WONEN IN FINLAND . Jos Ghysen

apr 20th, 2007

Ergens op aarde klikte heel onlangs een mij onbekende man met zijn middenvinger op één toets van zijn computerklavier en binnen de seconde wist ik twee dingen van hem. Hij had : mij op internet zitten lezen en hij woonde in Finland.Mijnheer Devriendt, bedankt voor uw reactie en het ene plezier is het andere waard: ik woon ook in Finland. Om u dat uit te leggen heb ik wel een heel verhaal nodig.Een oud verhaal, uit de jaren dertig. Vlak bij ons ouderlijk huis lag een hectaren grote moestuin die door een familie tuiniers werd uitgebaat. Een weduwe met vier zonen. Een robuuste vrouw van wie het gezag onaantastbaar was. De zonen werkten zich letterlijk krom tussende prei en de sla en de rabarber en de witte en de rode kolen. Elke ochtend haalde de moeder een paard van stal, riemde het dier vast in de kar en dan deed ze de ronde van de halve stad. Huis aan huis belde ze aan om haar waar van de dag aan te prijzen. “Ha Fin, zijt gij het ! Geef mij vandaag maar een krop sla en een halve kilo snijbonen.” Tijdens de dagelijkse tocht van de moeder zaaiden en maaiden en mestten de vier zonen onverdroten verder op het thuisfront. Op het land dat iedereen “het land van Fin” noemde. Als kind uit de buurt was dat tuingebied zo goed als van ons. Wij mochten er ongestoord cowboy en Indiaan spelen. De tuiniers hadden niets tegen allochtonen.Wij mochten zelfs een eigen huisje bouwen.Primitief, de jaren dertig, met wat takken en afgehakt groen. Toen de woonst af was en wij met vijf nauw tegen elkaar gehurkt in het gammele ding zaten, zei plots een van ons : “Nu wonen wij in Finland !” En dat was een zeer indrukwekkend moment. Jaren later werd het “land van Fin” verkaveld. Voor woonhuizen en appartelenten. Ik heb er zelf een perceel van gekocht en ik woon er al 45 jaar. Op het land van Fin. In Finland.
Aan Fin houd ik in mijn herinnering een heel mooie anekdote over. Ik zei het al, Fin was Rubensiaans gebouwd , ook de de jaren dertig, en op een ochtend belde ze bij ons thuis aan. Mijn moeder deed de deur open. Kar en paard en Fin stonden aan de overkant. van de steenweg en mijn moeder riep: “Fin, heb je appelsienen?” Op dat moment reed er een man op een fiets voorbij, die keerde het hoofd om en riep: “Neen, Fin heeft meloenen !” Fin werd op slag woedend en ze gooide de man een appelsien naar de kop. Ik weet nog dat ik aan mijn moeder vroeg: “Waarom is Fin nu ineens zo kwaad?” En ik herinner mij nog even scherp dat mijn moeder antwoordde : “Ik vraag het mij ook af.” Ach, de jaren dertig.

JOS.

Roger zegt:

21 april 2007 om 04:53

Op Finland.
De man op de fiets had overschot van gelijk,van te roepen:…………
“Fin heeft meloenen”
Een robuuste-rubensiaanse vrouw heeft geen sinaasappeltjes,zie maar de vele schilderijen van Rubens.
Terug een prachtig en grappig verhaal.

Mijn groeten. Roger.

mieke de vree zegt:

21 april 2007 om 05:05

ja jos,de jaren dertig,dat is voor mij prehistorie,eind jaren vijftig lijkt er al meer op,ik moest(mocht)regelmatig mee met mensen naar de boerenbuiten,zo noemde men dat toen om aan te sterken,voor mij was het pure verwennerij,als kleuter tussen allemaal grote mensen,ik was daar echt het prinsesje,één pruillip en ik kreeg wat ik wou,raar als ik thuis dierf een pruillip laten hangen werd ik in het beste geval uitgelachen,maar meestal werd het beloond met een draai rond mijn oren,op de boerenbuiten dus niet,helemaal te gek werd het als”lan” ook thuis was,hoe die mens zijn echte naam is weet ik niet,iedereen noemde hem lan,denk ik toch ik was zijn grote vriendin,mee op de brommer,mee naar café,en als een grote een orangade drinken,helaas,lan vaarde,hij was er maar af en toe,hij vaarde op de middellandse zee,werd mij gezegd op een grote boot,ik mocht op zekere keer mee naar de markt in herentals,achter op de fiets,met mijn voeten in de fietszakken,jos geloof me geen enkele zetel heeft ooit nog zo zalig gezeten als achter op de fiets bij moeke van geel,ik heb achter op de fiets bijna een ongeval veroorzaakt,we reden over een brug,ik denk nu dat het het albertkanaal moet geweest zijn,en juist op dat moment ben ik beginnen gillen,lan,lan,geef toe,een groot water,dat is een zee,en dat in’t midden van het land,juist inderdaad,de middellandse zee,en dan nog een vrachtschip,ik had nog maar alleen een roeibootje gezien,een grote boot dus,moeke wist niet wat er gebeurde,ze stopte nogal plots,de fiets wankelde,en ik lag maar juist niet op de kinderkopkes,want asfalt kende men nog niet zo,ik heb heel lang niet begrepen waarom moeke niet blij was,en waarom lan niet eventjes goeie dag kwam zeggen,lan daalde flink in mijn achting,later werd ik te groot om regelmatig naar de boerenbuiten te gaan,af en toe rijden we daar nog eens langs,de oude hoeve is al heel lang weg,de grote villa lijkt nu een vrij oud huisje,ik herken het enkel nog aan de naam,al die weilanden zijn al jaren verkaveld,zo gaat dat,en ondertussen weet ik ook al jaren hoe groot de middellandse zee wel is,en toch,telkens we over een brug rijden,juist,lan,wat zou er van hem geworden zijn?

Jan Claes, Hasselt zegt:

27 april 2007 om 05:48

Beste Jos,

Deze aanspraak klinkt vertouwelijk – maar hoe spreek je iemand aan die je gemeend, van harte, een gelukkige verjaardag wil wensen?
Ik doe het overigens vandaag, zaterdag, vier dagen te vroeg maar ik wil ZEKER zijn dat de zon schijnt als je dit leest, want het zou gaan regenen op 1 mei.
De boeren zullen ongetwijfeld blij zijn maar de stadsmens kijkt tegen die grijzigheid ietwat anders aan, en vandaar met nadruk: vandaag, nu de zon schijnt.
Dankbaarheid ligt aan de basis van deze wens. Je hebt mij en ontelbare andere lezers al zoveel jaren een heel aparte blik op het leven rondom ons gegund en we lijken je daardoor te kennen op een manier die zelfs lijkt toe te laten “beste Jos” te zeggen, zonder mekaar ooit ontmoet te hebben, hoogstens gekruist op pad in de stad.
In veel van wat je schrijft zie ik hoe je met verbazing het snelle voorbijvlieden der jaren observeert, hoe je de rond ons veranderende wereld ervaart. Met welwillende ironie, meestal.
Ondanks je jaren blijf je dingen doen en schrijven met een gedrevenheid die veel jongere snaken je niet nadoen.
Op die manier ben je ongetwijfeld voor velen, ook voor mij, een een lichtend voorbeeld.
Dank je, dus,- en nog vele gezonde en gelukkige jaren.
Gelukkige verjaardag, beste Jos!