Ik zou ook kunnen schrijven “De kleine geschiedenis” maar dat is niet hetzelfde. “Achtergrondverhalen” is ook niet goed. “Anekdoten uit de tijd van toén” ? Klinkt zo ouderwets. De Fransen zitten er het dichtst bij. La petite histoire.
Ik heb het geluk gehad om bijna levenslang met de media te hebben mogen stoeien . In 1944 werd ons land bevrijd. Ik was een mager uitgegroeide oorlogspuber van 18 . Er verschenen opnieuw vrije kranten – zij het op twee pagina’s – en men zocht driftig naar journalisten. Ik vond me geroepen, de hoofdredacteur was blij dat er iemand zich meldde want nu waren ze al met drie op de redactie. En ik schreef meteen mijn eerste stuk. Jaren later zijn ze dat columns gaan noemen, dat klinkt chiquer. De krant, het weekblad, de radio, de televisie , het is er allemaal gewoon uit voortgerold. En nu wil ik hier af en toe wel eens een herinnering kwijt. Une petite histoire. Totaal onbelangrijke dingen maar die toch een beeld geven van de tijd tussen toen en nu. Ik zal de “petites histoires “ nummeren. Van 1 tot ik weet nog niet hoeveel. Ouwe heren moeten daar voorzichtig mee zijn, ze (we) weten in doorsnee niet van ophouden. Maar kom, zo tussen de andere verhalen door, zo af en toe. Het eerste zal wellicht over Pierino Gamba gaan. Waarom ? Omdat ik daarstraks puur toevallig aan hem dacht. Wie Gamba was? Een wonderkind dat symfonieorkesten dirigeerde toen het acht jaar was. Toen ik hem ontmoette was hij vooraan twintig. In Studio 4 van het N.I.R. op het Flageyplein in Elsene . Ik vergeet het nooit. Een heel mooi verhaal in de marge van de klassieke muziek. Wel even geduld hebben want ik moet het nog uitschrijven. Het is toch heerlijk dat je je dat op internet kunt permitteren! Gewoon tegen je lezers zeggen: “Straks of morgen schrijf ik het wel es.” Geen deadline meer. Dat is zeer grote luxe !
JOS .
