Vanuit dehaven van Oostende is Marieke de zee opgevaren. Met nog een heel stel andere mensen. Onbekende mannen en vrouwen die niets van elkaar wisten. In alle stilte.
Op de dijk zal er wel veel volk zijn geweest maar misschien heeft niet eens één mens dat schip nagekeken. Het meest mysterieuze schip van de Noordzee.
Wanneer er voldoende passagiers zijn vaart het uit. En niemand spreekt ook maar één woord. Het blijft doodstil aan boord. Niemand heeft Marieke nagekeken. Het schip voer een heel eind in zee. Tot de lijn van het vasteland niet meer zichtbaar
was. Uit de kust, zoals dat heet . En zoals het reglement dat wil. En daar werd de laatste wens van Marieke ingewilligd. Haar asse werd uitgestrooid over de golven van de Vlaamse Noordzee. Samen met die van de anderen die het ook hadden
gewild en die nu in het water verdwenen, op en af met de golven, en niemand weet waarheen.
Ik heb
Marieke goed gekend. Ooit had ik haar uitgeroepen tot Super-Fan Nummer 1 van het radioprogramma dat ik toen op zaterdagochtend had. Het heette Te bed of niet te bed en voor Marieke was dat al die jaren letterlijk “niet te bed”. Om
het te kunnen beluisteren moest zij in het holst van de nacht opstaan om dan tegen de ochtend terug het bed in te duiken.
Marieke woonde in Rio de Janeiro en met het tijdsverschil had ze geen andere keuze. Ze woonde op een duizelingwekkend hoge etage van een building in de prachtige baai van Rio maar het mooiste uitzicht kan het heimwee niet genezen.
Jaren heeft ze dat volgehouden. Tot ze ter wille van de job van haar man naar Kaapstad verhuisde . Daar lagen de uren gunstiger en ze bleef het programma trouw. Ze miste geen enkele zaterdag. Ook daar heb ik haar bezocht en alle
Vlamingen die ginder woonden, noemden haar “ons ma”. Voor de allerlaatste uitzending had ik haar laten overkomen om haar uit te roepen en te huldigen als ” Superfan Nummer Eén.”
Toen haar
man stierf , stond in zijn testament dat hij aan de Vlaamse kust op de Noodzee wilde uitgestrooid worden. Een tijdje later is Marieke in Oostende komen wonen. Vanuit haar appartement kon ze dan de zee zien en hoe hoog de golven soms
gingen. De golven waarin Chris verdwenen was.
Op geregelde
tijdstippen vaart het sombere schip de Oostendse haven uit , een heel eind de volle zee op, om aan de laatste wensen van velen te voldoen. Wanneer ik in Oostende kom, wandel ik altijd eerst de dijk op en blijf dan een tijdje naar de golven staan
kijken. Of Chris en Marieke elkaar teruggevonden hebben zal wel niet en waarheen ze zijn gedreven weet ik ook niet. Ik denk dan aan de baai van Rio en aan het huis in Kaapstad. In hun tuin floten altijd heel kleine fel glanzende helblauwe
vogeltjes. Die zijn niet meer te horen in het verschrikkelijke gedruis van de golven. Dag Chris, dag Marieke.
JOS .
