Na jaren viel mij – bij puur toeval – het boek over Tamboer nog eens in handen. Een boek van twee kilo. Ik weet niet of u Tamboer hebt gekend. Tamboer was een marktkramer. Zonder enige twijfel de enige marktkramer ter wereld over wie er een boek van twee kilo en 1181 bladzijden werd geschreven. Tamboer verkocht scheermesjes. De week nadien konden het bretels zijn of handdoeken of schoensmeer of wasspelden. Om het even. Wat Tamboer ook aanprees, de honderden die zich rond zijn kraam verdrongen, ze kochten àlles van hem. Tussendoor speelde hij op zijn harmonika. En zong hij zijn zelf geschreven liederen. “Het harde leven van de zeeman.” “De moeder en haar blinde kind.” “De moord van Beernem.” En “Waarom hebt gij haar bedrogen?” . Intussen vlogen de scheermesjes met dozijnen de kraam uit. Zelfs de vrouwen kochten scheermesjes van hem.
Ook ik heb destijds van hem iets overgenomen. Een uitspraak van hem die de basis kon zijn voor elk amusementsprogramma op de radio. “Mijn papa die heeft mij altijd gezegd: Jongen, verkoop aan de mensen al wat je wil maar zorg ervoor dat ze altijd kunnen zeggen: ‘Zijn we eraan bedrogen, we hebben toch voor zoveel geld amusement gehad!”
Hij was er trots op dat zijn uitspraak 23 jaar lang op zaterdagochtend op de radio herhaald werd.
Soms gaan zinnen een eigen leven leiden. Ook bij puur toeval moet ik op 7 oltober 1967 voor de allereerste keer bij het afsluiten van”Het Bed” gezegd hebben : “Bij leven en welzijn, tot vandaag over acht dagen!” Je moet toch iéts zeggen. Ook die negen woorden zijn 23 jaar lang meegegaan. Later heeft weerman Eddy De Mey ze overgenomen. En wat hoor ik Yves Leterme tegen de toegestroomde meute persmensen zeggen op het moment dat hij Gasthuisberg-Leuven verlaat ?
“Bij leven en welzijn, tot binnenkort.”
Afwachten nu wat hij op 23 maart gaat zeggen.
Wat mij betreft: ” Bij leven en welzijn, tot de volgende keer.” Geen scheermesjes, geen wonderbare kurkentrekkers, enkel wat woorden. Finaal komt het op hetzelfde neer.
JOS.
