“Mààààr…die kat kom weer, de vol-le-gen-de dag.” Herinnert u zich dat Zuid-Afrikaanse liedje nog ? Wel, deze kat hier, Pauline met de blauwe ogen, heeft er langer over gedaan. Ze zou zelfs nooit teruggekomen zijn mocht het niet voor het goede doel zijn geweest. De Antwerpse Seniorenraad heeft het initiatief genomen om een eigen Nieuwsbrief uit te geven. Eerste editie, 1 juni 2008. En de vriendelijke vraag was: “Meneer, zou u de kat van vorig jaar niet eens opnieuw kunnen laten zien mét daarbij dat stuk dat u toen over “oud worden” schreef ?
Kon ik dat weigeren? Vandaar dus opnieuw Pauline met de blauwe ogen en wat er in haar ogen te lezen stond.
********************************
DE FOLDERS .
*********************************
Ze vielen vanochtend tegelijk bij mij thuis in de brievenbus. Twee foldertjes van twee verschillende “rustoorden” die mij voorstelden om bij hen mijn ouwe dag te komen doorbrengen. Ik heb me meteen aan het lezen gezet en sedertdien heb ik geen rust meer. Ik had niet om die folders gevraagd maar bij de research zal ik tussen de mogelijke kandidaten gesukkeld zijn. In het eerste voorstel wordt mij een ruime woonkamer beloofd. Met ingebouwd keukentje voor het geval ik zelf wat in elkaar zou willen knutselen. Een badkamer met lavabo en douche. Een lekker groot bad waar je anderhalfuur heerlijk in kunt blijven liggen dromen is er dus helaas niet bij. Eigen meubeltjes mag ik eventueel naar binnen laten sjouwen maar dan wel binnen het kader van de plaatselijke mogelijkheden. Een tuintje is jammer genoeg ook al niet voorzien maar er is wel een gezellige cafetaria. Ook toegankelijk voor familie en bezoekers. Ik zie mijn vrienden daar al binnenkomen, dat wordt heisa van de eerste dag al. Helemaal onderaan staat er in kleine lettertjes gedrukt: “Geen huisdieren.” Dai is brute pech. Waar moet ik dan met mijn tamme parkiet blijven ? Die aardt nergens anders meer. Die kent mij door en door. Die wordt agressief bij een ander.
Eén keer in de maand komt de kapper langs en die man zijn prijs is in de totaalsom inbegrepen. Wekelijkse animatie is ook voorzien. Wat daar precies mee bedoeld wordt staat er niet bij. Het kan dus vele kanten uit . Ik houd mijn hart vast . Als ik met een vlaggetje moet zwaaien, vlucht ik het pand uit.
Het tweede foldertje leek me veel attractiever. Ik geloofde zelfs niet wat ik las. Maar het stond er echt. In hoofdletters zelfs. Zwart op wit. “Knuffelen en verwennen komt bij ons op de eerste plaats.” En daaronder de opsomming van alles wat mij in dat tehuis te beurt ging vallen. Een liefdevolle opvang. Voor elk een volledig gescheiden paviljoentje met een eigen buitentuintje. Dagelijks wassen en kammen en knippenvan de nagels. Reinigen van ogen en oren. Gezonde kwaliteitsvoeding. Meermaals per dag een uitvoerige knuffel door vakkundig personeel en met nog een lekker tussendoortje erbij.
De keuze leek gemakkelijk maar dat was ze niet. Die folders zijn een toonbeeld van enorme discriminatie. De eerste folder was voor mij bestemd. De tweede voor mijn kat. Ik ben er nog altijd niet goed van. Wat moet ik doen? De kat heeft altijd bij mij ingewoond en nu moet ik gaan informeren of ik later eventueel bij haar kan binnen geraken. Op elke leeftijd wil een mens nog wel eens door vakkundig persoineel geknuffeld worden. Met een lekker tussendoortje erbij.
En wat die cafetaria betreft, ik vind wel iets. Om de hoek ligt er altijd een. En als ik op een avond geen zin heb om te gaan, dan stuur ik mijn kat.
JOS.
P.S. De Nieuwsbrief van de Antwerpse Sinjoren vindt u op: “senioren@stad.antwerpen.be”
