Op het pleintje waar ik elke ochtend
de bus naar de stad neem, heeft de herfst in de bomen toegeslagen. Vier
oude reuzen van misschien wel honderd jaar oud
hebben vermoeid hun bladeren losgelaten en
krimpen nu al vast killig in elkaar voor
de komende winter.
Aanvankelijk leek het of er goud onder
de bomen lag maar de aanhoudende regen heeft
er een kleffe natte brij van gemaakt. De zomer heeft lang geduurd maar
hij is nu definitief voorbij. En is geen weg terug. Op de banken zit
niemand meer. Zelfs de vaste bewoners
zijn naar de prieeltjes in de binnenstad getrokken
waar de wind voorlopig nog niet aan hen kan. Randfiguren in het struikgewas.
Zelfs de twee kraaien zijn weg.
De onafscheidelijken die in het voorjaar
het hele pleintje voor zich hadden opgeëist .
Enkel een vink in de oksel van een gastvrije tak ontsnapte aan
hun reglement. En maar goed ook want waar hoor je nog het slaan van
een vink ? Het kraaiennest in de top van de hoogste boom staat nu onbeschermd
, open en bloot en zichtbaar voor iedereen , voor vriend en vijand.
Waar is de hele familie heen ? We hebben zelfs niet eens geweten hoeveel
kinderen ze hadden. En komen ze ooit nog terug ? Zouden er concentratiekampen
voor kraaien zijn ? Ik heb er nare gevoelens bij. Herfst is niet
vriendelijk, herfst is altijd dreigend, na herfst komt er nooit iets
goeds. Komt er kou en vriesweer en ontij, bomen die omwaaien en planten
die later noot meer tot leven komen.
Op het pleintje is er zelfs niemand meer om te basketten binnen de witte
lijnen die nutteloos onder de rotte bladeren uitgetekend liggen. Een
verloren gelopen hond snuffelt doelloos naar niets. Het is
acht minuten na het uur want de autobus komt uit de straat het pleintje
oprijden, hij maakt de bocht en houdt halt bij het gele paaltje. Er
staat niemand te wachten en er stapt niemand uit. Dus rijdt die maar
door .
Er zitten twee mensen in de bus, de chauffeur die recht voor
zich uit kijkt en één passagier die het hoofd meedraait,
met het pleintje mee.Het begint opnieuw te regenen. Koude regen. En
de wind begint nu echt te snijden.
Komt de bus nog ooit wel terug ? Het is herfst.
Misschien heette de chauffeur van de bus ook Jos….,
Jos Vandeloo. Op het pleintje van hem staan linde(n)bomen:
Wanneer hij op een dag schuivend met de kasten een tweede raam ontdekt ziet alles in het magazijn er plotseling veel minder somber uit. Het raam is op de zonzijde gelegen en kijkt bovendien uit op een pleintje met lindebomen, een pastoraal decor dat de dorpsmens in Riemans zeer aanspreekt. (uit: De Muur)
Er is altijd weer een zonzijde…..
Groeten
Eric
PRACHTIG DE BLADLOZE BOMEN.
KOUDE_WIND_REGEN_SNEEUW_DONKERE DAGEN ENZ._ENZ.HET IS NORMAAL.
DE HERFST IS NUTTIG;HET IS DE VOORRAADKAMER VAN HET NIEUWE LEVEN DAT DRA ZAL ONTLUIKEN.
MIJN GROETEN
ROGER
ja jos,ik ben die herfst ook beu,zeker als het koud en nat is,alhoewel nat alleen is ook geen pretje,je zult het zien dat dan juist de bus ergens vast zit in ‘t verkeer,een verkeerd geparkeerde auto,de vuilkar,of gewoon nat en druk,en dan sta je daar stilaan doorweekt ijskoude handen,en die rotdruppel aan je neus,een papieren zakdoekje helpt niet,en dan eindelijk,de bus,ik stond daar straks aan het station in berchem met enkele deurwaarderslaanbewoners,mensen van een meer dan gemiddelde leeftijd,wonend in een meer dan gemiddeld appartement,vandaar de naam deurwaarderslaan,en hun voornaamste kenmerk is zeuren,te warm,te koud,te nat ,teweinig zitplaatsen,geen behulpzame chaufeur,en de bus die weer telaatis,speciaal om hen te jennen,eigenlijk wel grappig om af te luisteren,ik liet vriendelijk al die zeurkousen voor gaan,en heb met de meest stralende glimlach tegen de chaufeur gezegd,jong ik ben zo blij dat ik u zie,eigenlijk had ik dezelfde boodschap als al die mopperaars,ik heb lang moeten wachten en het is nat en koud,maar het papiertje er rond was veel mooier,en zie die chaufeur kon er zelfs ook om lachen,en ik kreeg ongevraagd de reden waarom hij zo laat was,geloof me het werd meteen wat warmer op de bus,laat het nu maar vlug winter zijn,dan moet het koud zijn,en gaan de dagen terug lengen,ik tel af
de bus komt terug!
net zo goed als dat het ooit weer lente en zomer wordt!
wanneer?
dàt is de vraag.
Dat de seizoenen terugkomen, daar begon ik gisteren, maar zeker vandaag heel sterk aan te twijfelen. Het is vandaag mooier dan tijdens vele zomerdagen… De zon, warm… Buiten bij mijn huis staat zelfs een bloemenstruik in bloei… Wit, sneeuwwitte bloemen. Ik zou je er één willen geven. Nee, meer dan één. De hele struik. Alleen de kleur en de bladeren op de grond doen me denken aan 26 november… en volgende week is het al december. Vriezen? Och, één keer heb ik dit jaar al mijn autovensters moeten doorzichtig krabben… Een herfstbui? Hebben we ’s zomers regelmatiger dan nu. Een zeldzaam uur om voor de pc te zitten, maar de zon lonkt en lokt door het raam. Ik denk toch dat ik weer m’n fototoestel even boven haal en Jos indachtig de natuur intrek. Het is bijna 16 uur. Zonder overjas! Kun je je dat voorstellen Jos? Zonder overjas nu nog kunnen buitenkomen. Geen wolkje aan de lucht. Ik weet het, jij grijpt er nogal vlug naar… Maar ja, in Hasselt is de kou, kouder en warm, warmer dan hier in het binnenlandse buitenland van landelijke dorpjes op de rand van de Demer.
Ik wens je deze zonnige zondag in de herfst toe. We beginnen het bijna heel normaal en vooral gewoon te vinden. Het is zo mooi… Zelfs een nachtmens, zoals ik, snakt al eens naar buitenlucht, ook al liggen de bladeren naar een echte winter te snakken. Het is hen vandaag niet gegund. Dag Jos! De uil gaat nu toch recht in de ogen van de zon kijken of ze is vroeg weg! Het fototoestel ligt al klaar.
Hallo
Door Lauro ( onz Zoontje ) zijn Webteller konden wij zien dat je ook eens een Bezoekje genomen hebt op zijn Blog.
Wij hopen dat je hem leuk vond.
Met vriendelijke Groetjes Eddy (papa)& Claudy(mama) & Lauro
Ik ben een kind van de herfst daardoor hou ik misschien zoveel van de herfst. Van de prachtige, warme kleuren rondom je. De nog zachte wind die je tegemoet waait. Echt een seizoen om lekker uit te waaien en even je zorgen te vergeten. Het knisperen van de bladeren onder je voeten. Bomen en planten die in een welverdiende rust gaan. De temperatuur wordt aangenaam om in te wandelen.
Endelijk is de meedogenloze hitte en de verschroeiende zon verleden tijd. Van het herfstzonnetje kan ik genieten. De frisse ochtendlucht doet je wangen blozen en tegelijkertijd verwarmt het zonnetje je net genoeg. Zalig, zo’n ochtendwandeling in de herfst …