Ach, een mens vertrouwt zijn krant. “ Het staat in de gazet ” en dan is het juist. Het was bovendien een beloftevolle lentemorgen , dus waarom zou ik mij niet eens rustig naar de stad begeven om ter plaatse te zien of het ook wel klopte ? Ik hoef maar tot op het pleintje te wandelen, daar op de gratis bus te stappen en ik ben zo in het centrum. Het was dinsdag en dan komen de zwaardere vrouwen uit de omliggende dorpen naar de wekelijkse markt. Er zaten er vier op de bus. Aangekleed. Dat moesten dus die vier van de tien zijn die nog iets gevonden hadden. Twee droegen zelfs nog een hoed. En in beide handen hielden ze boodschappentassen want de mythe wil dat op de markt alles veel goedkoper is dan in de thuiswinkel. Ik had voor de zekerheid de krant op zak gestoken. Ik vouwde ze opnieuw open en ja hoor, het stond er nog altijd. In koeien van letters over heel de breedte van de pagina. “ 6 op 10 vrouwen hebben niets om aan te trekken. ” Die zes moesten toch ook boodschappen doen ? De hele markt heb ik afgedweild, de groenten- en fruitafdeling, de rijen met vleeswaren, tientallen kramen met bonte jurken en bloezen en rose en zwart ondergoed , genoeg om een halve provincie te voorzien. En tegen leuke prijzen. Niet één van die zes op de tien heb ik gezien. In het centrum ben ik ook gaan kijken. De vier lange winkelstraten heb ik afgestapt tot helemaal aan het eind. Niet één. Allemaal keurig in het textiel. Niets op aan te merken. Je zou denken dat je er toch eens één van die duizenden hier of daar een boetiek ziet binnenglippen. Vergeet het. Geen enkele. Ik liep een koffiezaak binnen. Misschien dààr ? Niets van. Stuk voor stuk picobello in orde. Nikste shocking. Allemaal behoorden ze tot de veertig procent die gelukkig nog iets hadden om aan te trekken. Pak weg dat mijn stad 50.000 vrouwelijke inwoners telt, dan zitten er daarvan 30.000 thuis achter de gordijnen te hunkeren omdat ze niks hebben om aan te trekken. Daar geloof ik dus niks van. Ik heb de bus terug naar huis genomen. Ook weer alles normaal. Waar heeft die journalist zijn cijfers vandaan gehaald ? Het moet een opgezweepte kerel zijn geweest. Zijn naam stond onder het artikel maar ik ken hem niet. Bij het middagetenl zei mijn vrouw: “ Deze namiddag ga ik eens op mijn eentje de stad in, het is echt hoog tijd, ik heb niks meer om aan te doen.” Ze zat keurig en onberispelijk tegenover mij aan het andere eind van de tafel. Ik begrijp het niet.
JOS .
