Iemand moet zich vanochtend op de radio vergist hebben want ik hoorde ineens een melodie waarvan ik zeker was dat ik die van mijn hele leven niet meer zou horen. Tenzij op mijn eigen ipod. Ik zat waarachtig ineens terug aan de rand van het meer. Hét meer. Het operette-meer. Im weissen Rössl am Wolfgangsee. Als Robert Stolz het hoorde, hij stond op uit zijn graf. Het is toch niet waar zeker, ze draaien mij daar toch nog. Ik heb de man nooit ontmoet maar hij wist verdomd goed waar en wanneer zijn muziek werd gedraaid en door wie. En hij wist perfect hoe hij zijn public relations moest verzorgen. Met nieuwjaar kwam er altijd een kaartje uit Wenen. Uiteraard gedrukt maar hij schreef er altijd iets persoonlijks bij. Een traditie die Einzi, zijn vrouw, na zijn dood plichtsgetrouw heeft overgenomen. Robert Stolz, een unieke man. Alhoewel ze bij hem thuis met twaalf waren. Wat er van de andere elf Stolzen gekomen is, heb ik nooit kunnen achterhalen. Enkel dat hij nummer 12 was. Hij moet ook een man met gevoel voor humor zijn geweest. Het moge blijken uit een anekdote die een muziekmedewerker van onze omroep ooit met hem beleefde. Die was naar Wenen afgereisd voor een gesprek naar aanleiding van de 85ste verjaardag van de componist. Bij de felicitatie keek Stolz verontwaardigd naar de interviewer. “Fünfundachtzig?” vroeg hij. Hij wees naar zijn voorhoofd en zei: “Hier ja, hier ist es fünfundachtzig.” Toen legde hij zijn hand op zijn hart en zei: “Und hier fünfundsechzig !” Waarna hij zijn hand nog dertig centimeter lager liet gaan en zei: “Und hier fünfundzwanzig !” Toen hij 95 was, dirigeerde hij nog altijd alsof er nooit een eind aan zou komen. Hij is gestorven in een opnamestudio in Berlijn. Bezig met een nieuwe plaat. Bij leven woonde hij op het unieke adres: “Himmelstrasse 69 – Wien.”
JOS.
