Het middagnieuws op de televisie heeft mij vandaag heel lang en diep doen nadenken. De journalist zal er niet bij
stilgestaan hebben maar het klonk heel vreemd.
“In Brussel werd een vrouw door een voorlopig onbekende man in de hal van haar woning neergeschoten. Volgens de buren en de familie schoot de politie in deze zaak te kort.”
Dat éne héél even hoorbare kleine gaatje tussen “te” en “kort” was er teveel aan. Een gaatje van zeven keren niks maar het kan wel een hoop misverstanden en een pak twijfels veroorzaken. Leg aan een Fransman of een Amerikaan maar eens uit welke wereld van verschil er zit tussen “te kort schieten” en “tekortschieten”. En wanneer het dan ook nog uitgerekend met politie te maken heeft, wordt het helemaal duister. De Brusselse politie heeft in dit geval helemaal niet geschoten. Niet te kort en niet te ver af. Ze zouden mogelijk wel kunnen tekortgeschoten hebben. Maar dat kan ik aan mijn Amerikaanse schoonzoon nooit verkocht krijgen. Dat gaat die nooit begrijpen. Hij komt bovendien uit Chicago. Wanneer daar iemand schiet, bukken ze zich eventjes en ze lopen door. Anders geraken ze nooit op hun werk. Aan gemoedsrust heeft het hem nochtans nooit tekortgeschoten.
JOS.
