We waren met vier. Vier mannen. Een voortreffelijk restaurant. En het was het seizoen. Het seizoen van de asperges. En we hadden er alle vier trek in , ook dat nog. Asperges op Vlaamse wijze. Maar ze stonden niet op de kaart. Toch toch, zei de ober, kijk maar, hier, bij de voorgerechten. Maar we hadden alle vier echt wel honger. Hoeveel stelen asperges zitten er in dat voorgerecht ? Vier, zei de ober. Als echte middaghap leek het ons wat weinig. Kun je daar niet een hoofdgerecht van maken? O ja natuurlijk, zei de ober, dat is geen enkel probleem. En dus dronken we in afwachting een glas witte wijn.
De ober kwam. Met het hoofdgerecht. Met een sierlijke professionele zwaai zette hij de borden voor ons neer. We bekeken het bord en toen elkaar. Laat het u smaken, zei de ober. Dit keer waren het vijf stelen asperges. De upgrading van voorgerecht naar hoofdgerecht scheelde hem één povere steel. Het werd toch best een leuke middag. Aardig wat afgelachen. Tot de rekening kwam. Ja, zei de ober, als voorgerecht kosten die asperges op Vlaamse wijze 14,5 euro maar als hoofdgerecht 22,5 euro. We hebben hem nog gezegd dat je aan die éne laatste steel inderdaad ook proefde dat hij 8 euro kostte, maar daar ging hij niet op in. Hij vertrok geen spier. Onze ‘goei goesting’ was over. Misschien betrof het een geheel nieuwe Vlaamse wijze die wij nog niet kenden.
JOS.
