Tachtigers vallen nog zelden achterover van verbazing. Ze hebben alles al gehad. Winters van vijf maanden aan één stuk. Saharazomers waar Frank De Boosere nog nooit van gehoord heeft. Moord en brand op wandelafstand. De Duitsers voor vijf jaar over de vloer. Een koninklijke prins voor de rechtbank. Wij zijn niet meer uit ons lood te slaan. En toch. En toch. Argeloos was ik met de computer bezig. De wijde wereld van het internet aan het verkennen. Op zoek naar een volstrekt eerbaar onderwerp en ineens. Ineens was ze er. “Geil huisvrouwtje uit Elzendamme staat in de keuken bij het fornuis en wil eens graag live met u chatten”. Geef toe, zoiets gooit een tachtiger zijn hele avondplanning door elkaar. De tachtiger zijn bloed begint dan sneller in zijn polsen te kloppen. Ergens in een godvergeten boerengat in de Vlaanders staat een op hol geslagen keukenvrouwtje om elf uur ’s avonds met een pollepel in haar hand bij haar fornuis en die wil met mij chatten. En ik die niet weet hoe ik dat moet doen. Mijn kleinkinderen chatten uren aan een stuk. Met wie weet ik niet maar zeker niet met wulpse keukenmeiden uit Elzendamme. Chatten, het woord alleen staat mij al niet aan. Chatten .En ik weet niet eens waar Elzendamme ligt. Ik heradem al dat ik gelukkig nog geen webcam heb gekocht. Alhoewel. Hoe dan ook, de onrust slaat toe en het pad naar het verderf is glad. En een mens wil wéten. Als ik nu eens één minuut? Negen kansen op de tien spreekt ze ook nog een dialect van ginder en dan versta ik haar toch niet. Ik weet geen raad. De onrust blijft. De tachtig voorbij en eindelijk nog eens iets dat ik nog niet heb meegemaakt. Mijn eigen vrouw zit een verdieping hoger rustig televisie te kijken. Wat moet ik doen ? Naar boven gaan en haar zeggen dat er in Elzendamme een mij totaal onbekend vrouwspersoon bij haar fornuis op mij staat te wachten om met haar te chatten. Ik ken mijn vrouw, die zou waarschijnlijk gewoon vragen: Waar ligt Alveringem? Wat moest ik ? Mijn nachtrust riskeren voor een onbekend opgezwiept wezen uit een boerengat waar ik nog nooit geweest was? Ik heb afgehaakt. Ik heb niet gechat. Ik heb haar keuken niet betreden. Een winter van vijf maanden , een oorlog van vijf jaar, een huwelijk van vijftig jaar, mij dus niet meer gezien in Elzendamme. Vanmorgen vond ik het toch eigenlijk ook weer een beetje jammer. Toch. Ik zou niet weten hoe ik dat met terugzoeken op internet. En die gaat daar ook niet blijven aan dat fornuis staan. Als we van de zomer naar de kust gaan moeten we toch eens langs Elzendamme omrijden. Zien wat dat daar is.
JOS .
JOS.EN BLOGGERS.
MET VEEL PLEZIER,KAN IK JE ELZENDAMME__ALVERINGEM__EN OMGEVING AANBEVELEN.
HET ZIJN ECHTE PARADIJZEN,ZOALS WE ER ZOVEEL HEBBEN IN ONS BELGENLANDJE.
MIJN GROETEN..ROGER.
jos jong ik weet begot niet waar elzendamme ligt,maar mijn bomma zei altijd ge kunt niet tegelijk klappen en breien,en geloof me,mijn bomma was een wijs mens,ik vraag me af wat staat dat mens geil te doen aan dat fornuis,twee dingen tegelijk deugt niet,dus koken,vergeet het,en bij dat geil zijn heb ik ook vraagtekens,mijn bomma zei ook,papier is verduldig,akkoord een pc is geen papier,mijn bomma zou ook niet weten wat ze met mijn pc moest aanvangen,ze heeft ruim twee oorlogen meegemaakt,en nog zoveel meer,dus ge moet niet alles geloven wat ge leest,trouwens je eigen blog is niet vrij van rare berichtjes,want wat staat naast je stukje? vrouw leuke singels,mannen vrouwen,bekijk foto’s,en verder lees ik”verleid iedere vrouw”bekijk hetg zelf maar eens,het lijkt me in ieder geval verschrikkelijk vermoeiend,voor jou,maar ook voor ons vrouwen,de glazenwasse poetst op dit moment de ramen,heeft die gast vandaag je stukje gelezen,en de randopmerkingen,probeert die me dus te verleiden?oei,en straks komt de collega van mijn echtgenoot dossiers brengen,ik kan maar hopen dat die je stukje niet gelezen heeft,alhoewel….
Gewoon “geil huisvrouwtje” intikken in de zoekrobot en dan, mensen……..
. En af en toe als ik erbij zat, werkte ze aan een ingewikkelde trui voor me met van die zeemanskettingen en nog veel fraais erin. Geen enkele breimachine met computerprogramma zou het aankunnen. Maar de grap: ondertussen zat ze een boek te lezen en sloeg ze met de regelmaat van de klok een blad om, en als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl zat ze nog TV te kijken op zo’n klein ovaal scherm in zwart-wit. Dat feuilletonneke volgde ze dan ook nog eens helemaal tot in de details. Wanneer moest ze het anders doen? Ze stond er alleen voor. ‘k Wou dat ik nog eens met HAAR kon chatten, een ware schat. Groeten.
Hier de properste: “De mooiste en heetste dikke meiden van het net. Laat u zich gek maken met hun gigantische …” Had mijn grootmoeder dat nog moeten zien. Ze zei altijd: “de liefde is een ziekte, zorg dat je daar zo rap mogelijk vanaf raakt manneke”. Ik was toen zeven, kan je denken wat ze had meegemaakt. Maar Mieke, ik moet je tegenspreken. Nooit heb ik het begrepen maar ze deed het. Ze naaide kleren voor haar ganse grote kroost, ’s nachts, in plaats van aan een PC te zitten
PS: Vind alleen Onze-Lieve-Vrouwtje van Elzendamme…, maar dat was ze niet zeker?
ja zeg leander,zo’n dingen kan ik ook hoor,is niks aan,iedere vrouw kan zo,n dingen te gelijk doen,mannen niet,die kunnen maar één hersenhelft tegelijk doen,wij gebruiken beide hersenhelften,maar bij mijn weten heb je heel andere dingen nodig om geil aan het fornuis te staan en dan nog live chatten,dat haal ik niet,ik beken,ik ga ook liever boven zitten tv kijken,en wie zegt dat het geen lieve vrouwke is ,dat geil …enz enz
Jos, ik en mijn man vinden je verhalen fantastisch, ik denk wel dat we al je boeken hebben!
met dit verhaal hebben we tranen gelachen!
geef jij de laatste tijd nog boeken uit, zo ja waar kunnen we deze kopen?
hartelijke groeten uit Antwerpen!
catherine
Dag Jos, ik heb je blog toevallig ontdekt. Fijn al die stukjes. Maar heb je al eens gechat ? Wie schrijft die blijft nietwaar ?
Ja, ik heb je vorig jaar gezien in Hasselt. Je vroeg me of ik nog radio deed. Ondertussen is ons ma ook gestorven, 75 was ze. Mijn broer zei dat je wel eens iets gaat eten in zijn zaak De Goei Goesting. Afin, ik hoor nog van u, hou u goed Jos. Carlo Hendrickx, inmiddels 50 geworden
Beste Jos, ik heb met deze warme dame aan het fornuis compassie, zij die zich literair volledig geven wilde vond geen begenadigt kandidaat om al chattend de avond door te brengen.
Heb wel enige moeite met de situatie, stel dat ze chatten wil dan moet ze toch van dat fornuis weg. Stel dat ze de laptop op het fornuis plaatst dan zie ik haar woordenschat lichtjes verwarmd worden zoniet verhit, wie garandeert dan dat haar tekst niet in vlammen opgaat en zo voor haar doelgroep verloren gaat