Ik wist niet wat ik zag. Pastoor Munte was ineens naast mij komen zitten. In brons nog wel. Je kan natuurlijk ook zeggen dat het Benzamien was. Of Bompa. Of gewoon Luc Philips, want tussen al zijn toneel- en filmrollen door is hij dat ook nog geweest. Gewoon Luc Philips. Ik heb hem maar één keer in mijn leven ontmoet. In een of ander tv-programma moesten we in de studio, naast elkaar op een bank zittend, samen een tekst improviseren. Ik was toen heel trots dat ik dat samen met hem mocht doen. Een kleine man maar een heel grote meneer.
Een tijdje geleden kreeg ik van de stad waar ik woon, in een binnenparkje – het mooiste parkje dat je in Hasselt kunt vinden- een eigen bank cadeau. In dat zelfde parkje staat ook de bank van de stadsbeiaardier. Zestig jaar lang is die man tot helemaal boven in de kerktoren moeten klimmen om bij zijn instrument te geraken. Eenmaal boven vrolijkte hij dan met zijn blij gehamer de hele stad op. Na zestig jaar mocht hij uitblazen. Op zijn eigen bank. Soms wandel ik door het parkje en dan kijk ik even of er iemand bij hem zit of bij mij. Vaak een man die in een boek zit te lezen. Of twee verliefden die niet eens zien dat er iemand voorbijkomt.Wanneer de beiaard speelt, is het precies of die dat voor jou alleen doet. Het is er oerrustig en wanneer de klanken uit de toren stilvallen, wordt het er plots doodstil. Een parkje in het hart van de stad en toch hoor je er geen enkel bijgeluid. Alleen de beiaard of de stilte. Die twee begrijpen elkaar toevallig goed. Als je een beetje geluk hebt, speelt de beiaardier ook erg profane liederen. Ik ben zo eenzaam zonder jou. En Gigi l’Amoroso. Eerst schrok ik daarvan maar het blijkt dat de kathedraal weliswaar aan de Roomskatholieke Kerk toebehoort maar de kerktoren zelf is van “de Stad”. En nu zit daar ineens ook Luc Philps mee te luisteren. Een beetje in elkaar gehurkt, vereeuwigd in brons. Met één vinger wijst hij naar mijn bank. Alsof hij wil zeggen “Ga effe zitten, dan kunnen we onder ons twee wat klappen”. Ik heb het al eens uitgeprobeerd en het lukt. Hij praat bijna altijd als Pastoor Munte maar ik vrees dat dit aan mijn leeftijd moet liggen.
JOS.
Ja Jos, ik heb dat beeld al enkele weken langs uw bank zien staan en vroeg me af hoelang het daar al stond en of ik er vroeger langs gekeken had. Oef, blijkbaar niet dus. Wel fraai gezelschap inderdaad, mooie foto ook, zo van U tweetjes. Erg passend. Twee schone mensen uit de showbusiness. Knap.
Verdorie Jos, ik heb die foto even uitvergroot en zie nu dat jij het niet bent, op de bank naast het beeld van Luc Philips. Sorry. Maar evengoed, in mijn verbeelding, een mooi zicht, jullie twee.
Paster Munte.
Eens in Hasselt geraken,dan op den Josbank gaan zitten,naast Luc Philips.
Mijn ogen sluiten en in mijn gedachten de film laten afspelen,over jullie optredens,elk in zijn vak.
Dan de stadsbeiaardiers bank opzoeken en de beiaard beluisteren.
Mijn groeten. Roger.
och roger,in hasselt geraken is niet zo moeilijk,gewoon de trein nemen,tenminste als je dicht bij een station woont,hasselt is een paradijs voor shopverslaafde kleindochters,ik wil nog eens gaan winkelen oma maar niet meer in antwerpen,ver weg met de trein,maar deze avond wil ik wel terug thuis zijn,dus londen hoeft (nog) niet,hasselt dus, op een mooie zomerdag,op het laatst van de solden,de binnenstad op loopafstand van het station,en bussen genoeg om terug te komen,als de voetjes niet meer mee willen,banken?ik heb er niet zoveel gezien,of mischien niet goed gekeken,misschien volgend jaar een bankentocht organiseren,ik hou je op de hoogte
Hasselt van Jos.
Och Mieke,moeilijk is het niet om in Hasselt te geraken;juist het beslissen en het dan uitvoeren.
Maar ja,voorlopig kan het niet wegens medische redenen,een oude knie zal in de nabije toekomst vervangen worden door een nieuwe knie.
Dus nog wat afwachten,zekerlijk zal ik Hasselt eens bezoeken en die zitbanken zal ik wel vinden,zelfs in de kleinste parkjes.
Mijn groeten. Roger.
niet iedereen heeft het geluk om in’t brons gegoten te worden ..
net zo min als niet iedereen het geluk heeft om een bank te krijgen..
ik zie nl dat pastoor munte het met een appelsienenkist moet doen???
ach, zolang de babbel maar gezellig is?
)
TEST……TEST…
roger,ik test voor de zekerheid ook maar eens,dus test…test
Mieke,……en…Bloggers.
Zoals de mooie BOLERO of BOLLERO herhaal ik,het thema van TEST.
Dus…test…test….test..en verder nog eens…test…test…test.
Mijn groeten. Roger.
Ja Jos, het is bijna een maand geleden dat we je nog lazen. Elke dag kom ik kijken maar….geen stukje! Moeten we ons ongerust maken? Ik hoop het niet: het Belangske meldt godzijdank tot op vandaag geen nieuws over een zieke Hasseltse Schrijver, dus hopelijk stel je het goed, zéér goed, ergens in Tenerife, Mallorca of een ander zonnig paradijs.
Het zij je van harte gegund: om je af en toe nog te kunnen lezen hebben we wel zolang geduld.
Genegen groeten,
Jan
Geachte heer Jos Ghysen,
Dank voor de hartverwarmende cursiefjes die wij langs deze weg kunnen blijven lezen.
Maar ik heb een vraag.
Kan ik een lijst bekomen met de romans, korte verhalen,jeugdboeken, etc. dewelke U schreef. Doorheen de jaren maakte ik ermee kennis : Requiem voor Kristine – Wij zeiden geen vaarwel – Moordenaar met vakantie , … Onlangs ook met veel genoegen het Vlaams Filmpje gevonden (wat een verrassing !) en gelezen : De raket naar de maan.
Hopende op een antwoord, dank bij voorbaat.
En misschien zou zo’n lijst niet misstaan op uw site.
Met vriendelijke groet,
Hugo Heyndrickx
Och de Jos is ons gewoon aan het testen; Hoelang vooraleer er eentje van ongeduld vergaat?!
Dat mag ik hopen tenminste en dat het goed met je gaat Jos.
Beste groeten,
Vicky
Juist Vicky,net zoals de regeringsvorming,gaan we nu naar de grote test.Het is te hopen een test met een goede uitslag voor iedereen.
Nu ben ik wel in blijde verwachting,van een teken van den Jos.
Mijn groeten. Roger.