Ik wist niet wat ik las. Drie keer heb ik het herlezen. En waarachtig, het stond er. Gewoon in mijn ochtendkrant. Opa kan voortaan bij zijn vertrek naar de eeuwigheid, voor een ballonnetje kiezen. Een kist heb ik altijd een griezel gevonden, een urne is zo eng , zo bijna niks meer, maar ja, er was verder geen keuze. Het was het een of het was het ander. En dat is dus nu voorbij. Er is nu het ballonnetje. Het uitvaartballonnetje. Voor politici is het een laatste kans. De ballonnetjes kunnen geleverd worden in het blauw, in het geel, in het rood, in het groen, fris pastelkkleurig, wat je maar wil. Het wordt alleszins een blij uitziend ballonnetje. Een beetje kermissfeer in de lucht. Je asse komt in dat ballonnetje, er wordt een soort helium aan toegevoegd, het jongste kleinkind mag het ballonnetje aan een touwtje in de hand houden en ineens, “Hoep!!!” en daar gaat opa. Frank De Winne achterna. Ja, ik weet het, die man gaat nog een aardig stuk hoger, maar toch is het laatste ballonnetje van opa niet te onderschatten. Gemiddelde hoogte : twintig kilometer. Daar wordt de druk van het helium zo sterk dat het ballonnetje uit elkaar spat en opa in miljoenen deeltjes verder door de ruimte dwarrelt. Voor zover ik weet, ligt het voorlopig nog niet in de bedoeling om zoals vroeger op de Vlaamse kermissen, aan het touwtje ook nog een kaartje vast te knopen met het adres van de familie. Wie deze maand het verst gevlogen is, krijgt de prijs. Twintig kilometer hoog verdwijnt opa. Alleen het kaartje zweeft nog naar beneden. Opa zelf is onzichtbaar geworden, ongenaakbaar, onnaspeurbaar. Dat kan boven Lapland gebeuren of boven Spanje maar voor hetzelfde geld doodgewoon boven Eigenbilzen. Ook geen geweldige gedachte voor de hele eeuwigheid. Ik ga proberen nog een tijdje te wachten, ze vinden nog wel iets uit dat mij attractiever lijkt.
Jos.
