Het is jàààren geleden en ik denk dat ik haar sedert die dag nooit meer heb ontmoet. De fatale dag waarop ik haar in de loop van een kanon schoof – een enorm kanon – de loop recht naar boven richtte en met bonzend hart de afvuurmechaniek aan de gang zette. De man van wie het kanon was, had mij vooraf, urenlang, tot gek worden toe, ingehamerd wat ik precies moest doen vooraleer het schot af te vuren. In een onverbiddelijke volgorde – en vooral zonder te treuzelen – eerst de zware hendel overhalen, dan luidop en in de juiste kadans tot vijf tellen en daarna uit volle kracht met de vuist op een zware vuurrode knop bonken. Het hele scenario mocht negen seconden duren, geen acht en vooral geen tien. Negen. “Si tu ne le fais pas exactement comme je te le dis, tu causes une catastrophe!” zei hij. De man sprak met een zwaar accent want hij kwam uit Hongarije en het kanon was zijn privé circusnummer waarmee hij de wereld afreisde. VTM had voor één dag een heel circus afgehuurd en iedereen die toen een programma presenteerde, was “vriendelijk uitgenodigd” om voor één keer de echte artiest te vervangen. Koen Wauters koos ervoor om moederziel alleen de tijgerkooi binnen te stappen. Die beesten bekeken hem aanvankelijk wat vreemd maar ze gingen uiteindelijk toch op hun stoeltjes zitten. Volgens de laatste berichten uit het Sportpaleis heeft hij het toen ook overleefd. Ik kreeg “het kanon” toebedeeld. Een mastodont van een kanon.Een “BV” (ik blijf het een verschrikkelijk woord vinden) moest zich opofferen om zich in de loop van dat monster naar binnen te laten schuiven. Dat heb ik dus met haar gedaan. Plichtsgetrouw. En ik heb haar afgevuurd ook. Met kurkdroge keel en met bonzend hart . Pààf tot in de nok van de circustent en onder het afgrijzen van wel vijfhonderd toeschouwers. In een orgie van rook en vuur en gedonder en geknetter. Die vijfhonderd keken wild van angst naar boven. Waar niemand te zien was. Aan zware ijzeren kettingen bengelde er een enorme metalen kist. Die werd naar beneden gelaten, onder veel trompetgeschal geopend en wie kwam daar uit? Zeer juist, de vrouw die ik een halve minuut tevoren naar boven had gevuurd. Ze stapte uit de kist, in groot ornaat, en ze wuifde enthousiast naar het publiek. Vraag mij niet hoe de truc werkte, ik heb het zelf nooit begrepen. “Ik stond erbij en ik keek ernaar”. Wat doet een mens allemaal in zijn leven? There are no business like showbusiness. Sedert die dag heb ik mijn slachtoffer nooit meer ontmoet. Tot nu, een paar dagen geleden. Ik zat rustig televisie te kijken. De Laatste Show. En ineens zat ze daar. Aan tafel.En ze zag er goed uit. Geen enkel litteken van toen. Gertie Christoffels. Destijds door mij afgeschoten maar nog altijd in de business. Het moge haar goed gaan.
Soms denk ik wel eens ‘jongen , wat heb je toch allemaal gedaan?” Spijt hebben is nog iets anders natuurlijk.
JOS.
