G I G I L’ A M O R O S O .
Ik wist niet wat ik hoorde. In de drukke winkelstraat speelde een draaiorgel. De wereld is dus nog niet geheel failliet, er bestaan nog draaiorgels. De vrouw die de kruk hanteerde , beheerste volmaakt het vak. Het ene melodietje is het andere niet maar ze draaide perfect in het juiste ritme. Je moet het in je vingers hebben zitten en nog ergens anders maar ik weet niet precies waar. In Hollandse liedjes is het altijd een orgelmàn die de kruk in de hand houdt maar hier, in de winkelstraat, was het een vrouw. Een fors gebouwd mens dat zich bij iedere draai van het wiel een beetje naar de grond bukte . Misschien was zij wel de enige vrouw op aarde die deze stiel beoefende. Ze draaide ook nog Gigi l’ Amoroso . De straat werd er ineens een beetje Montmartre van. Dadelijk hoorde je ook nog musettemuziek uit een openstaande cafédeur naar buiten dwarrelen.
De achttien versies van Gigi heb ik thuis op een cassette verzameld maar op draaiorgel was het nieuw voor me. Ik zal die achttien toch eens op cd moeten zetten eer ze verloren gaan. En Dalida zingt ze ook nog alle achttien zelf. Tot de Japanse versie toe. Ik keek om mij heen maar Dalida zelf was er niet. Ze ligt op het kerkhof van Montmartre dicht bij het pleintje waar af en toe ook nog wel een paar echte Gigi’s rondlopen.
Toen het liedje voorbij gefladderd was liep ik een warenhuis binnen en daar blijf je altijd langer dan je denkt. Helaas, want toen ik weer buiten kwam was de vrouw verdwenen. Was ze naar links gegaan ? Was ze naar rechts ? Het draaiorgel was weg. Gigi was weg. De vrouw was weg en ik zal vermoedelijk nooit achterhalen wie zij was, waar ze vandaan kwam en of ze ooit nog naar de winkelstraat terugkomt. Mais Gigi, Georgio s’est mis à la gitare. Sandre est là aussi. Même la veuve du colonel qui portait le deuil pour la seconde fois. Ils sont tous ici pour toi. Viens, Gigi, viens ! Het liedje waar niemand in Frankrijk in geloofde. Zeven minuten en zoveel seconden duurde het. Geen enkel radiostation zou het ooit draaien. Drie minuten voor een schlager is al te lang. Het leven is hààst. Ik draaide het enthousiast twee keer na elkaar, dat was een kwartier aan één stuk Dalida. Ze hebben me niet buitengegooid en Gigi was plots niet meer tegen te houden. Hij wipte de grens over naar Nederland. En vandaar terug naar Parijs waar ze ineens met vertraging gek werden van Gigi. Heel Europa moest eraan geloven . Tot in Japan werd het kassa kassa. Het was niet meer te overzien. Op een dag kwam ze dankjewel zeggen. Een man van tachtig heeft in zijn leven al in veel vrouwenogen gekeken maar die van Dalida hadden toch iets dat ik maar één keer heb gezien. Drie mannen hebben er zelfmoord voor gepleegd. De derde was er nog bij toen ik haar voor het eerst ontmoette, le Comte de Saint-Germain. Zij was een vrouw die wereldsuccessen beleefde maar het maakte haar niet gelukkig, ze wilde kinderen en die zijn is er niet gekomen. Een wereldvedette maar in het gewone leven een heel lieve eenvoudige attenvolle vrouw.
In de winkelstraat leek het of ze er zelf ineens na al die jaren terug was. Ik ben nog drie keer de straat op en af gelopen maar er is niets dat blijft.
JOS .
