Hij haalde een doos pralines uit de kast en vroeg: “Wil je er eentje? Ze komen uit het Verre Oosten maar het zijn toch Belgische.” Ik dacht meteen aan Jo Lernout en aan de laptop die mijn oudste zoon jaren geleden met trots bij ons was komen demonstreren. “Nu moet je hier eens kijken!” zei die. Hij opende het ding met grote voorzichtigheid . Bijna met eerbied. Alsof het de schatkist van Ali Baba betrof. Een laptop zoals een ander. “O ja?” zei hij, bijna verontwaardigd. “Ga er dan maar eens achter zitten en praat eens met hem. Neen, trek je van dat toetsenbord niks aan, praat maar gewoon tegen hem, hij verstaat je wel.” Bij God in de hemel, alles wat ik zei kwam keurig in het Nederlands, zonder één fout, netjes gedrukt op het scherm te staan. Ik wist niet wat ik zag. “Dat had je niet gedacht hé !” Maar de goocheltruc was nog niet voorbij. “Momentje!” zei mijn zoon. “Kijk goed, nu druk ik op Italiaans.” Hij klikte met één vinger en alles wat ik verteld had konden ze nu ook in heel Italië zonder problemen meteen lezen . “En daar staan geen fouten in?” vroeg ik , want er waren grenzen aan mijn geloof. Maar in Milaan en in Venetië zouden ze mij moeiteloos begrijpen. En wanneer ik op Grieks klikte kon Demis Roussos mij bij hem thuis in Athene in zijn eigen moedertaal lezen. Ik moest het hem alleen maar even mailen. “En ga zo maar door,” zei mijn zoon. Trots alsof hij het ding zelf had uitgevonden. Het mirakel van Lernout en Hauspie.
Ik tik dit verhaal nu maar weer gewoon op een kist van een computer en wanneer ik wil dat ze mij in Madrid kunnen lezen, dan moet ik eerst ergens vier jaar een cursus Spaans gaan volgen.
Ik heb een Amerikaanse schoonzoon – hij woont nu hier – en die laptops en die pralines liggen dus een beetje moeilijk in de familie . Ik denk dat de Amerikanen ons dik in de valies hebben gezet. Of zou het toch dichter bij huis gebeurd zijn ? Ik proefde aan de praline dat we het – hoe dan ook – nooit zullen weten.
JOS.
Slo Kerno na Vaul Hopsabie.
Ook wij waren de trotse eigenaars van enkele waardepapieren van het wereldvermaarde spraaktechnologiebedrijf in de Vlonders. Spraaktechnologie…, wie komt op zoiets? Onze zuurverdiende spaarpotje was op een gegeven ogenblik flink aan het krimpen. Maar niet getreurd, dat zou wel weer goed komen. Tot op een mooie dag, dat we ergens op het internet een gratis vertaaltoestelletje van de wonderboys Slo na Vaul vonden. Zoals altijd als het woordje “KADO” valt, dan word ik plots klaarwakker. Weet je wat we doen, dacht ik, we zullen het robotje eens op de proef te stellen. Dus enkele zinnetjes ingetypt, vertaald naar het engels, dan die zinnetjes naar het Frans, en het resultaat terug naar onze moedertaal, het was toch kado, kado, kado….. Tot mijn grote verbijstering had ik een nog grotere uitvinding gedaan dan Slo na Vaul! Een totaal nieuwe taal, een mengeling van West-Kantonees en plat Balgerhoekes maar dan achterstevoren gelezen, rolde uit mijn printer. Als de weerlicht hebben we onze “waardepapieren” buiten gekeild en zijn we naar het dorp gereden om met de opbrengst wat nieuwe kleertjes voor ons mannen te kopen. Dat bleek enkele weken later, of waren het maanden, niet zo’n gek idee te zijn. De keizer stond in zijn blootje. Stel je voor dat je ook nog Vlaams-Signaporese pralines moet eten terwijl de kleintjes mogen spelen met een Guinees biggetje dat opfikt, mensen… .Mijn professor van economie zei altijd: “Nooit fabriceren als je winst wil maken, er zijn er teveel anderen die het beter kunnen!” (Spin-offs niet meegerekend)
De dag dat een robot moppen kan bedenken koop ik er eentje. Gelukkig is er nog het mannetje in het geel.
Groeten uit de Kempen.
jouw blogjes zijn de lekkerste pralientjes ooit!
)
ik blijf smullen ..
ach jos,toen die spraaktechnologie opkwam hadden we de centen niet om mee te spelen,studerende kinders,je kent dat wel,ik begreep ook niet hoe een idee zo vlug in waarde kon stijgen,beleg je in staal,nu ja,dat staal is op zichzelf al iets waard,maar al dat pc gedoe kom nu,toen ik vorig jaar februari mijn laptop kocht,zei de verkoper,dit is het laatste van dit type,het nieuwe type komt binnen 2 weken binnen,zou je die wel kopen,ik onozel zo als ik soms ben,ja en wat is het verschil,deze is voorbij gesteefd hij is al binnen van begin december,dus op 3 maanden is een laptop van 2500€ voorbij gestreefd,finaal uit de mode,geef toe,een kleedje gaat langer mee,hoe kunnen dan aandelen in een idee zoveel meer waard zijn,ging er dan bij die aandeelhouders geen belletje rinkelen toen flippe(r) naast mathilde ook belangstelling kreeg,dat alleen al zou voor mij een reden zijn om niet te investeren,ik vind het verschrikkelijk voor al die mensen die hun goed pensioen later in rook zagen opgaan,en neen ik heb ook geen oplossing,en daarbij,ik ben ook al niet gek op pralines,alleen die met marsepein,daar doe ik een moord voor
De ene laptop is de andere niet…
Met de mijne is er vaak sprake van Babylonische spraakverwarring!
Hartverwarmend, die pareltjes van Jos.
Laat ons nog lang meegenieten aub.
Danku .
Roger is nog steeds niet in staat,om te reageren op–De Praline–.
Het verschot van de affaire-L & h- is nog steeds niet verwerkt….Dus??????
Ben wel in blijde verwachting,voor het nieuwe-STUKJE-van-DEN JOS-.
Mijn groeten. Roger.