Had de man niet op internet geplaatst dat ik overleden was, dan had ik het zelf nooit geweten. Hij bleek het toevallig in Het Nieuwsblad gelezen te hebben, onderweg in de trein. Hij was er zelfs van geschrokken. Ik nog meer want al die tijd was ik gewoon blijven doorleven. Doodgewoon blijven doorleven. Ik wist van niks, maar nu las ik het zelf ook. Het stond gedrukt, zwart op wit, terwijl ik maar onbekommerd verder gedaan had alsof er niets aan de hand was. Stel dat een agent van dienst mij op straat in de gaten had gekregen. Zo een man moet zijn vak uitoefenen. En wat dan? De eerste aan wie ik het vertelde was mijn vrouw. Die wist ook van niets. “Ik kan niet blijven wachten, zei ze, want over een kwartier heb ik een afspraak bij de kapper.” Zoiets alledaags werkt in de gegeven omstandigheden enorm geruststellend. Maar toch. Maar toch. De volgende ochtend schoot de wekkerradio aan de gang met de vertrouwde dagelijkse zin: “Acht uur, het Nieuws met Johan Janssens”. Ik kon perfect horen wat hij las. Precies gelijk vroeger.Op een of andere manier was ik er dus toch nog bij. Maar toch. Maar toch. Ik hield me hoe dan ook een beetje gedeisd en leefde klandestien verder. Een paar dagen later – mijn vrouw zat televisie te kijken – roept ze plots: “Kom eens! Rap want dadelijk is het weg.” Maar het ging niet weg. Onderaan het scherm bleef de tekst wel tien keer doorlopen. Ik leefde nog, stond er. Ik leefde nog! En was het nu nog de Eén geweest maar het was op Canvas. En wie durft er aan Canvas twijfelen? Mijn avond kon niet meer stuk. Ik leefde gewoon voort. Canvas had het gezegd en dat was voor mij een enorme opluchting. Ik was door de crisis heen. Dacht ik. Dacht ik.Tot ik de weekendkrant van De Standaard in handen kreeg. Bovenaan kunt u het zelf lezen. Mijn heiligverklaring was nabij. En toen wist ik het met zekerheid, nu klopte het niet meer. De Standaard van vroeger zou beter geweten hebben. Toen er nog bovenaan in een hoekje naast de naam van de krant ook nog “AVV VVK” stond. Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen vooir Kristus. Met de tijd is dat uitgeëbd. Heeft Vlaanderen Kristus losgelaten of heeft Kristus Vlaanderen losgelaten, daar is een thesis over te maken. Er werd alleszins een belangrijke fase overgeslagen. De juiste volgorde is: Leven – Doodgaan – Zalig verklaard worden en daarna pas Heilig. En over die laatste twee fasen kunnen ze in Rome nog jàààren suspens zitten opbouwen. Haalt hij het of haalt hij het niet ? Ik denk dat ik in de goede richting zit want onveranderlijk elke ochtend zegt de radiowekker nog altijd tegen mij: “Acht uur. Het Nieuws met Johan Janssens.” En dat hoor ik heel duidelijk. Als ik er niet meer was dan kon ik het ook niet meer horen. En ik beken het eerlijk, dat geeft mij elke morgen opnieuw een “zalig” gevoel. Het zal dus een overgangsfase zijn.
JOS.
