Dag Jongen, waar zit jij ergens ? Ik mis je nu al een jaar. Soms schiet ik ’s nachts wakker en dan denk ik dat je terug bent maar ’s morgens blijkt dat niet zo te zijn. We zijn van de zomer maar nergens naar toe gegaan. De laatste uitstap was die met jou. Naar de Moezel. Allemaal samen. Jij was de vedette en dat leek je best te bevallen. Wie weet had je later in het vak van je opa kunnen gaan. De mensen wat entertainen, meer niet. Maar wel een mooie stiel. Het leek me echt iets voor jou. Ik kan me geen moment daar aan de rivier herinneren dat je niét lachte.
Jongen toch ! Een week later was je weg. Naar de sterren. En ik moest je nog zoveel laten zien. Opa heeft nu een tamme grasparkiet. Een sneeuwwitte. Die zou op je vingertje komen zitten en met je praten. En boven op je koppetje komen kriebelen. Maar ja, wie weet wat jij nu allemaal ziet. Opa tikt dit nu voor jou op een zwart klavier en via de computer gaat dat dan het heelal binnen. Het is eigenlijk alleen voor jou bestemd maar de anderen lezen allemaal mee. Anders kan ik je niet bereiken. Er zit zelfs een man in Maleisië die dit leest. Geen idee wie hij is. Maar via het mysterie dat Internet heet, weet ik dat hij er is. En ergens in de bergen van Tibet leest een jong meisje van bij ons dit nu. Ze woont in een heel klein Chinees huisje. Dat is ze me zelf hier eens komen vertellen. Wat doen de mensen toch allemaal hé ? Daar had ik het later met jou nog eens over willen hebben. Heel gek is het. Jongen jongen toch , jij zit nu zelf nog veel verder dan Tibet en daar kan ik niet bij. Samen in Disneyland, daar had ik wél nog van gedroomd. Maar helaas, de droom ging over. Jongen toch. Nu zou je daar al aan een handje met me hebben kunnen lopen. Of samen in een wagentje door “It’s a small small world” glijden. “After all” denkt een mens dat. Nog een paar dagen en je had een taart gekregen met twee brandende kaarsjes op. Die zou je dan zelf hebben mogen uitblazen. Zou. Want alles, Roeleke, is voorwaardelijk.Daar heeft een grote dichter eens een heel mooi gedicht over geschreven. “De ballade van de dingen die niet overgaan”. Dag jongen.
Opa.
Ik kreeg echt kippevel van je stukje Jos. Je verwoordt het ook zo mooi.
Ik ben deze week een boek aan het lezen waar je stukje me zelfs al in de titel direct aan deed denken. Het is wel in het Engels maar is wel vertaald vermoed ik : “Elsewhere” van Gabrielle Zevin. Ook een jong leven dat per ongeluk te vroeg stopt, dan begint het boek eigenlijk, maar het is zo mooi. Ik vond er een beetje ‘troost’ in. Doet je wat mijmeren, het boek ‘kleeft’ echt aan me (droomde er vannacht zelfs van). Misschien heb je er ook wat aan.
Thanks voor je mooie stukjes. Ik hoop dat je nog lang niet Ergens heen gaat hoor.
Dag Roel.
Vandaag zal ik een stilte inlassen,om in alle rust Roel te gedenken.
Net zoals in het begin,wens ik Jos en zijn Familie veel sterkte toe.
Terug een hartverwarmend stukje van den Jos,dat voor ons allemaal heel nuttig kan en moet zijn.
Mijn groeten…Roger.
Beste,
Met tranen in de ogen dit ontroerend briefje aan Roeltje gelezen. Als oma van een bijna 2-jarige kleinzoon die me erg dierbaar is, kan ik me een klein beetje voorstellen dat het gemis aan jullie oogappel nog elke dag pijnlijk is.
Laat de mooie momenten die jullie samen met hem in die
veel té korte periode beleefden, een kleine troost zijn. Hasseltse groetjes,
Van J.
ach,jos,wat zeg je dan?je wil zeggen,het komt in orde,maar dat kan niet,ik weet het ook niet,ik vermoed dat dat de hel is,neen ik wil er niet aan denken,als straks mijn drietal terug is,knuffel ik ze een keertje extra,voor al die grootouders die dat helaas niet meer kunnen,sterkte,en hou mekaar vast
Toen ik verleden jaar je eerste stukje over het heengaan van Roel las, was ik als van de hand Gods geslagen. Nu maakt zich datzelfde gevoel zich weer van me meester…dat ontstellende, onbegrijpelijke gebeuren en dan uw intense verdriet!
Het is pakkend zoals jij dat beschrijft en naar het heelal stuurt.
Ik ben ook vader, heb ook kinderen, ken de blijdschappen en ook de angsten.
Veel mensen zoals ik, mensen die jij niet kent maar die je aanvoelen, leven nu ongetwijfeld erg met je mee.
Sterkte gewenst, beste Jos, zowel voor jou als voor de ouders van Roel, in deze dagen waarin dit grote verlies herdacht wordt.
Streelzacht geschreven hemelpost, Jos. Die komt vast en zeker op z’n bestemming aan…
Meelevende groeten,
Vicky
Op een wonderlijke wijze creëert je opa op ogenblikken als deze een vorm van troost op een manier die hem eigen is. Met pakkende woorden, in een meeslepend betoog. Wanneer zelfs de meest gekoesterde momenten met ons worden gedeelt dan schept dit ook voor ons lezers een zekere band die er anders niet zou zijn geweest.
Roel jongen, ik ken je enkel van de verhalen die je opa zo openhartig met ons deelt, maar ook de man uit Maleisië stuurt je via het internet een groetje toe.
Zolang Roeltje zo levendig aanwezig is in je gedachten, is hij niet dood.
Hij leeft, alleen zie je hem niet.
Toch wil ik iedereen met zulk intens verdriet heel veel sterkte toewensen want troosten kan ik niet, daar bestaan geen woorden voor.
Gella
Elke dag denk je aan je kind, kleinkind die er nog had moeten zijn…
Het is een onmetelijk verdriet…
Maar elke dag lukt het een beetje beter…
Roeltje speelt nu zeker en vast met mijn Suzanneke die ook op 10 maanden naar de sterren is vertrokken…
Heel veel medeleven en sterkte…
Beste Jos, bedankt voor de mooie, hartverwarmende tekst!
Machteloos,mooi en eerlijk.
Bedankt dat er nog mensen zoals jij,opa, bestaan.
Bedankt.