“Mààààr…die kat kom weer, de vol-le-gen-de dag.” Herinnert u zich dat Zuid-Afrikaanse liedje nog ? Wel, deze kat hier, Pauline met de blauwe ogen, heeft er langer over gedaan. Ze zou zelfs nooit teruggekomen zijn mocht het niet voor het goede doel zijn geweest. De Antwerpse Seniorenraad heeft het initiatief genomen om een eigen Nieuwsbrief uit te geven. Eerste editie, 1 juni 2008. En de vriendelijke vraag was: “Meneer, zou u de kat van vorig jaar niet eens opnieuw kunnen laten zien mét daarbij dat stuk dat u toen over “oud worden” schreef ?
Kon ik dat weigeren? Vandaar dus opnieuw Pauline met de blauwe ogen en wat er in haar ogen te lezen stond.
********************************
DE FOLDERS .
*********************************
Ze vielen vanochtend tegelijk bij mij thuis in de brievenbus. Twee foldertjes van twee verschillende “rustoorden” die mij voorstelden om bij hen mijn ouwe dag te komen doorbrengen. Ik heb me meteen aan het lezen gezet en sedertdien heb ik geen rust meer. Ik had niet om die folders gevraagd maar bij de research zal ik tussen de mogelijke kandidaten gesukkeld zijn. In het eerste voorstel wordt mij een ruime woonkamer beloofd. Met ingebouwd keukentje voor het geval ik zelf wat in elkaar zou willen knutselen. Een badkamer met lavabo en douche. Een lekker groot bad waar je anderhalfuur heerlijk in kunt blijven liggen dromen is er dus helaas niet bij. Eigen meubeltjes mag ik eventueel naar binnen laten sjouwen maar dan wel binnen het kader van de plaatselijke mogelijkheden. Een tuintje is jammer genoeg ook al niet voorzien maar er is wel een gezellige cafetaria. Ook toegankelijk voor familie en bezoekers. Ik zie mijn vrienden daar al binnenkomen, dat wordt heisa van de eerste dag al. Helemaal onderaan staat er in kleine lettertjes gedrukt: “Geen huisdieren.” Dai is brute pech. Waar moet ik dan met mijn tamme parkiet blijven ? Die aardt nergens anders meer. Die kent mij door en door. Die wordt agressief bij een ander.
Eén keer in de maand komt de kapper langs en die man zijn prijs is in de totaalsom inbegrepen. Wekelijkse animatie is ook voorzien. Wat daar precies mee bedoeld wordt staat er niet bij. Het kan dus vele kanten uit . Ik houd mijn hart vast . Als ik met een vlaggetje moet zwaaien, vlucht ik het pand uit.
Het tweede foldertje leek me veel attractiever. Ik geloofde zelfs niet wat ik las. Maar het stond er echt. In hoofdletters zelfs. Zwart op wit. “Knuffelen en verwennen komt bij ons op de eerste plaats.” En daaronder de opsomming van alles wat mij in dat tehuis te beurt ging vallen. Een liefdevolle opvang. Voor elk een volledig gescheiden paviljoentje met een eigen buitentuintje. Dagelijks wassen en kammen en knippenvan de nagels. Reinigen van ogen en oren. Gezonde kwaliteitsvoeding. Meermaals per dag een uitvoerige knuffel door vakkundig personeel en met nog een lekker tussendoortje erbij.
De keuze leek gemakkelijk maar dat was ze niet. Die folders zijn een toonbeeld van enorme discriminatie. De eerste folder was voor mij bestemd. De tweede voor mijn kat. Ik ben er nog altijd niet goed van. Wat moet ik doen? De kat heeft altijd bij mij ingewoond en nu moet ik gaan informeren of ik later eventueel bij haar kan binnen geraken. Op elke leeftijd wil een mens nog wel eens door vakkundig persoineel geknuffeld worden. Met een lekker tussendoortje erbij.
En wat die cafetaria betreft, ik vind wel iets. Om de hoek ligt er altijd een. En als ik op een avond geen zin heb om te gaan, dan stuur ik mijn kat.
JOS.
P.S. De Nieuwsbrief van de Antwerpse Sinjoren vindt u op: “senioren@stad.antwerpen.be”
Bedankt, Jos, voor uw medewerking aan de nieuwe nieuwsbrief “SENIORSINJOOR”.
Voor uw lezers : vraag vlug een elektronisch exemplaar van de “nieuwsbrief” door een mailtje te zenden aan
“senioren@stad.Antwerpen.be”
Tof! Wat een leuk cursiefje! Ik had mij laten vangen hoor, bij de beschrijving van het 2de rustoord had ik nog niet direct door dat het voor uw kat bedoeld was!
Bedankt voor uw steun aan onze Werkgroep/Nieuwsbrief,
Jo
Redactielid Seniorsinjoor
je cursiefje maakt bij mij nog evenveel indruk als de eerste keer dat ik het gelezen heb ..
ik herinner mij dat ik toen niet veel anders kon dan heel stil zijn en ..
je een knuffel geven.
daaraan is niks veranderd;
ik ben nog steeds onder de indruk ..
*dikke knuffel*
Beste Jos,
Ik mis nog steeds op zaterdagmorgen uw “te bed of niet te bed” – maar ik ben reuzeblij uw website met cursiefjes ontdekt te hebben dankzij die groep van Antwerpen.
Zo vind ik toch ook nog iets van vroeger terug …
Groetjes en ook aan Leo en co : voortdoen !
Dag Jos,
Dank zij mijn vriend en ex-collega van de BBL Leo Spaey heb ik jouw cursiefjes herontdekt. In mijn collegetijd
hebben wij “De muzen hebben hun excusen” stukgelezen.
Maar inderdaad, er moet meer geknuffeld worden!
Ik heb de volgende oplossing gevonden.
De laatste jaren duiken er in de kerstperiode groepjes op die de straat optrekken met borden; “Hier gratis knuffels”. (Free Hunks, pour les flamands). Wel, je voelt ‘m al komen: die gratis knuffelaars sturen wij voortaan dagelijks naar de rusthuizen.
En als toemaatje gaan zij ook nog de oren en poten
verzorgen. Wat denk je daar van Jos?
Beste mijnheer Jos. Ik heb nog nooit zuke folders ontvangen.Dat kan moeilijk want in het Antwerpse zitten die tehuizen eivol.Knuffelen zal er wel niet bij zijn,dat is voor katjes. Men leert het niet meer aan.Nu is het,zoentje in de lucht rechts,zoentje in de lucht links,modern zijn is in he’.Spijtig toch.Liefst zit ik hier in mijn flatje en doe wat ik wil en nog kan. Misschien zal ik er toch eens in terecht komen en al blij zijn dat ik een plaatsje krijg.Maar ik haaaat wachtkamers………Als ik Uw cursiefje lees,wel het is net dat ik tussen de regels uw apparte zangerig stem hoor zoals vroeger in ‘t schurend scharniertje en dat doet me goed!!!!!!Knuffel maar alles wat er thuis te knuffelen is.Van zit er een kleintje bij.
Kattemaand.
Hoera de kat is terug,ook Roger is terug.
Het is kattemaand,de jongen komen eraan.
Onze wereld draaid maar door,draaid maar door,altijd maar verder, altijd maar verder,eindeloos, eindeloos.
Rusthuizen, voor mensen en katten, het maakt niet uit. —Leven en laten leven—
Verder zien we wel.
Mijn groeten. Roger.
In een woord “prachtig”
Waarde Jos,
Ik heb gezien dat wij allebei “Stier” zijn. Ooit heb ik een limerickje gepleegd, en ik denk dat het over jou gaat. Het speelt zich af in een Groningse gemeente
met een naam die smeekte om een brokje poëzie:
“Een bisschop in Sexbierum
kon niet sereen brevierum
In zijn rode pij
bad hij in de wei
maar werd gestalkt door stierum”
Als ik nu lettergrepen naar hartelust mocht gebruiken, dan kregen we het volgende:
“Een kardinaal-op-rust in het dorp met de voor-de-hand-liggende naam Sexbierum
kon daar eigenlijk niet echt rustig brevierum
In zijn purper-rode pei
bad hij het liefst in de wij
maar werd conSTANT
(vervolg)
maar werd conSTANT achtervolgd door een stel van die gehoornde klieren!
Op elke leeftijd wil een mens nog wel eens door vakkundig persoineel geknuffeld worden. Met een lekker tussendoortje erbij.
via mijn vriendje curieuzeneuzemosterdpot kom ik even bij je kijken en kan niet anders zeggen dan dat je stuk een enorme indruk op mij maakt.
hoe gek is de wereld verdeeld…
groetjes en een dikke knuffel ook van mij.
klaproos
Moest mijn elektronische identiteitskaart afhalen op het gemeentehuis … en w a c h t e n … gelukkig was ik mijn krant vergeten en begon uit verveling foldertjes te bladeren … en vond zo de “seniorsinjoor” – ik vond het een goed gevonden naam en een opvallende ‘verschijning’… temeer omdat U, Jos daar nagels met koppen slaat ! – Wist niet dat u een website had – bij deze ontdekt – Dank u seniorsinjoor ! Blijven schrijven AUB Jos !!
Carine
Blijven schrijven,zoals Carine ook vraagt
Ik kan dan blijven lezen terwijl man-lief voetbal kijkt
Prachtig cursiefje, heb er smakelijk om gelachen