Tachtigers vallen nog zelden achterover van verbazing. Ze hebben alles al gehad. Winters van vijf maanden aan één stuk. Saharazomers waar Frank De Boosere nog nooit van gehoord heeft. Moord en brand op wandelafstand. De Duitsers voor vijf jaar over de vloer. Een koninklijke prins voor de rechtbank. Wij zijn niet meer uit ons lood te slaan. En toch. En toch. Argeloos was ik met de computer bezig. De wijde wereld van het internet aan het verkennen. Op zoek naar een volstrekt eerbaar onderwerp en ineens. Ineens was ze er. “Geil huisvrouwtje uit Elzendamme staat in de keuken bij het fornuis en wil eens graag live met u chatten”. Geef toe, zoiets gooit een tachtiger zijn hele avondplanning door elkaar. De tachtiger zijn bloed begint dan sneller in zijn polsen te kloppen. Ergens in een godvergeten boerengat in de Vlaanders staat een op hol geslagen keukenvrouwtje om elf uur ’s avonds met een pollepel in haar hand bij haar fornuis en die wil met mij chatten. En ik die niet weet hoe ik dat moet doen. Mijn kleinkinderen chatten uren aan een stuk. Met wie weet ik niet maar zeker niet met wulpse keukenmeiden uit Elzendamme. Chatten, het woord alleen staat mij al niet aan. Chatten .En ik weet niet eens waar Elzendamme ligt. Ik heradem al dat ik gelukkig nog geen webcam heb gekocht. Alhoewel. Hoe dan ook, de onrust slaat toe en het pad naar het verderf is glad. En een mens wil wéten. Als ik nu eens één minuut? Negen kansen op de tien spreekt ze ook nog een dialect van ginder en dan versta ik haar toch niet. Ik weet geen raad. De onrust blijft. De tachtig voorbij en eindelijk nog eens iets dat ik nog niet heb meegemaakt. Mijn eigen vrouw zit een verdieping hoger rustig televisie te kijken. Wat moet ik doen ? Naar boven gaan en haar zeggen dat er in Elzendamme een mij totaal onbekend vrouwspersoon bij haar fornuis op mij staat te wachten om met haar te chatten. Ik ken mijn vrouw, die zou waarschijnlijk gewoon vragen: Waar ligt Alveringem? Wat moest ik ? Mijn nachtrust riskeren voor een onbekend opgezwiept wezen uit een boerengat waar ik nog nooit geweest was? Ik heb afgehaakt. Ik heb niet gechat. Ik heb haar keuken niet betreden. Een winter van vijf maanden , een oorlog van vijf jaar, een huwelijk van vijftig jaar, mij dus niet meer gezien in Elzendamme. Vanmorgen vond ik het toch eigenlijk ook weer een beetje jammer. Toch. Ik zou niet weten hoe ik dat met terugzoeken op internet. En die gaat daar ook niet blijven aan dat fornuis staan. Als we van de zomer naar de kust gaan moeten we toch eens langs Elzendamme omrijden. Zien wat dat daar is.
JOS .
