De vrouwen lieten het die avond blijkbaar in blok afweten want we zaten met zeven mannen in de wachtkamer van de dokter. Het leek wel een hoestconcert in Siberië . Wie nu nog binnenkwam kreeg het moeilijk om nog een nieuwe variante aan te brengen. De mooiste hoest kwam van een man die beslist een eind boven de honderd kilo woog hetgeen hem een enorme resonantie gaf. Gelukkig had zijn moeder hem vroeger tot vervelens toe gezegd : hand voor je mond houden wanneer je hoest. Dat redde nu de ingelijste prenten die rondom tegen de muren hingen want tegen zulk een kr acht was niets bestand. De hand die hij voor de mond hield, was meer dan indrukwekkend. Het woord hand volstond in feite niet, -lichaamsdeel was het beste dat je zeggen kon. Wie hem dagelijks de hand moest drukken, hield er gewrichtsreuma aan over. Schuin tegenover me zat een spichtige zestiger die ook nog een zenuwtrek rond zijn rechteroog had en wanneer hij hoestte dacht je aan een klarinet waarin een barst was gekomen. Het leek of hij floot. Vals en veel te hoog. Telkens wanneer hij begon, ging hij helemaal rechtop zitten en sloeg zichzelf op de borst. Het leek of hij zich schuldig voelde en mea culpa sloeg maar helpen deed het niet. Het eindigde pas nadat hij heel hoog aan het fluiten ging. Een sopraan moest jaren oefenen om die toon te bereiken en deze man kwam ervoor naar de dokter. Zelf leverde ik ook mijn bijdrage. Een koppige, kort afgemeten hoest die irriterend werkte en die mij nu al wekenlang hardnekkig bleef achtervolgen. Ik had al eens gezegd: Dokter, zou ik 
niet best een tijdje in de bergen gaan zitten? Ja, zei hij , maar dan wel boven de drieduizend meter, anders heeft het geen zin. Op die hoogte kreeg je in dit seizoen nog geen alpenkoe gedreven. Helemaal op de hoek, het dichtst bij de deur van het dokterskabinet, zat een schuwe man die ieder keer ‘oei’ zei voor hij begon te hoesten. En gelijk had hij want hier was geen twijfel mogelijk, deze man werd innerlijk verscheurd. Je hoorde hem binnenin aan flarden gaan. En met wat voor een diepte. Hij moest de longen wel helemaal onderaan hebben liggen , er bleef geen plaats over voor nog wat anders. Jaren geleden heb ik bij de omroep tientallen grote concerten aangekondigd. Ik heb de dirigenten allemaal gekend, Paul Collaer, Daniël Sternefeld, Leonce Gras, Jef Verelst, noem ze maar op. Maar niet één van hen heeft ooit zoveel verschillende instrumenten voor zich zitten gehad als wat in deze wachtkamer aan geluiden werd voortgebracht. Een viool zat er ook tussen. Wanneer die begon zou je gezworen hebben dat het snarenwerk was. Het moest erg pijnlijk zijn want de eigenaar deed ieder keer een poging om het tegen te houden. Hij kneep dan zijn hand rond zijn keel om het te onderdrukken maar het was nutteloos, de viool sneed door de wachtkamer. En door merg en been. Je zag dat hij tranen in de ogen kreeg van de inspanning. Wanneer zijn hoestbui voorbij was, zei hij telkens weer: hei hei hei. En af en toe ook: nondedju toch. Ik zat op mijn stoel te denken aan de arts. Die had misschien wel tien jaar gestudeerd en toen dat eindelijk achter de rug was, wist hij dat hij voortaan nooit nog wat anders zou te horen krijgen dan mensen die hoestten. Een juffrouw in het wit stak de deur open en zei: Mijnheer Nijs ! Drie mannen stonden tegelijk recht. Drie van de acht. Het kan niet anders dan toeval zijn geweest maar als ik Nijs heette dan ging ik er toch verder mee. Naar een universitaire kliniek of zo.
JOS
Hallo Jos,
Spoedig beterschap gewenst !
groeten,
Christian
http://www.debachi.tk
EEN WACHTZAAL VAN EEN DOKTER IS EEN APARTE WERELD,WAAR JE,ALS JE GOED OPLET,VEEL KAN ZIEN EN LEREN OVER HET LEVEN.
ZELFS EEN AANGENAAM GESPREK MET EEN TOTAAL ONBEKENDE KAN ER PLAATS GRIJPEN.TERUG EEN MOOI VERHAAL EN NET ZOALS_CHRISTIAN_ WENS IK JE BETERSCHAP
MIJN GROETEN
ROGER
Jos, Iedereen heeft wel ooit met een hoestfile bij de dokter gezeten, maar mijn grootste ervaring is al jaren oud maar toch onvergetelijk. In zo’n wachtzaal, waar je zo een griepje mee naar huis neemt, zat een man die zijn hoest zo erg binnenhield dat hij er een vuurrood-blauw hoofd van kreeg tot je geen hoest meer hoorde en hij ineens wit uitsloeg… maar een heel ander geluid. Na een tijdje rook je zelfs van waar het kwam.
Veel beterschap hé Jos… Uw hoest moet wel eerder op een schurend dingske lijken. Weer laat hé ?
gelukkig,de ouwe getrouwe hoestfles staat er ook bij,vroeger waren die siroopjes lekkerder dan nu,of is mijn smaak veranderd,ik maakte tot vorig jaar zelf vliersiroop,niet dat ik dat zo lekker vind,alhoewel,die laatste fles is niet zo slecht,een geut oplegalcohol doet wonderen,misschien helpt die alcohol niet zo goed,maar je vindt die hoest niet meer zo erg,je zou zelfs je keel prikkelen om nog eens te kunnen hoesten,voor de hygiène doe je die vliersiroop niet in een soeplepel,maar gewoon in een jeneverglaasje,helaas sinds de tuin grondig is heraangelegd is er van vlier geen spoor meer,we hebben mekaar plechtig beloofd om een vlierstruikje te kopen,”stel je voor “kopen” we hebben jaaaaren wild opschietende vlierstruiken moeten verwijderen,en nu moeten we geld uitgeven om zo’n struikje te planten,we hebbben bijna geen ruzie gehad over het probleem “waar” gewoon achter in de tuin,daar waar het tuinafval ligt,en volgend jaar maak ik met plezier,en vlier en suiker en oplegalcohol onze eigen hoestsiroop,en dan maar hopen dat de “hoestjes vlug komen
Merkwaardig is het in koor hoesten van het publiek, met nagalm in een grote zaal, tijdens de pauzes tussen de verschillende delen van een klassiek concert. Wanneer de dirigent zijn stokje opheft wordt het weer muisstil. Die man in het zwart heeft meer macht over mensen dan een dokter in zijn kabinet. Mocht je toch willen hoesten dan kan je dat toch altijd stiekem in de finale van zijn vijfde… Dat ontspant een beetje.
daar zeg je iets eric,je zal er maar zitten in zo’n concertzaal met een kriebelhoest,je denkt,ik mag er niet aan denken,en dat maakt het alleen maar erger,de mensen naast achter er voor je gooien je boze blikken toe,je hoest eventjes heel stil denk je,en die verdomde kriebel wordt alleen maar erger,even naar buiten,dat kan niet,je krijgt van de meest onbestemde mensen doosjes met verdufte muntjes aangerijkt,goed bedoeld hoor,maar je kan enkel aan voedselvegiftiging denken,en waar is nu die imodium van de reklame,en daar is weer die verdomde kriebelhoest je kunt alleen de tijd uitzitten en tijdens de pauze naar buiten hollen,nog erger is het echter wanneer je zelf mee op het podium staat,je moet meezingen,liefst op toon in de maat,en je hebt een kriebelhoest,niemand rijkt je muntjes aan,je kan zelfs je zakdoek niet nemen,en iedereen ziet je,en zij die je niet zien zullen je zeker horen,in de kerk boven op het hoogzaal,geen probleem,zo’n hoestje van boven heeft iets sympatiek,of je aan de kerkgangers zegt,jullie zitten lekker te luisteren en wij moeten hier “werken”,het meest probate middel is dan die goeie ouwe fles vliersiroop met veel ,heel veel oplegalcohol in,je hoest gaat er misschien niet van weg,maar geloof me je trekt je er niks meer van aan
oei dat moet natuurlijk aangereikt zijn,nog een geluk dat frouke nog niet zo vlot leest,gaat oma teminste niet af als een gieter
OH,MIEKE.
SCHRIJFFOUTEN MAKEN IS NU NIET NIET MEER ZO ERG.VEEL MENSEN WILLEN OF KUNNEN NIET MEER SCHRIJVEN.HET IS DE GOEDE BEDOELING EN DE MOEITE EN DE DURF OM TE SCHRIJVEN DAT TELT.
OEI,OEI,TELT MET_T_ OF_D_?????
MIJN GROETEN.
ROGER
met een t
ziezo,daar hebben we lupo weer,en jong,gewonnen?burgemeester??de kol uit uw kledij gekregen?en …terug nuchter????ik ben benieuwd,je ziet weg is nooit helemaal weg,leuk,welkom terug
DANK U,LUPO.
NU BEN IK ZEKER DAT__telt__MET EEN _t_IS.
NET ZOALS MIEKE ,BEN IK TEVREDEN,DAT U TERUG ZIJT.
DE REAKTIES ZULLEN TERUG WAT MEER GEKRUID ZIJN,EEN _PIKANT_ SAUSJE MAG ER GERUST NOG OP.
MIJN GROETEN.
ROGER