In het immense tuincentrum stond ik moerzielig alleen bij de kassa.Geen levend wezen te bespeuren. Ik stond er met het geld in de hand maar blijkbaar wilde niemand het hebben.Ik had met twintig geraniums gratis naar huis kunnen wandelen maar ik heb nog geleerd dat je daar later in de hel moet voor branden.En ik vind dit voorjaar al te heet.Eindelijk hoorde ik een vaag gestommel tussen de eindeloos lange winkelrekken. Een man. Een ouwe man.Wie ben ik om dat te zeggen? Maar hij leek duidelijjk ouder dan ik en dat geeft een mens een goed gevoel. Haha, zei hij, zijt gij het ? Tiens,nu ik u hier tref, hoe oud zijt gij eigenlijk? Ik zei hem de waarheid, geheel de waarheid en niets dan de waarheid.Nog een paar weken en dan is het 81. Hij blies het weg alsof het iets belachelijks was.Hij wipte zijn linkerbeen omhoog, tot bijna tegen zijn schouder. Goed kijken, zei hij. En toen deed hij het nog eens over met zijn rechterbeen. 92 zei hij toen. Daar had ik niet van terug. Mocht ik hetzelfde geprobeerd hebben dan reden ze me meteen naar de intensieve afdeling. Van tussen de rekken kwam een zwetende zware vrouw aan geschommeld. Ze pufte onder het gewicht van twee tot de rand volgepropte winkeltassen. Ik zie het al, zei ze, onze pa is weer eens aan het stoefen over zijn 92. Meneer, ge moet die thuis bezig zien, ik kan geen minuut ergens zitten of hij jaagt mij op. Hij rijdt nog elke dag vijftien kilometer met zijn brommer naar ons Maria, mijn zuster. En terug. Weer of geen weer.
Ik meen mij het herinneren dat ik mijn brommer in 1947 van de hand heb gedaan. Ik ben vandaag al blij als ik dit stukje tekst op zijn juiste plaats op het internet neergepoot krijg.
JOS.
Prachtig appartement, gefeliciteerd! En met de pelargoniums erbij waan je je toch een beetje in Bokrijk, heerlijk.
Groeten
Oud moet je worden–in jaren.
Oud moet je zijn –in jaren.
Maar je oud voelen,is iets heel anders.
Op ouderdom staat geen vervaldatum.
Dus-LEVEN–LEVEN en–BELEVEN.
Mijn groeten. Roger williams.
Hallo Jos,
proficiat met de nieuwe lay-out.
Vele groetjes,
Piet De Vriendt (nog steeds vanuit Finland
)
Jos,
Aardige site en (jeugdig) goed leesbare tekst om heel slim op “ouderdom” verliefd te worden.
Ik moest hierboven, op dit uur, “ontbijt” in mijn/uw anti-spam word typen of ik mocht bij jou niet binnen.
Kloppen of bellen kennen ze tegenwoordig niet meer. Die codes toch. Je wordt een wandelende telmachine. Nachtpesten noemt men dat. Volgt op nachtwinkels import.
Ik ga even een koekje halen.
En voor ik het vergeet: gelukkige verjaardag.
Niet iedereen mag dat op de feestdag van de arbeid vieren. Gelukkig “mogen” wij nog ouder worden. Mijn vader vond 93 voldoende. Vier jaar geleden.
Tot zus of zo in een verdere toekomst.
In elk geval voor deel 7 van Harry Potter.
Gilbert
ja jos,ze bestaan die krasse knarren,maar doorgaans moet je het hele verhaal horen,mijn peter was ook zo iemand,op ruim 90 jaar deed hij nog vrolijk sitt-ups achter een keukenstoel,ik snap niet waarom je dat echt moet kunnen op die leeftijd,maar goed,hij fietste elke dag ongeveer 40 km op de home trainer,dat tante mia alle dagen moest wachten met de patatjes dat vertelde hij er niet bij,hij wandelde bijna dagelijks door de bossen,plukte zijn eigen kruiden om zijn eigen thee te zetten,geen lekker kopje koffie,geen fris pintje,en al helemaal geen goed glas wijn,’s avonds met de kippen op stok,20.30 was al héél laat,en op zijn laatst in de winter om 6 uur op,in de zomer nog veel vroeger,jos je begrijpt,ik moet op mijn negentigste geen sitt-ups meer doen achter een keukenstoel,zelfs niet achter een stoel uit de goede kamer,ik wil dat zelfs nu al niet meer doen,maar laat me gezellig doorzakken met goede vrienden tot een stuk in de nacht met een goed glas wijn,ik moet dan ook geen mensen lastig vallen aan de kassa in een of ander tuincentrum,ik wil zo maar “‘t is eender wanneer het weer speelt geen rol,liefst in de zon,maar een warm cafe is ook goed”een frisse pint drinken,waar en wanneer ik wil,en die sitt-ups,ach jong,ieder dierke zijn plezierke
ZO MAAR.
Aan allen,mijn groeten.
Roger
Jos, veel beter en duidelijker leesbaar deze blog.
Je cursiefjes zijn zoals ik ze al 30 jaar volg blijven steeds even leuk en verrassend. Thanks.
Mag ik er af en toe eentje overnemen in ons krantje op kleine schaal?
Liliane
Het is een poosje geleden ,ik was er even niet en nu
zienekeer ‘t is schone ‘t heeft iets “Flamand” kleurtje. Het schrijverke is van ouds goed .