Hij haalde een doos pralines uit de kast en vroeg: “Wil je er eentje? Ze komen uit het Verre Oosten maar het zijn toch Belgische.” Ik dacht meteen aan Jo Lernout en aan de laptop die mijn oudste zoon jaren geleden met trots bij ons was komen demonstreren. “Nu moet je hier eens kijken!” zei die. Hij opende het ding met grote voorzichtigheid . Bijna met eerbied. Alsof het de schatkist van Ali Baba betrof. Een laptop zoals een ander. “O ja?” zei hij, bijna verontwaardigd. “Ga er dan maar eens achter zitten en praat eens met hem. Neen, trek je van dat toetsenbord niks aan, praat maar gewoon tegen hem, hij verstaat je wel.” Bij God in de hemel, alles wat ik zei kwam keurig in het Nederlands, zonder één fout, netjes gedrukt op het scherm te staan. Ik wist niet wat ik zag. “Dat had je niet gedacht hé !” Maar de goocheltruc was nog niet voorbij. “Momentje!” zei mijn zoon. “Kijk goed, nu druk ik op Italiaans.” Hij klikte met één vinger en alles wat ik verteld had konden ze nu ook in heel Italië zonder problemen meteen lezen . “En daar staan geen fouten in?” vroeg ik , want er waren grenzen aan mijn geloof. Maar in Milaan en in Venetië zouden ze mij moeiteloos begrijpen. En wanneer ik op Grieks klikte kon Demis Roussos mij bij hem thuis in Athene in zijn eigen moedertaal lezen. Ik moest het hem alleen maar even mailen. “En ga zo maar door,” zei mijn zoon. Trots alsof hij het ding zelf had uitgevonden. Het mirakel van Lernout en Hauspie.
Ik tik dit verhaal nu maar weer gewoon op een kist van een computer en wanneer ik wil dat ze mij in Madrid kunnen lezen, dan moet ik eerst ergens vier jaar een cursus Spaans gaan volgen.
Ik heb een Amerikaanse schoonzoon – hij woont nu hier – en die laptops en die pralines liggen dus een beetje moeilijk in de familie . Ik denk dat de Amerikanen ons dik in de valies hebben gezet. Of zou het toch dichter bij huis gebeurd zijn ? Ik proefde aan de praline dat we het – hoe dan ook – nooit zullen weten.
JOS.
