Op de televisie waren twee dames uit de kledingsector komen vertellen dat de solden dit keer bijlange na niet het succes van de vorige jaren hadden gekend. De dag nadien wandelde ik de stad in en wat zag ik ? Juist. Wat u nu ook gezien hebt. Alles was weg. Maar dan ook letterlijk àlles. Vroeger werd er de eerste ochtend van de solden in een grootwarenhuis al wel eens gevochten om bij de allereersten te zijn die de kapstokken en de winkelrekken en de showtafels konden plunderen. Daarna konden de laatkomers dan de overgebleven restanten her en der van de vloer oprapen. In de boetieks ging het er wat rustiger aan toe maar toch. Je zag wel eens twee dames van stand met elk één mouw van hetzelfde bloesje in de hand staan wachten tot de ander het zou loslaten. Maar hoe dan ook, de winkeljuffrouwen zelf bleven toen tenminste nog gespaard van de plundering. Helaas, ook die tijd is dus voorbij. Alles evolueert. De samenleving wordt met de dag agressiever. Zelfs de verkoopsters zijn vandaag niet meer veilig. Akkoord, er zal in de etalage wel een bord gehangen hebben met de vermelding “Alles mag weg!” maar je moet toch je grenzen kennen. Die meisjes konden ‘s avonds niet meer op een fatsoenlijke manier terug naar huis geraken. Ik begrijp hun protest. Ze zijn in de etalage gaan staan om te laten zien dat inderdaad en letterlijk àlles weg was. Ze staan er nog altijd. De tafels zijn leeg, de rekken in de war, de kasten geplunderd. Hoe moet je dan de mensen nog op een efficiënte manier buiten zien te houden? Want straks moeten er de nieuwe stukken liggen. De artikelen van het nieuwe seizoen. Het voorjaar staat voor de deur. Maar intussen staan wel de winkeljuffen naakt in de etalage. Akkoord, uit pure schroom draaien ze zich niet om. Maar er kan een of andere kerel vol verwachting tegen het raam tikken en ze draaien zich om eer ze het zelf weten. Toen ik er voorbijkwam was het een ijzigkoude voormiddag. Ik wilde die meisjes een koffie naar binnen brengen maar het was zondag en de deur was trouwens op slot. Morgen of overmorgen loop ik toch nog eens langs. Ik heb bewondering voor die meiden. Die hebben een hart voor de business. Dat zie je zo.
JOS.
