Op de televisie waren twee dames uit de kledingsector komen vertellen dat de solden dit keer bijlange na niet het succes van de vorige jaren hadden gekend. De dag nadien wandelde ik de stad in en wat zag ik ? Juist. Wat u nu ook gezien hebt. Alles was weg. Maar dan ook letterlijk àlles. Vroeger werd er de eerste ochtend van de solden in een grootwarenhuis al wel eens gevochten om bij de allereersten te zijn die de kapstokken en de winkelrekken en de showtafels konden plunderen. Daarna konden de laatkomers dan de overgebleven restanten her en der van de vloer oprapen. In de boetieks ging het er wat rustiger aan toe maar toch. Je zag wel eens twee dames van stand met elk één mouw van hetzelfde bloesje in de hand staan wachten tot de ander het zou loslaten. Maar hoe dan ook, de winkeljuffrouwen zelf bleven toen tenminste nog gespaard van de plundering. Helaas, ook die tijd is dus voorbij. Alles evolueert. De samenleving wordt met de dag agressiever. Zelfs de verkoopsters zijn vandaag niet meer veilig. Akkoord, er zal in de etalage wel een bord gehangen hebben met de vermelding “Alles mag weg!” maar je moet toch je grenzen kennen. Die meisjes konden ’s avonds niet meer op een fatsoenlijke manier terug naar huis geraken. Ik begrijp hun protest. Ze zijn in de etalage gaan staan om te laten zien dat inderdaad en letterlijk àlles weg was. Ze staan er nog altijd. De tafels zijn leeg, de rekken in de war, de kasten geplunderd. Hoe moet je dan de mensen nog op een efficiënte manier buiten zien te houden? Want straks moeten er de nieuwe stukken liggen. De artikelen van het nieuwe seizoen. Het voorjaar staat voor de deur. Maar intussen staan wel de winkeljuffen naakt in de etalage. Akkoord, uit pure schroom draaien ze zich niet om. Maar er kan een of andere kerel vol verwachting tegen het raam tikken en ze draaien zich om eer ze het zelf weten. Toen ik er voorbijkwam was het een ijzigkoude voormiddag. Ik wilde die meisjes een koffie naar binnen brengen maar het was zondag en de deur was trouwens op slot. Morgen of overmorgen loop ik toch nog eens langs. Ik heb bewondering voor die meiden. Die hebben een hart voor de business. Dat zie je zo.
JOS.
ja lap,t’ is weer van dat, een man,die snappen ook niks,het enige wat die dames jullie mannen willen duidelijk maken is,ik heb niks meer om aan te trekken,natuurlijk passeren er dan ook altijd de verkeerde mannen,tenzij jij zo’n man bent die zonder problemen thuis kan komen vertellen,met een grote glimlach,lieve schat ik heb mijn goede daad al gedaan vandaag,ik hoef dus niet meer te helpen bij de vaat,ik heb zelfs bijna een volle aflaat verdiend,”ik heb vandaag vier naakte dames gekleed,neen jos,je denkt er zelfs niet aan,weet je nu waarom een man nooit knap en intelligent kan zijn?juist jong,zo iemand noemen ze een vrouw
Och Jos, ‘t ergste moet nog komen. Bij het wederaankleden vliegen de armen en benen er ook nog af!
Beste groeten,
Vicky
Het is geruststellend te merken dat zelfs als een man wat ouder wordt en minder goed te been is, hij zijn gezonde belangstelling voor al dat moois niet kwijtraakt.
Zelf ga ik zo – en met mij zowat mijn hele vriendenkring – stilaan naar het einde van de tweede helft van de vijftig en wij stellen ons daar al eens vragen over.
Onterecht, zo te lezen en – in voorliggend geval- te zien.
Laat hem snel komen, die nieuwe lente!
hier gaat iemand met de billen bloot?
)))
Naakt of bloot???
Bloot,naakt,kan toch ook mooi zijn, zelfs achter glas.
Waarom geen mannen achter glas??
Is mannenbloot soms niet zo mooi???????
Mijn groeten. Roger.
Naakt ? Bloot ?
Ha,ha,ha,ben wat ondeugend geweest,ha,ha,ha.
Mijn groeten. Roger.
mooi? natuurlijk!!!!!
de naakte waarheid blootgelegd
beste groeten,
Vicky
Hallo,
Twee weken geen tekst meer van Jos gelezen. Dat mis je direct hé, omdat ik de humor erin nodig heb om mijn werkdag met een glimlach te starten.
Toch geen kou gevat zeker Jos, tussen al die kleding-loze boetiek-dames? Beterschap dan en hopen je gauw
weer te lezen.
Groetjes vanuit je eigen Hasselt.
Jeannine Claes
Ik vrees inderdaad dat de winter Jos te flink pakken heeft. Ik herinner me ook dat hij eind vorig jaar nog schreef dat hij totaal onverwacht een tijdje in de handen van de geneesheren kwam.
Zou het daarom zijn dat we zo lang op nieuws van de schrijver moeten wachten?
We hopen dat hij spoedig, gezond en wel, van zich laat horen!
Rustig maar.
Jos , laat je zekerlijk niet opjagen .
Als de tijd rijp en gunstig is,lezen wij wel terug iets van het -ONLINE SCHUREND SCHARNIERTJE-
Jos,het ga je goed en tot zo.
Mijn groeten. Roger.
ja jos zo gaat dat,misschien zit jij deze keer wel ergens waar het nog net iets beter is,en denk je bloggen? nu even niet,maar inderdaad,ik beken,ik mis die schurende scharniertjes ook wel erger dan ik wil toegeven,ik denk liever dat je ergens warm in de zon zit,even overwinteren,lijkt me leuker dan te denken dat de zon in een of andere ziekenhuiskamer op je gezicht schijnt,als mijn eerste optie de juiste is,jos blijf zitten waar je zit,en wat de tweede optie betreft,jos ik wil er niet aan denken,maar wordt dan maar vlug beter,zelfs je spamfilter laat het afweten,of heb je die meegenomen,oef neen,die spamfilter was maar eventjes weg,ik typ dus braaf het woordje licht
neen jos,ik snap het al,6 of als het lukt 7 reacties,een beetje mager,dus eventjes wachten,en zie,we zitten al aan 11,mijn spamwoordje is “morgen”bedoel je daar iets mee?
Maar neen, Jos, dit zijn geen levende lijven. Kijk toch eens hoe sterk ze op elkaar lijken: het zou al een ééneïge vierling moeten zijn! Volgens mij zijn dit 4
afgietsels van één en hetzelfde fraaie schepsel.
Hoewel, ik heb alleen deze kleine foto gezien en jij hebt er met koffie vlak voor gestaan (of vlak achter).
En jij draagt een grotere bril dan ik. En je hebt een
zeer scherpe blik op mens en samenleving. Dus wie ben ik
om te willen twijfelen aan de levendigheid van deze
uitgeklede jongedames. Sorry Jos.