Beste groeten, Vicky

Mijn groeten. Roger.

1945

schoorvoetend

een weg banen

naar achttien

loopgravenweg

wegloopgraven

ik zoek ze

MIJN kindzijn

in MIJN hoofd

ogenblikken stamelen terug

weemoed van ‘toen’ en ‘vroeger’

spiegel van de waanzin van ‘nu’ en ‘later’

De papieren volwassenheid

ZUCHT

Kwetsbaar

Verscheurbaar

Vertrappelbaar

Onhoorbaar

verzet

Terwijl

de geketende vrijheid

lonkt, ronkt, bonkt,

braakt van kinderrijmpjes

in wolvenvel

in mensenvel

‘Ar-beit Macht frei’

‘Ar-beit Macht frei’

‘Ar-beit Macht frei’

de vertaling zeurt mijn hoofd in:

gedwongen tot het laagste wroeten,

het schoffelen onder zweepbevel

ik huiver de stilte rondom mij

Mijn vlucht zal zoet zijn

Van dode levende

tot levende dode

18 Jaar

zittend op een doodskist

terwijl

de stilte angst schreeuwt

en ogenblikken

de enige toegelaten woorden

zijn

Zij zwijgt

Ik zwijg

Wij weten

vijftig jaar later

wie we waren

toen

nu

altijd

vrijwillig gevangen

in elkaars herinnering

alec weet alles

Dat was mijn 14-18 zeg ik altijd… Ik was toen 18 en ik ben toen moeten gaan lopen voor de Pruisen. Ah ja, want als ge 18 waart moest ge gaan werken in Duitsland, dat was toen zo. En werken dat zag ik toen toch niet echt zitten, allé toch niet in Duitsland.

In een lijkwagen ben ik terug gekomen naar hier. In een lijkwagen met een kar en paard, doorheen nog bezet gebied. Ah ja, want waar ik was ondergedoken was het nog niet bevrijd! Die geallieerden hebben Hasselt bevrijd en zijn dan gestopt. Ze moesten blijkbaar rusten. En toen is dat dus gearrangeerd dat ik met een lijkwagen moest terugkomen. Wàt een avontuur. Jong , jong dàt waren nog eens tijden!. Jos Ghysen schommelt zachtjes heen weer. Het park wordt nu snel donkergrijs, de schommel knerpt en knarst

We zaten daar dus achterin écht op de doodskisten hé. Er was afgesproken met de koetsier dat als er iets misliep, dat die dan met z’n hoed tegen het tussenraam zou tikken. Dan moesten we dus IN die kisten gaan liggen. Jong jong, jong, ge maakt wat mee. Toen toch, nu niet meer zo, nu is alles anders hé, toen was het oorlog. Ge weet wel…

Ja en we waren dus met twee daar achterin die lijkoets, ik en een jong meisje… en dat is nog het strafste van het verhaal, ik ben pas heel onlangs te weten gekomen wie dat meisje was.

Dat kwam zo: ik hoorde iemand dat verhaal vertellen, en ik dacht, hé dat is mijn verhaal wat die kerel daar vertelt over z’n moeder. En weet ge wie dat was? Dat was dus Armand Schruers die dat vertelde! Dé Armand Schruers ja. Die van die boer van Vreulingen.

Ik heb dus met Armand Schruers z’n ma in de lijkwagen gezeten in ‘45… Zonder het te weten. Echt waar!, jong, jong, straf hé, wat een toeval. Soms denkt ne mens, het kan niet straffer, maar dan gebeurt er toch weer iets waarvan ge denkt: de realiteit kan de fictie toch serieus overtreffen. Ja, dat waren nog ns tijden…

Zijn moeë hoofd knikt zacht op het ritme van de wind. De schommel kreunt.

Jos Ghysen wacht, hij monkellacht.

meer op:
http://alec-eiffel.skynetblogs.be

Je stukjes lezen is een echt avontuur.
Ik ben twee weekjes niet op je site geweest en jij hebt ondertussen blijkbaar op de Polen gezeten,
van icy naar hot…

‘Doe maar gewoon’, was wellicht een betere titel geweest. De overtreffende trappen zijn onderhand wel over hun hoogtepunt heen, krijgen ze aan de straatstenen niet meer verkocht!

beste groetjes,
Vicky

Je adres is verkeerd. Er zit nog een ‘.’ achter je url.