje later werd dat bericht op de televisie tegengesproken. Per geluk zat ik op dat moment zelf te kijken , anders had ik het niet eens geweten. Met alle gevolgen vandien…
Tot binnen heel kort dus.
Jos.
Beste Jos,mijn wensen voor kert en nieuwjaar.
Mijn groeten. Roger.
Beste Jos.
Terug mijn beste wensen voor, kerst en nieuwjaar.
Het ga je goed, ook iedereen op je blog hetzelfde.
Mijn groeten. Roger.
oei,nog geen spamwoord voor mij,aar als roger op je blog geraakt,kan ik dat ook,zie maar
prima gelukt,zonder spam,eind goed,al goed zou mijn bomma zeggen,inderdaad jos,er sputtert wel eens iets als je op tram acht zit,en de waarborg telt niet meer vrees ik,een abbonnement bij de v.a.b.haalt ook niet veel uit,maar die oude modellen zijn vaak nog het sterkst,die maken ze tegenwoordig niet meer;ik wens jou en al wie je dierbaar zijn fijne eindejaarsdagen,en een warm nieuwjaar,zonder al teveel bezoekjes aan de “garage”
hallo, hallo.
Goed zo Mieke, ik hoop dat het blog van Jos,terug kan vertrekken.Reeds zit ik halfweg op tram ‘6′, ook moet ik soms de ‘garage’ binnen,gelukkig hebben we nog heel goede ‘mekaniekers’
Zoals Jos,zeg ik……………………………
Bij leven en welzijn…….Tot later.
Mijn groeten. Roger.
‘t maakt niet uit in welke tram je zit?
verleden week viel een ambulance in panne, met achterin een doodziek kind, op weg naar helpende handen.
ambulance en kind hebben het gehaald ..
‘geluk’ is de hoofdrolspeler!
ik hoop dat jij het geluk nog heel lang mag vasthouden, jos!
Op tram acht stappen is zowat het mooiste wat er is. Zelf deed ik het al toen ik nog maar acht was, ergens in de jaren vijftig … Je kon toen nog dicht naast de watman gaan staan die dan de manivel een ruk gaf alsof zijn leven d’er vanaf hing, om het tuig in beweging te zetten. Je was dan zelf ook een beetje de bestuurder. Ook het stoppen was geweldig, hij deed het met vlugge bewegingen aan een klein koperen hendeltje, als het glad was kon hij zand voor de wielen strooien van op zijn zitplaats. En bij de school aangekomen was het nog even turen tot de tram “de hoek omging” … (aan de Meir). Een tram komt gelukkig altijd terug, wij hebben geen terminus om te keren. Eigenlijk is het ook saai voor een tram, altijd maar weer door diezelfde straten.
Zalige kerst en een mooie negen!
ach ja,waar is de tijd,ik acht,mocht alleen met tram acht op”reis” naar tante roza,een vrij oude tante,zeker al veertig,misschien wel vijftig,met ons vake naar de halte op de hoek van de straat,en dan alleen,helemaal alleen naar de terminus op de lambermontplaats,waar tante roza stond te wachten,toen mijn kinders klein waren,nog lang geen acht,mochten zij alleen “opstappen” op tram 8,de nieuwe,dat wel,het verhaal van moeke alleen kenden ze al lang,ik hoopte hetzelfde met mijn kleinkinderen te kunnen doen,helaas,tante is al lang overleden,het huis is al verschillende jaren verkocht,er woont nu een bv in,de terminus is trouwens ook verplaatst,niets blijft hetzelfde
@ Mieke,
Hé, mooi beschreven. Ook het huis van mijn grootmoeder, waar ik ’s middags met de tram 8 naar toe ging, werd verkocht. Zij was, zoals ik hier reeds vroeger schreef, de meest merkwaardige vrouw die ik ooit tegenkwam. De herinneringen (aan haar) blijven hetzelfde …., gelukkig maar.
Hou je sterk! Ook voor jou een mooi en gezond 2009, van harte. Moge het op wieltjes lopen, zoals tram …. .