Dag Jongen, waar zit jij ergens ? Ik mis je nu al een jaar. Soms schiet ik ’s nachts wakker en dan denk ik dat je terug bent maar ’s morgens blijkt dat niet zo te zijn. We zijn van de zomer maar nergens naar toe gegaan. De laatste uitstap was die met jou. Naar de Moezel. Allemaal samen. Jij was de vedette en dat leek je best te bevallen. Wie weet had je later in het vak van je opa kunnen gaan. De mensen wat entertainen, meer niet. Maar wel een mooie stiel. Het leek me echt iets voor jou. Ik kan me geen moment daar aan de rivier herinneren dat je niét lachte.
Jongen toch ! Een week later was je weg. Naar de sterren. En ik moest je nog zoveel laten zien. Opa heeft nu een tamme grasparkiet. Een sneeuwwitte. Die zou op je vingertje komen zitten en met je praten. En boven op je koppetje komen kriebelen. Maar ja, wie weet wat jij nu allemaal ziet. Opa tikt dit nu voor jou op een zwart klavier en via de computer gaat dat dan het heelal binnen. Het is eigenlijk alleen voor jou bestemd maar de anderen lezen allemaal mee. Anders kan ik je niet bereiken. Er zit zelfs een man in Maleisië die dit leest. Geen idee wie hij is. Maar via het mysterie dat Internet heet, weet ik dat hij er is. En ergens in de bergen van Tibet leest een jong meisje van bij ons dit nu. Ze woont in een heel klein Chinees huisje. Dat is ze me zelf hier eens komen vertellen. Wat doen de mensen toch allemaal hé ? Daar had ik het later met jou nog eens over willen hebben. Heel gek is het. Jongen jongen toch , jij zit nu zelf nog veel verder dan Tibet en daar kan ik niet bij. Samen in Disneyland, daar had ik wél nog van gedroomd. Maar helaas, de droom ging over. Jongen toch. Nu zou je daar al aan een handje met me hebben kunnen lopen. Of samen in een wagentje door “It’s a small small world” glijden. “After all” denkt een mens dat. Nog een paar dagen en je had een taart gekregen met twee brandende kaarsjes op. Die zou je dan zelf hebben mogen uitblazen. Zou. Want alles, Roeleke, is voorwaardelijk.Daar heeft een grote dichter eens een heel mooi gedicht over geschreven. “De ballade van de dingen die niet overgaan”. Dag jongen.
Opa.
