Het staat nergens vermeld, het is niet meer achterhaalbaar maar de vraag heeft mij altijd beziggehouden. Wie zou in de wereldgeschiedenis voor de allereerste keer een vergadering bedacht hebben ? Er moet toch iémand mee begonnen zijn. De allereerste vergadering op aarde. En sedertdien zijn we er allemaal het slachtoffer van geworden. Wij vergaderen. Over gelijk wat. Voor gelijk wat. Met gelijk wie. Wij vergaderen. Wij vergaderen ons gek. En hoeveel hebben we er wel ? De ledenvergadering. De bestuursvergadering. De commissievergadering. De vergadering van de Raad van Beheer. De voorbereidende vergadering. De kennismakingsvergadering. De afdelingsvergadering. De plenaire vergadering. Een ongeschreven wet wil dat er bij een vergadering altijd één man of één vrouw helemaal vooraan aan een tafeltje gaat zitten. Zo mogelijk dient dat tafeltje met een groen kleedje bedekt te zijn. Biljarttafelgroen. Soms zitten ze ook met drie aan het tafeltje . Wie dan in het midden zit, leidt de vergadering. Al de anderen lijden onder de vergadering. Hun hele leven lang . En daarom was van de week mijn verbijstering zo groot. Ik weet dat u mij niet gaat geloven maar ik zweer het op het hoofd van wie je maar wil uitkiezen. Ik heb een man ontmoet , een ambtenaar, al negen jaar met pensioen , die er jaren onder geleden heeft dat hij nooit meer “ naar een vergadering moest” . Sedert een jaar of drie schrijft hij nu enkele keren in de maand een brief naar zichzelf. Een brief die hij op de post doet. Met een Priorzegel. Een officieel schrijven waarin hij uitgenodigd wordt op “de vergadering”. En daar gaat hij dan naar toe. In een café. Stipt op tijd. En dan drink ik daar drie Westmalles na elkaar, zei hij, en dan denk ik uitvoerig aan hoe het vroeger allemaal was. Een mooie tijd.
Ik moet er wel bij vertellen: hij zat de laatste twintig jaar altijd vooraan, aan het tafeltje . Alleen. Wanneer ze met drie waren, zat hij in het midden .
Jos.
