Ik liep het warenhuis binnen en stelde vast dat andermaal alle producten op een andere plaats dan voorheen waren neergepoot. Een nieuwe baas waarschijnlijk.Met andere visies. Had wellicht een opleiding gekregen in een brandnieuwe tak van de verkoopspschychologie. Daar had zijn voorganger vermoedelijk geen kaas van gegeten en nu zwierven de klanten een halfuur vertwijfeld tussen de rekken om te achterhalen waar dit keer de kaas lag. Ik wilde scheermesjes hebben.Weet je wel, van die allerlaatste met vijf mesjes en noig eentje aan de achterkant. Niet te vinden. “Ja dat klopt, zei de juffrouw, die werden zo vaak gestolen dat we ze uit de rekken hebben weggehaald. Alleen nog aan de kassa, daar kun je ze krijgen. Ik wandelde dus naar de kassa maar halfweg kreeg ik een klap op het hoofd. De klap^van het jaar. Vlak voor mij, aan een ruime keurige tafel, lag er sneeuw. De echte wintersneeuw. Tien centimeter dik. En daar reden arresleden met kinderen die gierden van de pret. Winterpret. En de mensen droegen wollen mutsen met dikke oorbeschermers want het vroor dat het kraakte, dat zag je. En we waren nog maar 1 september. Het sneeuwde er niet echt natuurlijk. Het sneeuwde op de prentbriefkaarten. Een hele tafel vol Kerstkaarten. Wanneer je drie pakjes tegelijk kocht had je een halve euro voordeel. Ik wist niet wat ik zag. Er waren kaarten bij die je eigenhandig kon inkleuren. De tubetjes verf lagen er bij. Kreeg je hele familie van die smossige klierdingen met de post thuis bezorgd. Kaarten ook met klingelingeling op. En huiverende dennenbomen. Hartje van de winter. En waarachtig kinderen die sneeuwballen naar elkaar wierpen. Je kreeg een sneeuwbal tegen je kop en daar stond dan bij : “Vrolijk Kerstfeest”. Buiten op straat scheen de zon nog. Het was 1 septeber. Ik had niet eens mijn overjas aangetrokken en hier in het warenhuis lag de sneeuw al twee vuisten hoog. Kling klokjes klingelingeling. God betere het. En nu maar hopen dat er voorlopig weer geen vogelgriep uitbreekt want midden november moeten die kippen al massaal beginnen te leggen. Anders arriveren hun Paaseieren niet op tijd in het warenhuis. Als ik de moderne verkoopspsychologie goed begrepen heb, dan moeten die er uiterlijk tegen Drie Koningen toch zeker al liggen.
JOS.
