Het is jàààren geleden en ik denk dat ik haar sedert die dag nooit meer heb ontmoet. De fatale dag waarop ik haar in de loop van een kanon schoof – een enorm kanon – de loop recht naar boven richtte en met bonzend hart de afvuurmechaniek aan de gang zette. De man van wie het kanon was, had mij vooraf, urenlang, tot gek worden toe, ingehamerd wat ik precies moest doen vooraleer het schot af te vuren. In een onverbiddelijke volgorde – en vooral zonder te treuzelen – eerst de zware hendel overhalen, dan luidop en in de juiste kadans tot vijf tellen en daarna uit volle kracht met de vuist op een zware vuurrode knop bonken. Het hele scenario mocht negen seconden duren, geen acht en vooral geen tien. Negen. “Si tu ne le fais pas exactement comme je te le dis, tu causes une catastrophe!” zei hij. De man sprak met een zwaar accent want hij kwam uit Hongarije en het kanon was zijn privé circusnummer waarmee hij de wereld afreisde. VTM had voor één dag een heel circus afgehuurd en iedereen die toen een programma presenteerde, was “vriendelijk uitgenodigd” om voor één keer de echte artiest te vervangen. Koen Wauters koos ervoor om moederziel alleen de tijgerkooi binnen te stappen. Die beesten bekeken hem aanvankelijk wat vreemd maar ze gingen uiteindelijk toch op hun stoeltjes zitten. Volgens de laatste berichten uit het Sportpaleis heeft hij het toen ook overleefd. Ik kreeg “het kanon” toebedeeld. Een mastodont van een kanon.Een “BV” (ik blijf het een verschrikkelijk woord vinden) moest zich opofferen om zich in de loop van dat monster naar binnen te laten schuiven. Dat heb ik dus met haar gedaan. Plichtsgetrouw. En ik heb haar afgevuurd ook. Met kurkdroge keel en met bonzend hart . Pààf tot in de nok van de circustent en onder het afgrijzen van wel vijfhonderd toeschouwers. In een orgie van rook en vuur en gedonder en geknetter. Die vijfhonderd keken wild van angst naar boven. Waar niemand te zien was. Aan zware ijzeren kettingen bengelde er een enorme metalen kist. Die werd naar beneden gelaten, onder veel trompetgeschal geopend en wie kwam daar uit? Zeer juist, de vrouw die ik een halve minuut tevoren naar boven had gevuurd. Ze stapte uit de kist, in groot ornaat, en ze wuifde enthousiast naar het publiek. Vraag mij niet hoe de truc werkte, ik heb het zelf nooit begrepen. “Ik stond erbij en ik keek ernaar”. Wat doet een mens allemaal in zijn leven? There are no business like showbusiness. Sedert die dag heb ik mijn slachtoffer nooit meer ontmoet. Tot nu, een paar dagen geleden. Ik zat rustig televisie te kijken. De Laatste Show. En ineens zat ze daar. Aan tafel.En ze zag er goed uit. Geen enkel litteken van toen. Gertie Christoffels. Destijds door mij afgeschoten maar nog altijd in de business. Het moge haar goed gaan.
Soms denk ik wel eens ‘jongen , wat heb je toch allemaal gedaan?” Spijt hebben is nog iets anders natuurlijk.
JOS.
Ben juist ontslagen,uit het hospitaal.
Sint Niklaas heeft mij een een nieuwe rechter knie geschonken.
Nu nog de herstellingsperiode doorlopen en klaar is kees.
Toen ik thuiskwam,vlug naar Jos blog gesurft.Juist op tijd om het circus blog stukje mee te pikken.
Mijn gevoel is,dat we allemaal circusartiesten zijn,de een beter of slechter dan de andere.
Ons leven is een grote circusvoorstelling……Dus…Dus…
Leve het circus,leve het circus.
Mijn groeten. Roger.
Wat een knal, geweldig zeg …
Beste,
Heb je, na het schrikken, in het zwarte gat van de loop gekeken? Ieder kind zou het doen, “Moe es Gertie neu???”
In de kist zat misschien een … Wat maakt het uit. Na afloop was het publiek vast opgelucht dat er geen gekwetsten, of erger, uit de nok vielen.
Alleszins gefeliciteerd met je “schot” in de roos. Weer een voltreffer. Applaus.
Groeten
Leander
Met den daver op het lijf druk in nu op het kneupke
9 … 2 … 1… : Submit: “KIEK NEU”, zeet mijn bomma zaaliger.
Weer een prachtig stukje …waarbij je ons wel méé opzadelt met een onoplosbaar raadsel.
Maar los daarvan: als vader van een getrouwde zoon en huwbare dochter, plus een 18-jarige die, net zoals ooit zijn broer en zus voor hem, nu in het laatste jaar van het college in Hasselt zit heb ik zopas met onvoorstelbaar veel genoegen uw boek ‘dag papa, tot straks’ gelezen.
Dit boek handelt uitsluitend over het wel en wee van uw kinderen van wieg tot later. De twijfels en de weemoed die de blijdschap van het vader zijn vergezellen herken ik. Met vijfentwintig jaar achterstand op U legde ik hetzelfde parcours af. Mijn jongste zegt nog alle dagen: “dag papa, tot straks”. Nog enkele maanden, tot ook hij naar Leuven vertekt. Daarom vond ik uw boek geweldig, hartverwarmend, ontroerend vaak, waarvoor dank.
jos,is die hongaarse man met kanon nog op te sporen?misschien wel via google,zou jij nog eens met dat kanon willen werken?kadans,niet belangrijk,tellen tot 5,hoeft ook niet ,het mag,neen het moet wat meer zijn,dat bonken?echt niet nodig,en vooral neem je tijd,20 seconden,ach jos wat is dat op een mensenleven,alleen,ik beslis wie er in het kanon gaat,geloof me,ik kan zo uit het hoofd een hele boel mensen opnoemen die ik graag ergens ver weg de ruimte wil inschieten,en terugkomen hoeven ze echt niet meer te doen,altijd tot wederdienst bereid
mooi artikel
no businesslike showbusiness,
no logjes like jos’logjes!
)
…bijna kerstavond, nog een paar dagen van nieuwjaar verwijderd en dus nog nèt op tijd dus om U, beste schrijver, en de uwen een fijne kerst temidden van uw geliefden te wensen.
En natuurlijk voor 2008 de traditionele, maar zo onontbeerlijke, goede gezondheid, basis van alles wat men onderneemt…
Hetzelfde wens ik alle sympathieke collega-bloglezers en mede-Josghysensympathysanten!
Vanuit een zonnig en koud Kerst-Hasselt,
Jan
Vredevolle Jos-bloggers.
Zoals Jan wens ook ik, Roger,alle sympathieke collega-bloglezers en mede-Josghysens-sympathysanten- rustige kerst en eindejaarsfeesten toe.
Vanuit een zonnig en koud kers-Ieper.
Mijn groeten. Roger.
Kers-Ieper????
Fout..moet zijn….KERST-IEPER.
Mijn groeten. Roger.