Een cafétafeltje op de Markt. Een tafeltje met drie. Drie ouwe heren. Ik was er één van. Wat vertellen oudere heren aan cafétafeltjes onder elkaar? Veel over vroeger natuurlijk. En hoe anders het toen allemaal was.
“Allez kijk al dat volk daar nu eens over de Markt lopen. Bijna of ze door iemand worden opgejaagd. En allemaal maar kopen. Kopen kopen kopen.Of het gratis is.”
“Kopen? Niemand koopt nog. Jij bent nog van de oude tijd. Vandaag de dag gaan ze shoppen. Shoppen. Dat is iets helemaal anders. Shoppen, dat is van de ene winkel naar de andere rennen om te zien of ze daar misschien iets ligt dat ze zouden kunnen gebruiken. Zoals nu in de voorbije dagen. Om onder de kerstboom te leggen. Bij de kadootjes.”
“Schei uit, zei de ander, ik word gek van dat woord kadootjes. Drie verschillende aftershaves heb ik gekregen en ik gebruik die dingen nooit. En ze wéten dat. Maar ja, ze moeten shoppen. Kerstshoppen. Vroeger zaten Jozef en Maria onder de kerstboom. En een os en een ezel. En soms nog een herder. Nu liggen er pakjes onder. Aftershave. Jozef gebruikt geen aftershave. Ik ook niet. En nu is het weer opnieuw bezig. Voor vanavond. Voor oudejaar. Dit keer liggen de pakjes gewoon op de tafel. Dat is het enige verschil. Ik word daar gewoon gek van.”
“Ik ben het niet met je eens.” zei de ander. “Ik ben er blij om. Nu leren de mensen tenminste eens iets te géven aan een ander. Er is niks zo mooi als géven.”
“Ha ja? ”
“Ja dat vind ik wel. Van mensen die nooit eens iets kunnen géven, daar krijg ik iets van.”
Er viel toen een stilte. En zelfs daarna heb ik nog lang over die laatste zin zitten nadenken. Nu nog.
Mocht je zinnen in feestpapier kunnen verpakken, dan had hij ze op mijn tafel mogen leggen. Een kadootje voor mijn oudejaar.
JOS.
