Ik wist het, vroeg of laat zou dit moment ooit komen. Welnu we zijn er. Wat zeg ik ? We zijn er al een aardig stuk overheen. Ik geef het op. Ik volg niet meer. Het is goed geweest. Het is over. Laat de Waalse mama’s maar naar het kleuterklasje gaan om hun embryo’s aan te geven voor de cursus Nederlands, voor mij niet gelaten. Van mij mag zelfs de papa nog een paar jaar vroeger het schoolhoofd op de hoogte gaan stellen dat hij zijn voortplantingsmogelijkheden volledig ten dienste van het schooltje zal stellen. Jarenlang krijgt ge de doorsnee Waal geen Nederlands ingepompt en nu moeten ze al ineens vanaf het embryo voor die cursus ingeschreven worden. Laat dat schoolhoofd de potentiegraad van de lokale vaders al maar in zijn dossier inschrijven, ik haak af, ik volg niet meer.
En als het dat nog maar alleen was maar dan heb je Philips, straks een eeuw de electronica-rots-in-de- branding… Philips laat weten dat ze zich vanaf vandaag gaan toespitsen op de productie van vibrators. Daar zit ik dus nu met mijn oud scheermachientje. De vibrator is de toekomst. Om het ding een beetje aantrekkelijk te maken en er wat huiseljke sfeer omheen te bouwen, zitten er in de cadeauverpakking ook nog drie electrische kaarsjes. Het “eromheen” is alles in het leven. Persoonlijk vind ik dat die kaarsen afremmen want je moet vooraf altijd een kwartier op handen en voeten rondkruipen eer je de stekker hebt gevonden. En dat is koele techniek. En dooie kaarsen hebben geen sfeer.
En dan is er nog het nieuws van de hond. De hond die vroeger gewoon door het huis liep, mee ging wandelen en tegen de katten blafte. Ook voorbij. Ook de hond is geëvolueerd. De moderne hond wil voortaan dansen. Zeg niet dat het niet waar is want ik heb het allemaal in één en dezeldfde ochtendkrant gelezen. En als ik mijn krant niet meer mag geloven ! De moderne hond wil dansen. Het staat wetenschappeljk vast, uw hond wil op tijd en stond eens een walske draaien maar gij hebt hem daar nooit de kans toe gegeven. Intussen is het officieel. De “Doggy Dance” heet de organisatie. Het vraagt uiteraard – én voor u én voor uw hondspartner een voorafgaande inspanning. Ge moet alle twee een cursus volgen. Geen nood, die bestaat al. Beginnen bij de marsmuziek, voorzichtig over naar de polka, over naar de chachacha en finaal de walsen van de famlie Strauss. Mevrouw, schaf u een cd van André Rieu aan en uw reu weet niet wat hem overkomt.
Maar ik haak dus wel af. Ik reken op uw begrip, op een pruts na heeft mijn generatie de middeleeuwen nog gekend en ge moogt veel vragen maar Nederlands voor embryo’s, een vibrator met drie kaarsen en de polka met mijn hond, dat is erover. Ik wens u allemaal veel succes toe.
JOS.
.
