Zondagavond. Ik zat rustig in mijn zetel naar de televisie te kijken. De Pappenheimers. Rolluiken naar beneden. Schemerlamp aan. Er kon me geen kwaad gebeuren. Doch dat dénkt een mens maar. Dat dàcht ik maar. Stelt Tom Lenaerts ineens de vraag: “Welke bejaarde bekende Vlaming schrijft nog geregeld een column in zijn blog op internet ?” Ik ging meteen recht overeind zitten. Ik was er zeker van dat ik het goèd gehoord had.”Bejaarde” had hij gezegd. Mijn vrouw legde er nog een schep bovenop. “Heb je het gehoord?” vroeg ze. “Bejaarde zei hij.” Martin Heylen had het ook goed gehoord en begrepen en hij zei prompt om wie het ging. De twee kandidaten die hem uit de koker hadden gekozen, werden de winnaars. Ze hebben juichend de hele kassa mee naar huis mogen nemen. Ze kregen er nog een enorm applaus bovenop. En de bejaarde bekende Vlaming zat wezenloos bij hem thuis in zijn zetel en hij keek ernaar. Hij was er eventjes niet goed van. Die poen hadden ze eerlijk verdiend, daar niet van. En bovendien, ik ben ook niet van gisteren (allicht niet). Ik weet ook al wel een tijdje hoe laat het precies is. Maar als je het op de televisie hoort en ziet zeggen, dan wordt het wel een tikkeltje anders. Dan wordt het plots écht. Dan wordt het officieel. Dan wordt het onomkeerbaar. Tegen drie dingen staat een mens machteloos: “Ze hebben het op de radio gezegd!” en “Het was gisteravond op de televisie!” en “Het stond in de gazet.” Daar kun je niks meer tegen doen.
Van de andere kant, er was ook een mooi punt aan. Er werd daar een geheel nieuwe term aan de Nederlandse taal toegevoegd. BV’s hadden we al lang. Maar BBV ‘s nog niet. Een nieuw hokje om ze in te zetten. Bejaarde Bekende Vlamingen.
Had Martin Heylen het nu niét geweten dan was ik mij toch iets jonger blijven voelen. Een illusie is ook iets waard. Maar ja, dan was dat koppel weer de dupe geweest. Zo is het nu eenmaal in het leven.
Ik weet wel nog niet wat ik volgende zondagavond ga doen.
P.S . Tamboer is er terug, met harmonika en al.
JOS bbv.
.
