Dag lieve
jongen. Je zou vandaag één jaar zijn geworden. Zelfs dat allereerste kaarsje op
die allereerste kleine taart werd je niet gegund. Wie beslist daarover ?
Ik zou
met die man eens willen praten. Slaande ruzie kregen we. Er werd je alleen maar
gegund dat je naar ons keek en dat je dan lachte. Daar heb je dan ook zoveel mogelijk gebruik van
gemaakt. Je lachte bijna altijd naar wie om je heen waren. Het was nu of nooit.
Achteraf gezien lijkt het wel of je het allemaal vooraf wist maar je zegde het
ons niet. Soms keek je ook heel ernstig. Je zat als een keizertje in je rieten
stoeltje en dan leek het of je heel diep nadacht over dingen die wij niet wisten. Boeddahke noemden we je dan.
En plots
was je weg. Ineens. En geruisloos. Waar ben je heen gegaan ? Opa heeft er geen
idee van waar je nu bent. Of ben je nergens meer ? Alleen maar in onze
herinnering ? En in heel ons lijf dat pijn doet als we aan je denken. Dat kan
toch niet. Het was zo kort, het was zo vlug voorbij. Wat heb je kunnen doen in
je korte hier zijn ? Kijken naar je papa en je mama . En blij zijn omdat ze er
waren. Dat gaf je een groot en heel warm gevoel van veiligheid. Er kon je geen
kwaad gebeuren. De poes kwam naar je kijken en jij keek naar de poes. Je hebt
ze niet eens één keer in je leventje mogen aaien. Daar was de tijd te kort
voor. De poes zat nochtans op je te wachten. En opa had nog een voorraad
muziekjes om te laten horen. En kleine beiaardjes die aan de balken van zijn
werkkamer hangen te wachten op jou. Telkens opa zijn computer aanzet , ziet hij
je in je zeteltje zitten. Jij kijkt dan
altijd een beetje verbaasd. Ha daar is hij toch weer. Soms vertelt hij je dan een
verhaal. De verhalen van opa slaan nergens op. Dezelfde verhalen die hij vele jaren geleden aan je papa vertelde. Heel
ernstige nonsens. Je papa gaf me zelfs de thema’s aan waarover de verhalen
moesten gaan. Hij was een moeilijke opdrachtgever. Gelukkig hebben anderen die
verhalen nooit kunnen horen. Ze zouden ze trouwens ook niet begrepen hebben.
Wij wel. En ik zat al klaar om het na zoveel jaren nog eens over te doen. Ik
ben er zeker van dat jij ze zou begrijpen. Ik zie dat aan je blik.
Oma gelooft
nog altijd niet dat je weg bent. Die wil nog altijd voor je zorgen. Je gewoon
vasthouden ook zoals iemand anders dat toch niet kan.
Jongen
jongen, wat was het kort.Je hebt niet eens de tijd gekregen om ook maar één keer
een liedje te zingen in je leven. Niet eens één versje mogen opzeggen dat de kleuterjuffrouw
je zou aangeleerd hebben. Voor nieuwjaar misschien. Of zo maar. Met een brief
in de hand zonder dat je die zelfs ook al maar kon lezen. We hadden zo graag voor
de allereerste keer je handje in onze
grote hand willen voelen wanneer je ons zou laten zien hoe je ineens kon
stappen.
Soms denk
ik , hij zal nooit in iemand teleurgesteld worden. Nooit zal iemand boos
op je worden. Nooit zul je ziek worden of pijn hebben. En ook nooit verdriet. Nooit
zul je van je fiets vallen en je polsje breken. Nooit zal iets tegenvallen al
had je het nog zo goed bedoeld. In ruil daarvoor zullen wij je nooit meer mogen
zien. En toch vertel ik je straks weer een verhaal, vanavond laat. Het laatste
verhaal van de dag. Voor opa zijn computer afsluit, zitten “we nog een
tijdje oog in oog . En dié verhalen kent niemand anders dan wij twee. Dat is
ons groot geheim.
Je opa.
ach jos,zo’n verdriet,vandaag wordt roel één jaar,wat moet ik zegggen,ik weet het niet,ik steek een kaarsje aan,een troostgebaar op afstand,
sterkte mieke
EEN INGETOGEN AANDENKEN VOOR ROEL
MIJN GROETEN
ROGER
Dank u Jos, dat u ons laat delen in uw verdriet. Deze brief aan Roel, is mooi, zo gevoelig, zo écht.
Wat Roel heeft kunnen doen in zijn korte tijd hier ? Heel veel ! Hoeveel liefde en zon heeft hij gegeven ? en aan hoeveel mensen ? De schoonheid van het innerlijke van de mens, zonder woorden, zonder grootse daden. Alleen die lieve zachte aanwezigheid en zoals je zegt, altijd een glimlach voor iedereen.
En het is juist dat wat hem zo waardevol maakt ! Ook voor ons allemaal, die dit mooie stukje lezen.
Liliane.
heel juist gezegd liliane,roel blijft bestaan in de gedachte van vele mensen,dat weet ik zeker,dood is niet weg,dat weet ik ook zeker,ik werk meer dan 10 jaar als vrijwilliger op een palliatieve,ik begin inzicht te krijgen ,maar het waarom,neen dat begrijp ik niet,ik weet wel dat er zoveel verborgen verdriet is,grootouderverdriet is zo verschrikkelijk,grootouders zien het verdriet van hun kinderen,ze weten dat ze niets kunnen doen om het leed te verzachten,en tevens hebben ze hun eigen enorm groot verdriet,en waar kunnen zij troost zoeken,uit ervaring weet ik dat zo’n verdriet nooit over gaat,men leert er mee leven,maar eigenlijk is het overleven,
Lieve mensen.
ik vind geen woorden voor zoveel verdriet maar wij delen in U verlies. voor dat verdriet bestaat geen medeijn.Jos ik weet dat het ondraagelijke pijn voor de famiellie moet zijn.
Al mag de ganse wereld met u mee leven.
het was julie boeleke.en dat zal altijd zo blijven.
Jos, ik heb al gelezen van je verdriet ergens in de pers. Maar nu ook hier op internet. Het doet je pijn,hé. Maar je zult ermee moeten leven. Denk, zovele kinderen sterven vroegtijdig. Zelfs van de honger. Dat is deze aarde. Je noemde hem Boedhatje. Wel, in de oosterse filosofie spreekt men over reincarnatie en psychologisch is men ook al heel wat gevordert in onderzoek hierover. Weet we komen hier wonen in ons stoffelijk lichaam om te leren.Vele reincarnaties zijn nodig blijkbaar om van ons verbonden mensen te maken. Dat noemt men zelfverwerkelijking. Als een mens bijvoorbeeld al zovele keren is gereincarneerd en hij heeft maar een kort leerproces meer nodig, kan het zijn dat hij terug overgaat ( in de volksmond sterven) op zeer jonge leeftijd. Ja, ik zeg maar iets je hoeft het niet aan te nemen. Maar misschien een doordenkertje. Betreffende dat je deze onder handen zou willen nemen die daar verantwoordelijk voor is. Wel het is het leven zelf die daar verantwoordelijk voor is. Maar dit leven is ook deze die je al zo een lang leven heeft bezorgt !!!!! Lees in de Bijbel bijvoorbeeld wat de Christus over zichzelf vertelt wie hij is. Ik help je op weg de Chr. zegt:” Ik ben de Waarheid, de Weg,……… vul zelf eens in. Je hebt mij e – mail adres. Dus…. en vergeet het ik ben geen priester hoor noch een bedweter die altijd moet gelijk hebben. Maar ik geef je een vingerwijzing.
Jos
mijn gedachten zijn bij jullie en wens jullie heel veel sterkte ermee
ergens is er een lieve engeltje in de hemel
zie elke dag naar jullie
stuur de zonnestraaltjes en sterretje naar jullie , omdat engeltje jullie niet vergeten kan
bewaar je mooie momenten in jou hart
veel liefs marcelline
jos,
gewoon eens typen naar jouw
met gans mijn hart
zelf heb ik ook 10 kleinkinderen begrijp je verdriet
veel sterkte
AAN PEDRO
Met welk recht geef jij een vingerwijzing aan Jos ????
Je harteloze woorden geven aan dat je zelf misschien hulp nodig hebt.
Onmacht en woede zijn zeer normaal bij een groot verlies. Het is nodig, om te verwerken. Zelfs jij zou dat moeten weten !
Liliane.
inderdaad liliane,ik word ook misselijk van die “vingerwijzing” zo’n mensen doen”misschien onbewust”veel kwaad,gaat pedro zijn loon afgeven,want er zijn miljoenen mensen die niets hebben,gaat hij zijn huis afstaan aan de vele daklozen in de wereld?pedro ik zou zeggen,verbeter de wereld,begin bij jezelf,en pedro,als ik mag kiezen,liever honderd door testosteron geteisterde lupo’s dan één pedro!
mieke
Aan Jos en Lucie,als iets troost is,dan is het een blijk van oprecht meevoelen en dat wil ik met deze meegeven als iets therapie is dan is dat schrijven van u Jos wel goed. En mag Lucie het gevoel hebben dan die kleine hartedief er nog is ,zo een gevoel sterkt ,voor de ene is het twijfel voor andere een weten……. Mijn hard deed zo pijn bij het lezen een pijn die oma’s en opa’s voelen ,alleen al bij de gedachte ….
Nog een stevig handdruk voor u beiden
MIJN BESTE VRIENDEN.
OPGELET!!!!!ONZE VREDELIEVENDE WEBBLOG IS AAN HET AFGLIJDEN.
IK BEGIN BANG TE WORDEN.
IS DIT HET EINDE?????????
MIJN GROETEN
ROGER
Niet bang zijn Roger. Zo was het allemaal niet bedoeld hoor , sorry.
Ik hoop dat het niet gedaan is, want dan moeten we onze “stukjes” missen !!!
Uren en uren ontspanning en leesplezier heb ik te danken aan Jos. Ik heb nu ongeveer 41 boeken van hem en herlees ze altijd maar opnieuw en opnieuw. Altijd met even veel plezier.
Echt mijn excuses, ik werd gewoon even heel kwaad.
Groetjes aan iedereen.
Liliane.
Ja Jos ..ik ga het eens langs deze weg proberen ,een nieuw leerpad nog vrij onwennig niettemin heel moedig om op stap met gaan met woorden .Grootsheid in verscheidenheid …delen van gevoelens en verdriet …is zich klein voelen en weer dat contact zoeken van het onbereikbare , het niet kunnen vatten van het waarom..
Nu neem ik mijn verdriet om (mijn )(ons) kind Ymke en laat mij drijven op de wolken .
Ik denk ook aan Roeltje. De pijn en het verdriet gaan nooit voorbij. Want er is zoveel dat Roeltje moet missen en zoveel dat de ouders moeten missen. Het duurt misschien wel 20 jaar eer we daar vrede mee kunnen nemen. Ik weet zelf hoe verschrikkelijk dit is. We hebben ons kindje ook verloren. Ik denk vaak aan hoe het was, de herinneringen. Maar heel erg pijnlijk zijn de dingen die we nooit zullen weten en nooit mogen ervaren. Soms zou ik ook al 80 jaar willen zijn, zodat ik niet meer te lang zonder mijn unieke kindje hoef te leven, maar we moeten nu eenmaal verder en dat is vreselijk hard.
veel sterkte
Linda
Wat een mooi manneke.
Ik geloof dat kleine Roel van binnen vol liefde zat en dat nu nog altijd zit. Hij wil alleen maar bij jullie zijn. Hij is gelukkig, maar ook een beetje verdrietig, omdat hij jullie verdriet heel intens kan voelen…
Laat hem altijd binnen in uw hart, want hij kan u de weg tonen naar een land waar alleen maar liefde is. Hij wil niets liever dan dat jullie daar allemaal ooit bij hem zijn. Laat je troosten door hem, en luister goed naar de liefde die hij wil delen. Deze mooie brief aan Roel is een troost voor zoveel mensen die door hetzelfde zijn moeten gaan… Veel sterkte.
Ik wens jullie een wind van warme herkenning, een wind die brengt wat was en de grenzen vervaagt want wat had kunnen zijn.
Een omhelzing, een gevoel van warmte in jullie pijn.
Jos,
Echt goed ben ik hier niet in maar langs deze weg wou ik jou en je familie veel sterkte toewensen.
Vooral in deze voor jullie moeilijke periode.
Ik heb het geluk gehad om Roeltje te kennen…echt een prachtkind!!!
Altijd met goed humeur, altijd lachen.
Weet je, hij zal ook in mijn hart steeds blijven verderleven.
Groetjes Diane