Aanvankelijk durfde ze de hal niet door. Er lag een zee van wel een miljoen mozaïeksteentjes tussen de wenteldeur en het loket. Ineens stak ze toch over, dwars door het prestige van de nieuwe ingangshal heen.
Ik heb het hier op een papiertje geschreven, zei ze. Ze was een beetje bang van het meisje achter het loket. Ze had het gevoel dat ze iets deed dat fout was en dat het meisje haar dit ook zou zeggen. Mevrouw, op uw leeftijd moet u dat niet meer doen. Dan zou ze weer die vreselijk grote hal moeten door lopen, terug naar buiten, zonder nog te durven omkijken. Dan durfde ze in geen tien dagen nog op straat komen. Misschien vertelde het meisje het wel verder en wist binnen de week de hele stad het.
Dit had u dus graag in de krant gehad , zei het meisje, laat eens kijken.
Dieper in het kantoor keek een man van zijn computerscherm op. Misschien zou die dat dadelijk ook wel lezen. Misschien ging haar papiertje van zodra zij buiten was wel van hand tot hand.
Het meisje aan het loket spelde de tekst : Weduwe zonder kinderen vijfenzestig jaar…
Vierenzestig, zei de vrouw geschrokken, vierenzestig.
Ja nu zie ik het, zei het meisje ,die vier leek precies een vijf. Ze verbeterde het met een dik rood potlood… Verlangt kennismaking met deftige heer, 55 à 65 jaar, eigen huis en inkomsten zijn voorhanden.
Het meisje telde het aantal letters.
En kan dat dan aan het adres van de krant? vroeg de vrouw.
Ja mevrouw, u geeft uw adres aan ons en wij sturen door wat er binnenkomt.
Maar mijn adres komt niet in de krant ?
Neen neen ,zeker niet.
Komt hij het dan hier halen? vroeg ze.
Wie? vroeg het meisje.
Hij, zei de vrouw.
Neen , zei het meisje, wij sturen op aanvraag de gegevens door.
De vrouw knipte haar handtas open. Ik zal het dan maar meteen betalen,zeker ? vroeg ze.
U krijgt de rekening krijgt toegestuurd, mevrouw .
De vrouw wilde weggaan maar toen vroeg het meisje plots: U had dat wellicht nog graag voor zaterdag in de krant gehad, vermoed ik.
Ja, zei de vrouw, als dat kan ja, heel graag ja.
Ze boog zich plots voorover en zei toen, zachter opdat men het binnen in het kantoor niet zou kunnen horen: Maar dat laatste moet u er niet bij zetten , alleen maar zetten wat er op mijn papiertje staat.
JOS
U krijgt de rekening krijgt toegestuurd, mevrouw
correctie: u krijgt de rekening toegestuurd
ja wat zeg je daarop,eerst denk je ikke?nooit,nu wat ouder wijzer en vooral grijzer,een stuk voorzichtiger geworden,niet meer zo wit zwart denkend,en voral alle tinten grijs ontdekkend denk ik zeg nooit,nooit,hoed af voor iemand die ondanks alles niet bij de pakken blijft zitten,die zelf iets onderneemt,alleen zijn vind ik niet erg,ik kan er van genieten,maar eenzaamheid???ik moet er niet aan denken,ik hoop alleen dat ik mijn open blik op de samenleving niet verlies,dat ik niet te erg verzuur,en misschien kan ik dan wel blij en gelukkig oud worden,hoop ik maar
JOS_TERUG EEN MOOI STUKJE.
MIEKE,MOOIE REACTIE.
HOE EENZAAM KAN EEN MENS ZIJN?
DAT BESEFT JE PAS,ALS JE ECHT EENZAAM ZIJT GEWORDEN.
N.B.ZOEK NIET ALTIJD NAAR TAAL OF SCHRIJF_FOUTEN.
HET MOET LEUK BLIJVEN,LAAT ONS NIET /MUGGENZIFTEN/
MIJN GROETEN___ROGER
Eenzaam zijn,wat is eenzaaaaam zijn?
Ik vind het een zielig verhaal,intriest eigenlijk. Staat dat voor opgesloten zijn in zijn huis of in zijn gedachten?
Je kan iemand eindeloos meesleuren,oppeppen,troosten maar daar komt een einde aan. Geen gezond mens houdt dat vol!
Is een nieuwe partner DE oplossing? Het kan!
op alle leeftijden…heb ik geen problemen mee.
Oudere mensen stellen niet meer zoveel eisen of toch? We blijven dromen hé.
Laat ons eenzaamheid eens bekijken als vrijheid,elke medaille heeft twee kanten,het is hoe je er mee omgaat.
Ah ja ik heb een oplossing :een hond,in mijn geval een duitse Scheper.
Hij is hondstrouw,waakzaam,heeft zacht haar, blinkend witte tanden,mooie benen en spreekt me nooit tegen,dat vooral.
Welke man kan daaraan tippen?
Ik hoef geen antwoord ,ik weet het, ik heb een man en hij heeft alle hierboven beschreven kwaliteiten.
Een mooi stukje,ik zou onmiddellijk dat vrouwtje aan de arm nemen en een man voor haar zoeken,zeker weten!Nicole
Vrienden,
ik mag er niet aan denken. Hopelijk voor haar kwam er een flinke, brave en voorzichtige “bompa” op af.
Maar dat menske wist ocharme niet waar ze aan begon….
Eerst moesten haar centekes erdoor, en werd ze overladen met geschenkjes (zelf betaald). Ook het appeltje voor de dorst ging eraan. Dan op reis met zij tweetjes naar Turkije met die goedkope airliner (een familielid vanme heeft het ook eens gewaagd en is zelfs heelhuids teruggekomen…). Vroeger was ze nog nooit verder dan Zoerle-Parwijs geweest. In het hotel was er drie maal per dag buffet, wat kon die man toch eten. Ooit was hij in het vreemdelingenlegioen geweest had hij eens verteld, maar wat hij nu uitspookte wist ze niet! Af en toe zat ze alleen op haar kamerke in het hotel, en wist ze niet waar hij heen was. Hij bracht haar een flesje “parfum” mee van de wineltjes aldaar, maar geur zat er niet in het flesje, het rook een beetje naar ontsmettingsmiddel, ze durfde er nikske van zeggen en besproeide zich er rijkelijk mee, het had vijftien dollar gekost zei hij.
Eens terug thuis gebeurden er rare dingen, ze hadden een contractje laten maken bij meneer notaris dat ALLES in gemeenschap zou komen (ook meneers schulden)… Dat was modern, een “samenwooncontract”. Na korte tijd stond haar huisje te koop. Nu moest ze terug naar het loket en over de mozaieksteentjes, om het in ‘t gazetteke te laten zetten….. Veel zou er echter niet “overschieten”. Haar meubeltjes had hij meegenomen, om een appartementje in te richten op IBIZA, zei hij, maar hij had wel borg gestaan om er nieuwe te kopen. Die zouden ze vlug leveren, gelukkig maar. Tenslotte had ze hare gemakkelijke stoel nog en het staanlampje, om de gazet te lezen (daar had hij wel voor gezorgd, een attente man, toch?)….
YAWA DADDE ….
ja eric dat kan natuurlijk ook,en inderdaad,die dingen gebeuren,en zeg niet ja maar zo stom ben ik niet,wijsheid komt niet altijd met de jaren,en een gezonde dosis achterdocht is nog zo slecht niet,maar soms zie je mensen altijd in dezelfde val trappen,en wat doe je dan?ik weet het ook niet,eenzaam zijn is heel erg,maar eenzaam en kaalgeplukt nog veel erger,dat weet ik wel zeker
LUPO.
DE WEBLOG VAN _JOS_IN DE STEEK GELATEN???HAD IK VAN U NIET GEDACHT_WAAROM????
JE KREEG WAT KRITIEK EN JE ZIJT DIREKT K.O. GESLAGEN
WAT DENKEN DE _MIEKES_NICOLES_EN DE ANDEREN DAAROVER.LUPO IS ZEER GOED MET DE PEN ,MAAR NIET DAPPER??
MIJN GROETEN.
ROGER.
Klopt helemaal Roger. Maar ooit heb ikzelf ook meerdere malen hierop willen reageren met de meest positieve bedoelingen op de uitgebreide tussenkomsten van Lupo. Maar telkens weggeklikt om onnodig pijn te doen. Maar dit is een blog van Jos en men reageert niet op een cursief met een cursief. Lupo schrijft vlot en uitstekend. Laat hem een eigen blog opstarten en naar mekaar verwijzen.
Sorry Jos dat ik u even over het hoofd zag, maar het moest er toch even uit.
Erg gevoelig en mooi beschreven.
Eenzaam zijn is vooral het contact met zichzelf verliezen… Dacht ik zo eventjes tijdens het nalezen van de reacties. Ik wacht geduldig met een dagelijkse klik op een volgende.
ach roger,ik mis lupo ook,heel misschien komt hij terug als hij dit leest,of misschien is hij heel druk bezig met campagne voeren,je weet wel,huis aan huis bezoeken afleggen,markten afschuimen,adressen schrijven,affiches rollen,en goed deze keer want anders is’t grote miserie als ge gaat plakken,en dan natuurlijk ook gaan plakken,en vooral blijven plakken,misschien komt hij volgende week terug,tenzij hij burgemeester wordt,ergens ten velde,en gilbert,ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is,ik fronste ook wel af en toe de wenkbrouwen,maar ja lupo is lupo tot later