Dag lieve
jongen. Je zou vandaag één jaar zijn geworden. Zelfs dat allereerste kaarsje op
die allereerste kleine taart werd je niet gegund. Wie beslist daarover ?
Ik zou
met die man eens willen praten. Slaande ruzie kregen we. Er werd je alleen maar
gegund dat je naar ons keek en dat je dan lachte. Daar heb je dan ook zoveel mogelijk gebruik van
gemaakt. Je lachte bijna altijd naar wie om je heen waren. Het was nu of nooit.
Achteraf gezien lijkt het wel of je het allemaal vooraf wist maar je zegde het
ons niet. Soms keek je ook heel ernstig. Je zat als een keizertje in je rieten
stoeltje en dan leek het of je heel diep nadacht over dingen die wij niet wisten. Boeddahke noemden we je dan.
En plots
was je weg. Ineens. En geruisloos. Waar ben je heen gegaan ? Opa heeft er geen
idee van waar je nu bent. Of ben je nergens meer ? Alleen maar in onze
herinnering ? En in heel ons lijf dat pijn doet als we aan je denken. Dat kan
toch niet. Het was zo kort, het was zo vlug voorbij. Wat heb je kunnen doen in
je korte hier zijn ? Kijken naar je papa en je mama . En blij zijn omdat ze er
waren. Dat gaf je een groot en heel warm gevoel van veiligheid. Er kon je geen
kwaad gebeuren. De poes kwam naar je kijken en jij keek naar de poes. Je hebt
ze niet eens één keer in je leventje mogen aaien. Daar was de tijd te kort
voor. De poes zat nochtans op je te wachten. En opa had nog een voorraad
muziekjes om te laten horen. En kleine beiaardjes die aan de balken van zijn
werkkamer hangen te wachten op jou. Telkens opa zijn computer aanzet , ziet hij
je in je zeteltje zitten. Jij kijkt dan
altijd een beetje verbaasd. Ha daar is hij toch weer. Soms vertelt hij je dan een
verhaal. De verhalen van opa slaan nergens op. Dezelfde verhalen die hij vele jaren geleden aan je papa vertelde. Heel
ernstige nonsens. Je papa gaf me zelfs de thema’s aan waarover de verhalen
moesten gaan. Hij was een moeilijke opdrachtgever. Gelukkig hebben anderen die
verhalen nooit kunnen horen. Ze zouden ze trouwens ook niet begrepen hebben.
Wij wel. En ik zat al klaar om het na zoveel jaren nog eens over te doen. Ik
ben er zeker van dat jij ze zou begrijpen. Ik zie dat aan je blik.
Oma gelooft
nog altijd niet dat je weg bent. Die wil nog altijd voor je zorgen. Je gewoon
vasthouden ook zoals iemand anders dat toch niet kan.
Jongen
jongen, wat was het kort.Je hebt niet eens de tijd gekregen om ook maar één keer
een liedje te zingen in je leven. Niet eens één versje mogen opzeggen dat de kleuterjuffrouw
je zou aangeleerd hebben. Voor nieuwjaar misschien. Of zo maar. Met een brief
in de hand zonder dat je die zelfs ook al maar kon lezen. We hadden zo graag voor
de allereerste keer je handje in onze
grote hand willen voelen wanneer je ons zou laten zien hoe je ineens kon
stappen.
Soms denk
ik , hij zal nooit in iemand teleurgesteld worden. Nooit zal iemand boos
op je worden. Nooit zul je ziek worden of pijn hebben. En ook nooit verdriet. Nooit
zul je van je fiets vallen en je polsje breken. Nooit zal iets tegenvallen al
had je het nog zo goed bedoeld. In ruil daarvoor zullen wij je nooit meer mogen
zien. En toch vertel ik je straks weer een verhaal, vanavond laat. Het laatste
verhaal van de dag. Voor opa zijn computer afsluit, zitten “we nog een
tijdje oog in oog . En dié verhalen kent niemand anders dan wij twee. Dat is
ons groot geheim.
Je opa.
