Had de man niet op internet geplaatst dat ik overleden was, dan had ik het zelf nooit geweten. Hij bleek het toevallig in Het Nieuwsblad gelezen te hebben, onderweg in de trein. Hij was er zelfs van geschrokken. Ik nog meer want al die tijd was ik gewoon blijven doorleven. Doodgewoon blijven doorleven. Ik wist van niks, maar nu las ik het zelf ook. Het stond gedrukt, zwart op wit, terwijl ik maar onbekommerd verder gedaan had alsof er niets aan de hand was. Stel dat een agent van dienst mij op straat in de gaten had gekregen. Zo een man moet zijn vak uitoefenen. En wat dan? De eerste aan wie ik het vertelde was mijn vrouw. Die wist ook van niets. “Ik kan niet blijven wachten, zei ze, want over een kwartier heb ik een afspraak bij de kapper.” Zoiets alledaags werkt in de gegeven omstandigheden enorm geruststellend. Maar toch. Maar toch. De volgende ochtend schoot de wekkerradio aan de gang met de vertrouwde dagelijkse zin: “Acht uur, het Nieuws met Johan Janssens”. Ik kon perfect horen wat hij las. Precies gelijk vroeger.Op een of andere manier was ik er dus toch nog bij. Maar toch. Maar toch. Ik hield me hoe dan ook een beetje gedeisd en leefde klandestien verder. Een paar dagen later – mijn vrouw zat televisie te kijken – roept ze plots: “Kom eens! Rap want dadelijk is het weg.” Maar het ging niet weg. Onderaan het scherm bleef de tekst wel tien keer doorlopen. Ik leefde nog, stond er. Ik leefde nog! En was het nu nog de Eén geweest maar het was op Canvas. En wie durft er aan Canvas twijfelen? Mijn avond kon niet meer stuk. Ik leefde gewoon voort. Canvas had het gezegd en dat was voor mij een enorme opluchting. Ik was door de crisis heen. Dacht ik. Dacht ik.Tot ik de weekendkrant van De Standaard in handen kreeg. Bovenaan kunt u het zelf lezen. Mijn heiligverklaring was nabij. En toen wist ik het met zekerheid, nu klopte het niet meer. De Standaard van vroeger zou beter geweten hebben. Toen er nog bovenaan in een hoekje naast de naam van de krant ook nog “AVV VVK” stond. Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen vooir Kristus. Met de tijd is dat uitgeëbd. Heeft Vlaanderen Kristus losgelaten of heeft Kristus Vlaanderen losgelaten, daar is een thesis over te maken. Er werd alleszins een belangrijke fase overgeslagen. De juiste volgorde is: Leven – Doodgaan – Zalig verklaard worden en daarna pas Heilig. En over die laatste twee fasen kunnen ze in Rome nog jàààren suspens zitten opbouwen. Haalt hij het of haalt hij het niet ? Ik denk dat ik in de goede richting zit want onveranderlijk elke ochtend zegt de radiowekker nog altijd tegen mij: “Acht uur. Het Nieuws met Johan Janssens.” En dat hoor ik heel duidelijk. Als ik er niet meer was dan kon ik het ook niet meer horen. En ik beken het eerlijk, dat geeft mij elke morgen opnieuw een “zalig” gevoel. Het zal dus een overgangsfase zijn.
JOS.
Zalig, zalig,
Wat een zalig gevoel voor Jos en ons,dat zalig zijn.
Mijn groeten. Roger.
Zalig. zalig…….
Zo te lezen, beste Jos, ben je niet aleen nog in leven maar ook nog heel levendig. Doordoen, want voor ons, jouw lezers, is dat al zalig genoeg.
Genegen groeten,
Jan
Mijnheer Jos.
Mijn moeder zaliger zegde altijd,die kranten;die moet ge nu nooit geloven.t’Zijn allemaal leugens wat ze vertellen” En zie je wel ze had weer eens gelijk.Maar wat ben ik blij dat het nu rechtgezet is.Lang leve de Jos en zijn schrijfseltjes.En als het even kan in opperbeste gezondheid. Beste groeten van Yvona
Zie je wel Jos ,ZALIGER ,vroeger gebruikten ze toch
mooie woorden ,zoals Yvonna schrijft,maar’k ben gelukkig
dat ik dit lezen kan
Bij leven en welzijn tot de volgende
Chris
de wonderen zijn de wereld nog niet uit??
elke dag opnieuw ..
al begint het wonder voor jou elke ochtend met ‘het nieuws door johan janssens’.
beleef dit wonder nog heel lang en heel mooi, jos!
Beste naamgenoot(t;t;z.ongeveer)
Krakende wagens lopen het langst.Denk maar aan het shuurend scharniereke.Jouw tijd is nog niet gekomen.
Laat ze maar zeggenGeen kwaad woord van de doden. Leven de levende.
Klopt….Er….Iets ????
Er klopt iets niet.
Ben lang aan het zoeken.
Het vinden kan ik niet.
‘Tis om er bij te vloeken.
Juist er klopt iets niet.
Zal maar maar verder zoeken.
Mijn groeten. Roger.
Zalig, de meeste kunnen het dan al lang niet meer
navertellen, maar jij wel beste Jos en hoe!. Een geestig stukje, sprankelend van leven.
Beste groeten,
Vicky
Ik herinner me dat ik een vuurrode kop kreeg toen de man met een grijnzend gezicht zei: “Er klopt iets niet!” Meestal wist wel een antwoord te verzinnen, maar ik weet na bijna veertig jaar nog altijd verduiveld goed dat ik er géén woord uitkreeg. Het was de eerste dat ik een belastingcontrole “kreeg” van mijn aangifte ten huize van de indirecte belastingen. Ik moest er volgens hem wel direct iets aan doen. Later is dat allemaal in orde gebracht dank zei de goede raad van een adviseur, er zijn dingen die je beter laat opknappen door een stielman. Ook voor onze soeverein is enige creativiteit en inspiratie onmisbaar hoor ik daarnet op het acht-uren journaal, extra nieuwsuitzending : “Er klopt iets niet in de zestien,ik hou het in beraad….” We zitten idd in een overgangsfase op een scharniermoment dat kan kantelen, de bestaande modellen werken niet meer (, zei hij). En passant kan men in Laken de volgende heiligverklaring van een moedig man voorbereiden.
Groeten.
Op de trein, de tram, in de bioscoop, de radio, op de straat, in Hasselt, overal leeft Jos Ghysen. Onkruid vergaat niet, zegt men wel eens. Het is een waarheid als een koe. Ja, zelfs de koeien in de wei waren verbaasd door dat artikel. Jos Ghysen gaat nog jààààren mee.
Jos (gebuur).
Geen flauw idee wie die “gebuur” zou kunnen zijn…
Jos Ghysen
Vergeef me mijn dat ik zo vrij was, beste Jos. Gewoon een reactie van een fan, misschien niet een “naaste buur”, maar toch van één, van een paar straten verder op. Dicht bij huis dus.
Beste groeten,
Jos Vanspauwen