Ik wist totaal van niets. Een paar dagen weg geweest en hup daar had je het gedonder. Je draait je rug en er gebeurt een ramp. Drie dagen geen krant gelezen, geen radio gehoord, geen televisie gekeken. Enom achterop geraakt dus. Ik kan je verzekeren dat het een klap gaf. Ik raapte de eerste de beste krant van de mat op en ik schrok me wild. In koeien van letters stond het op de frontpagina. Lees het zelf maar boven in het hoekje. Limburg zo goed als uitgeroeid. Toen ik vertrok was er helemaal niets aan de hand en drie dagen later zijn 81 procent van je eigen mensen dood en begraven. Kerkelijk, ja goed, maar toch, het zal je overkomen. 81 procent, dat is niet niks. Bleven er nog maar 19 procent over. Een paar dagen geleden had ik nog door de stad gewandeld, alle straten nokvol, alle terrasjes bezet, de solden nog altijd heftig bezig. En ineens, 81 procent begraven. Wie waren dat allemaal? Niet om aan te denken. Ik ben meteen terug naar buiten gegaan, gaan kijken. Een dooie straat. Op drie plaatsen brandde nog wat licht. Dat was inderdaad onrustwekkend weinig. “Ik ga de buurman bellen, zei ik, ik wil weten wat er gebeurd is.” Maar ja , om halftwaalf ‘s nachts haal je niemand uit zijn bed. De ochtend nadien het busje genomen naar de stad. Zoals altijd. De straten liepen nokvol. Alle terrasjes bezet. De solden draaiden nog op volle toeren. Ik snapte het niet. Met mijn gsm heb ik vier kerkelijke kennissen opgebeld. Ik wilde weten of ze er nog waren. Ze namen alle vier op. Niemand begraven. Daarna heb ik nog drie niét-kerkelijken gebeld. Namen ook alledrie op. Alsof er niets aan de hand was geweest. Er was helemaal niets gebeurd, zegden ze. Een van de zeven was eergisteren wel naar een begrafenis geweest, dat wel ja. Maar dat was een gewone begrafenis. Een oude mevrouw van bijna negentig. “Waarom vraag je dat? Is er iets?” Ik heb het hem uitgelegd. Nog geen vijf minuten later belde hij me terug. “Ik ben die ouwe krant gaan zoeken. Je hebt gelijk, het staat er! Hebben wij effe geluk gehad. Wij zijn bij de 19 !”
‘s Avonds was hij er weer. “Ik ben de Kempen ingereden, zei hij, tot bijna in Kleine-Brogel. Je weet maar nooit wat ze daar allemaal hebben liggen. Maar zelfs de Kempen zit nokvol.”
We zullen nooit weten wat er precies gebeurd is. Alleen dat we geluk gehad hebben.
JOS.
